OVER DE BODEM VAN DE ZEE LOPEN …

8Halverwege onze roadtrip door La France arriveerden we op het mooie Ile dÓleron om hier een kleine week te verblijven, fietsen, ontdekken, genieten. Hier op het (schier)eiland lijkt de tijd stil te staan in een landschap waar de natuur de baas is en de zee altijd aanwezig is.

IMG_9704De optelsom van kleurrijke vissershuisjes, oesterwoningen, oesterbekkens, zoutproductie, rijke flora, leuke dorpjes, een prachtig fietsnetwerk, stevig briesje en vooral de natuur die zo in beweging is. Een bijzonder eiland met het ongewone getijde van de zee met soms een verval van maar liefst zes meter. De kleuren van dit eiland vergeet ik nooit meer. Een ware lust voor het oog.

IMG_9772
Het eiland wordt zo groen en schoon mogelijk gehouden. De lokale bevolking leeft van oesterteelt, traditionele landbouw voor productie van groenten en wijn, geitenkaas en niet vergeten de zoutproductie die door zeven zoutboeren op traditionele wijze  gedaan wordt. Heerlijk zout wat ooit ‘Or Blanc’ werd genoemd (het witte goud) en wat wij nu in onze keuken gebruiken, om als laatste toe te voegen aan een gerecht … heerlijk!

img_3342.jpg

Op Ile dÓleron zagen wij telkens de zee groeien en krimpen en het eiland krimpen en groeien …  en op een dag ontdekten we een fort wat het ene moment in de zee lag en het andere moment bereikbaar leek met een lang pad.

6
‘Just one day out of life’ … in de middag om 16:50 kwamen wij deze bijzonder locatie weer eens bewonderen en Indigo bedacht om op een bepaald punt een foto te maken van het fort wat in de zee gezonken leek. Later op de dag zouden we terug komen om te kijken of we er naar toe konden wandelen en een foto maken vanaf precies hetzelfde punt. Zo gezegd zo gedaan. De duisternis viel in toen we om 22.15 het pad benaderden.

7Er was hier niemand. Het pad lag ‘droog’ … voor zover je het droog kunt noemen. Het was spannend! En het werd langzaam aan aardedonker terwijl wij voetje voor voetje hand in hand over de bodem van de zee richting het fort liepen. Spiegelglad. Spekglad zelfs. Spannend. Leuk, mooi en tergend langzaam liepen we naar het fort wat uit de zee oprees. De krabben schoten voor onze voeten weg en af en toe slaakte ik een gil als ik een beetje voelde glibberen en zuchtte Indigo daar eens om. Het was ontzettend gaaf. Daar in de stille diepe duisternis tezamen. Gaat u deze kant nog eens op? Een echte aanrader! Fort Louvois is alleen te voet te bereiken wanneer het eb is.

#016 … Indigo en de oude visser … Finally found luggage!!!!

28 augustus … Topdag! Whooohooo! Eindelijk! Dag 15. Als het goed is gaat onze bagage vandaag naar huis. Als het goed is krijgen we niet meer de ‘hoopvolle’ of ‘zorgwekkende’ berichten die we afgelopen 14 dagen non-stop kregen … ‘Vandaag komt de bagage’ ‘Morgen komt de bagage met die vlucht’ ‘De bagage is er niet, we weten niet waar het is’ ‘We hebben de bagage gevonden, in – Rome of -Amsterdam of -Madrid of -Athene of -Amsterdam of -Munchen … Of wederom Amsterdam.

Raar hoe we een soort van afhankelijk werden. Niet eens meer van de bagage an sich, maar van elke dag een ander verhaal vol beloften en uiteindelijk hoop. Zo raar, terwijl ik me nooit zo afhankelijk voel van dingen … Deze vakantie werden we afhankelijk van dat soort berichten, en van geld op onze rekening …

Maar goed. Dat is nu klaar. Als het goed is … zijn de rugzakken vanmiddag of vanavond thuis. Mama blijft in ons huis tot ze er zijn … Lief! Ze moet eigenlijk naar een feest, en hoopt dat de rugzakken er een beetje snel zijn. Op hoop van zegen dan maar … Muggenbulten. O ja! Shit. De muggenspulletjes zijn in de rugzakken. Straks even iets voor halen. Op Santorini was er geen mug te bekennen. Ook geen krekel trouwens. Op Paros worden we verwelkomt door het geluid van cicades. Dit is het geluid van Griekenland voor mij. We noemen het beestje gemakshalve een krekel, het heet (zang)cicade en behoort niet tot de familie van de krekel. De duizenden soorten van de Cicadidae familie komen op alle continenten voor en varieren in grootte van anderhalve centimeter tot 11cm, waar dan een vleugelspanwijdte van 22cm bij hoort! Hoe warmer het is hoe harder ze ‘zingen’. Ik vind het een heerlijk geluid. Ze drinken plantensappen en zijn bij zo ongeveer elke boom te vinden. Reden genoeg voor Indigo om bij elke boom te stoppen en speuren naar de cicades. We zien dan òf de cicade, of een vervelling/ lege huls. Het vrouwtje zoekt holle stengels of schors van planten om met haar eieren in af te zetten. Het larfje wordt nimf, want ze groeien door te ‘vervellen’, omdat het skelet aan de buitenkant zit. Dat is echt vrij gek. Vroeger dacht ik dat zo’n vervelling een dode cicade was, of een ander soort. Met dat buiten slapen in Griekenland destijds … was het wel even goed bestuderen hoe dat nu eigenlijk ging, voordat zo’n beest in de nacht op je zou gaan wonen 😂

Na een stuk of 5 a 7 keer te vervellen, graven ze zich de diepte in om zich jarenlang, tot wel 17 jaar (!) onder de grond te goed te doen aan de sappen van de plantenwortels. In het voorjaar komen ze vervolgens massaal weer boven, kruipen op stammen en bladeren en ontpoppen zich als cicade. Het getjirp begint opnieuw en de cirkel gaat rond.

De mannetjes gaan op de versiertoer en lokken de vrouwtjes met hun ‘zang’ stridulatie. Ze zijn zeer geliefd bij de Grieken, ook in de klassieke oudheid. Dichters lieten zich er door inspireren:

De krekel sjirpte dag en nacht, zo lang het zomer was. Wijl buurvrouw mier bedrijvig op en neer kroop door ’t gras.   “Ik vrolijk je wat op,” zei hij. “Kom, luister naar mijn lied.”Zij schudde nijdig met haar kop: “Een mier die luiert niet!”  Toen na een tijd de vrieswind kwam, hield onze krekel op. Geen larfje of geen sprietje meer: droef schudde hij zijn kop. Doorkoud en hongerig kroop hij naar ’t warme mierennest. “Ach, juffrouw mier, geef alsjeblieft wat eten voor de rest. Van deze barre winter. Ik betaal met rente terug. Nog vóór augustus, krekelwoord en zweren doe ‘k niet vlug!” “Je weet dat ik aan niemand leen,” Zei buurvrouw mier toen heel gemeen. “Wat deed je toen de zon nog straalde? En ik mijn voorraad binnenhaalde?” “Ik zong voor jou,” zei zacht de krekel. “Daaraan heb ik als mier een hekel! Toen zong je en nu ben je arm. Dus dans nu maar, dan krijg je ’t warm!” Wie leeft van kunst gaat door voor gek. Vaak lijdt hij honger en gebrek.

… (Haha dat laatste … 😳😳) De mier in deze fabel van Aesopus had wel wat minder arrogant mogen zijn, want ze zijn ze niet weg te slaan bij de cicaden. De suikers uit de plantensappen, die de cicaden drinken, worden uitgescheiden in de vorm van een vloeistof waar mieren gek op zijn. Indigo weet dat allemaal. Die vertelde me ooit dat dat met bladluizen en mieren ook zo gaat. Grappig, een blikje dieper in de wereld der insecten…

Paros! Vandaag gaan we eens kijken waar we beland zijn. We gingen compleet zonder strak plan. Santorini heen en Mykonos terug. Tussenin de geplande eilanden … met een opening voor alles wat richting zou geven. Ik heb me niet heel veel verder verdiept dan dat. Vooral ook omdat alles onduidelijk werd. We hebben iig Santorini he-le-maal van top tot teen gezien!

Paros is groter. Veel groter! Het derde grootste eiland van de Cycladen groep, na Naxos en Andros. Het heeft een oppervlakte van wel 195 vierkante kilometer… Toen we gisteren arriveerden was ik verrast door het iets groenere, iets vruchtbaardere. We moesten wennen aan het blanke zand van het strand waar we meteen op kwamen na aankomst. Een overdaad aan knalrode geraniums steekt af tegen de witte huisjes.

Stralend witte huisjes, bouwwerken met kronkelende steegjes zorgen dat we binnen no time het gevoel van richting kwijt zijn. Ik hou ervan. Het ziet er geweldig uit … De ogen worden hier echt verwend.
Ooit moesten we het wit tussen de stenen van de stoep opnieuw schilderen voor de bar in Ios. Weet je dat nog Barbara? Ik weet nog dat ik me toen schaamde, op mijn knieën op de grond. Alle straten zijn hier geplavuisd met gave stenen. Die liggen in verschillende richtingen en het beton of cement waar ze ‘als voegen’ mee vast liggen is wit gekleurd. Op de meeste plaatsen althans. Iedereen zorgt voor ‘zijn eigen stoepje’ … Het ene is net pas fris wit geschilderd. Het andere is nodig toe aan een opfrisbeurt. Anderen hadden geen witte verf maar off-white. En bij sommige stukken zijn de stenen niet (meer) omlijst met witgeschilderde voegen. We ontdekken ook ‘drielanden-punten’ … waar je heel goed kunt zien waar het ene eindigt en het andere begint. Af en toe zien we ook ‘vergeten’ voegen. Of extra toevoegingen zoals een extra rondje, of zelfs een hartje midden op een steen.

Vlak voor de achter-ingang-uitgang van ons hotel ligt een stuk beton waarop wel voegen zijn geschilderd, maar waar geen stenen zijn. Dat zullen we, denk ik, ook vaker tegen gaan komen. Althans zo herinner ik het me. 
Een ontbijt krijgen we in het hotel. Indigo kiest een heeeel vaag ontbijt. Yoghurt. Worstjes. Een gekookt ei. Koekjes. Warme chocolademelk haha. Ik neem yoghurt met noten en fruit en honing. Mjammie. Ieder zijn of haar smaak.

Na het ontbijtje gaan we even zwemmen. Daarna is het tijd om naar de zee terug te gaan. De emmer met zeedieren mag worden geleegd. In Indigo’s nieuwe shirt en mijn nieuwe jurkje gaan we op pad … Het pad van ons hotel naar het strand gaat langs velden. Het is een ommuurd paadje. In de avond zijn er gelukkig lichtjes. Het was namelijk anders gisterenavond pikdonker. En het is minimaal 15 minuten door het kleine smalle pad. Bij ons duurt dat zeker 45 minuten. Onderweg moet er een kever gered worden die midden op het pad zit. Zodat niemand hem plat kan trappen. Een supergoed gecamoufleerde kleine gekko ofzoiets is 1 van de hagedisachtigen die de aandacht trekt. Indigo draagt zijn schepnet en rugzakje met flesje water, onze portemonnee enzo. Ik draag de dweilemmer met visjes en zeedieren. Ik wissel van hand om de paar minuten. Best zwaar zo’n emmer water. Haha ik ben die moeder die dat wel draagt. Als we bij de zee aankomen wil Indigo het zelf dragen. De emmer wordt geleegd. Doei visjes, dag zeester, ajuus slak, byebye garnaal etc.

Natuurlijk zwemmen er weer allerlei andere interessante creaties van de natuur in het kraakheldere water. Na wat grote schatten te hebben gevangen, breekt de stok van het schepnet. Krak. Dwars doormidden. Indigo is in tranen. ‘Wat nu mama?’ … Ik wil gewoon de rugzak met mijn vishengel en ik weet wel dat dat niet kan … maar …

Hij probeert het met zijn gebroken schepnet. Er komt precies op dat moment een oude visser aan. Hij ziet het gebeuren. Hij komt naar ons toe. Geen woord Engels. Hij praat in het Grieks. Indigo in het Engels. Er worden handen geschud. Hij heet Vasili. Indigo stelt zich voor. De man wijst naar Indigo’s blauwe ogen en naar zijn eigen blauwe ogen. Ze lachen. Indigo geeft hem de 2 stukken van zijn schepnet. Hij mompelt wat. Hij gebaart Indigo dat ie moet wachten want dat hij terugkomt. Indigo vist verder. Indigo is zichtbaar ontroerd. ‘Wat een lieve man hè mama!’ Vasili loopt naar een bootje een stukje verderop. Er is hier verder niemand. Het is nog stil in de haven van Parikia. Vissersbootjes gaan aan het einde van de dag pas weer weg. En de ochtendvaartjes zijn al lang voorbij. De zon wordt te warm om te vissen. Hij komt terug met een stuk slang en een touwtje. De twee uiteinden gaan in de slang. Het is net te krap. Het middenstuk blijft slap. Ik zie vlakbij mij een stokje liggen van ‘dat wat ik als souflaki ken’. Ik wijs ernaar terwijl ik Indigo’s naam zeg. Indigo snapt het. Een spalkje. Hij geeft het aan Vasili. Die steekt zijn duim op en knikt. Ik kijk een stukje verder of er nog meer mensen bruikbare troep hebben achtergelaten. Tussen de stenen, die als golfbrekers werken, zie ik nog wat stokjes. Vasili knikt. Hij gebaart Indigo om het vast te houden. De twee vissers fixen samen het schepnet. Met een stuk slang, stokjes, touw en een zakmes. Indigo geeft hem een hand en zegt ‘Thank you’. Vasili houd een onverstaanbaar verhaal en legt de hand op zijn hart. We bedanken hem nogmaals. Indigo is superblij. Hij kan weer naar hartelust verder met zijn vangsten. Er wordt heel wat onderzocht en gevangen en gepoogd te vangen. Vasili staat zijn bootje te hozen. En loopt af en toe wat op en neer langs de bootjes en tuurt in het water.

Na een uur of anderhalf komt hij naar ons toe en geeft ons een tasje. ‘Souflaki’ zegt hij. Wat lief!!! Hij komt ons gewoon 2 pita met ‘dat wat hij souflaki noemt’ brengen. Wauw! ‘Patates’ … Zegt ie erbij. Er zitten wat frietjes in. We nemen het aan, dankbaar en vol met euhmm … iets als liefde. Zo lief! We praten nog wat onverstaanbaars met elkaar. Mijn eet-zo-weinig-mogelijk-varkensvlees en glutenvrije dieet word uiteraard overboord gegooid. Smakelijk smullen wij van onze gift. ‘Mama wat gebeurd er allemaal alléén maar door een kapot schepnet’ ❤️👌 Toen we afgelopen week met Olga en Christiana op het terras zaten hadden we het er nog over … Dat in sommige delen van Griekenland Souflaki een stokje met vlees is, en in andere delen een pita met vlees. In Santorini was het een stokje. In Paros een pita. Grappig. Als het aan Indigo ligt kunnen we hier wel de hele dag zitten. Dat doen we niet. De vangst gaat terug in zee. We gaan naar het oude kasteel midden in het centrum van … en komen onderweg eerst de historische begraafplaats tegen. De oudste en meest complete begraafplaats uit Griekenland, zeggen ze hier. Met tomben waarin massagraven zijn van oa 140 omgekomen warriors ergens tussen 800 en 200 voor Christus. Mensenskeletten en het skelet van een klein paard liggen zichtbaar ‘tentoongesteld’ in het hokje naast de begraafplaats. Bizar. Als we verder lopen steekt de wind op. Die waait onder mijn jurkje. Shit. Bij Marlyn Monroe is dat leuk. Bij mij minder. Met 1 hand houd ik mijn jurkje vast. Met de andere hand de lege dweilemmer. We lopen voorbij een prachtig kerkje en mijn oog valt op de combinatie van mooie kleuren blauw. Het oude kasteel heeft een trappenpadje naar boven. We vinden kleine huisjes. Blauwe deurtjes. Luikjes. Alle tinten blauw. Af en toe een vleugje groen. De straatjes geplaveid met de eerder omschreven witgekalkte voegsels. De wind komt hier niet. De zon staat recht boven ons. Dan doemt er een muur op van het kasteel. Wat is dit? Waarom de ronde schijven? Zijn dat oude molenstenen van de talrijke molens die in deze omgeven staan en stonden? Af en toe zoeken we schaduw. Ik vind dit zooooooo mooi. Idyllisch. Authentiek. Het heeft zo’n soort van romantiek, gezelligheid, waar je … denk ik … als je verliefd bent, vanzelf in een straatje gaat staan te kussen. Hier is niemand te zien. De huizen zijn wel bewoond. Het ruikt naar de Griekse keuken, de zilte zee en vers gewassen wasgoed aan de lijntjes. Aan de buitenwanden heeft iedereen een zichtbare elektriciteitsmeter. Dat heb ik nog nooit eerder ergens gezien. Of het is me niet eerder ergens opgevallen. Half 4: bericht van mama. De rugzakken zijn thuis! Yes! Niet helemaal compleet. De beschermhoezen en spanriemen zijn eraf. 1 hoes zit er wel los bij, maar is stuk, de dunne jasjes die aan de tas gebonden waren zijn eraf. 1 paar sandalen (gelukkig die van Indigo) is er, het andere paar is er niet. De leren naamtags zijn er ook af. Raar! De man die de rugzakken bezorgt heeft zegt dat ze vermoedelijk bij de douane zijn gecontroleerd en dat we moeten doorgeven wat er kwijt is. Ik had mama gevraagd of ze meteen bij levering een foto wou maken. Volgende week maar eens checken of voor de rest alles compleet is …

Hoe dan ook, het meeste zal thuis zijn. Jippie! Dat geeft wel rust zeg!

Nu hoeft ik me ‘alleen nog maar’ zorgen te maken over alle kosten. En niet meer over wanneer we kunnen kamperen. Dat kunnen we namelijk niet meer. We gaan de terugkomst van de bagage vieren met een ijsje. Een flinke wandeling vanaf het strand richting ‘daar zal via een omweg ons hotel wel ongeveer zijn’ brengt ons in mooie stille plekjes voordat we helemaal terug moeten lopen omdat het nergens op uit komt. Achter ons hotel Eri loopt een schaapsherder. Om 20.00 komt onze scooter, motor, iets, ding op wielen. We gaan maar eens een stukje omhoog. Het is al donker aan het worden. En donker is hier donker. Gaaaaaaaf al die lichtjes! Na een uurtje of anderhalf zijn we terug ‘thuis’ … Morgen gaan we toeren. En naar Andiparos. Met de scooter op het veerbootje vanaf Pounda … Toen ik daar ooit was, in Andiparos, was het autoloos. Nu niet meer geloof ik …

Er is een grot. En grotten zijn cooooool. Sprookjesachtig.

We gaan er helaas niet kamperen of logeren, maar er wel naar toe … Leuk!!!! Lekker op de wielen. Lekker op het water!

Vanaf Paros kun je ook zeilen! … maar dat, doen we maar eens een andere keer … Morgen weer meer ❤️👍👍👍👍

#009 … Found Atlantis …

Zondag … 8 dagen geleden gingen we bepakt en bezakt naar Schiphol … Vanaf dat moment ging alles anders dan gepland. Ik ben benieuwd wat deze dag ons brengen gaat. Bagage misschien?
Het is me toch wel een ‘soort-van-grappig’ verhaal aan het worden voor de buitenwereld ondertussen. Iedereen ‘leeft mee’ en smult ervan. Voor ons is het alleen niet persee grappig, en duurt het te lang. Omdat elke dag een vraagteken is, en elke dag een veel te grote kostenpost. Waarvan iedereen zegt dat we dat kunnen declareren. Maar we moeten het natuurlijk wèl voorschieten nu. Maarrrrr … we incasseren. En genieten …

Ik dacht om Indigo, nu hij wat groter is, mee te willen geven dat je met bijna niets, met een rugzak met wat spullen en met wat geld en een portie goede zin, de hele wereld over kunt. Ik heb zelf met name tijdens mijn studieperiode de halve wereld gezien. Rugzak. En go.
Ik dacht … Dat is leuk. Voor Indigo. Als ie straks groter is en wil reizen, heeft ie al wat bagage, kennis, ervaring …

Nu is Indigo best al op heel wat plekken geweest. Maar nog nooit met de backpack … Mission failed. Het was in de zomer van 2012 dat we voor het laatst echt op zomervakantie waren. De jaren daarna hebben we in Nederland doorgebracht. Dat had ik eerder nog nooit gedaan. Gezondheidsissues en bijbehorende crisis. Ooooo wat was ik toe aan een echte vakantie dit jaar, even warmte en genieten, geen werk, geen stress, even niets …
Nou ja wie weet komt het nog … Of anders moeten we met de kerstvakantie een nieuwe poging doen … Als ik dan uberhaupt nog ergens naar toe kan, als er althans een vergoeding komt voor deze mislukking … En dan gaan backpacken, zodat we dat kunnen doen, en ik niet die hele aanschaf van al die spullen ‘voor niets’ heb gedaan.  In principe kijk ik daar wel heeeeeeeel erg naar uit. Alleen dan is Griekenland niet te doen met de backpack. En dat was het hele plan. Het lekkere simpele no-nonsense staat mij wel aan. En Indigo een beetje wereldwijs laten worden is ook niet verkeerd. Dacht ik … Niet dat hij met ‘gewone’ vakanties niet wereldwijs wordt … maar nou ja … weet je wat ik bedoel? Het is net dat tikje meer back to basic wat je meestal zo goed ‘jezelf’ laat voelen.
Het is wel echt heel gaaf om te merken dat Indigo zich zonder problemen verstaanbaar kan maken en gewoon met iedereen een gesprek aanknoopt. En niet half fluisterend, maar met heldere stem en vol vertrouwen. Is dat dan toch, naast karakter, het Vrije Schoolse?
De stapel cash die ik mee had is ondertussen ver op. Twee van onze beide rekeningen waarvan ik de pasjes mee heb, waar wel wat op stond, maar niet al te veel, gewoonvoor de veiligheid en  omdat dat niet nodig was, zijn al veel leger. Te leeg naar mijn zin.

We moeten na de vakantie ook nog leven.  Het is eigenlijk van de zotte dat ik mijn moeder moet vragen om onze rekeningen te vullen … En dat Aegean dat niet doet. Maar so be it. Is dat het nadeel van een ‘voordelige’ vlucht? Had ik dan toch KLM moeten vliegen? Die hadden zeker een hotel georganiseerd … althans, ik heb wat bevriende KLM-ers, stewardess en piloot … En alles wat ik daar altijd van hoor, is dat het goed geregeld wordt.

O jee ga ik dit echt aan doen? Ik kreeg een shirtje van de winkelmevrouw, bij de aanschaf van de tas, omdat ze het zo sneu vond van de bagage. Ga ik dat echt aan doen? Tegen mijn principes in. Een shirt met Santorini erop. Lelijk!!! O dat wordt 1 keer, nooit meer … Bij het boeken had ik slechts gekeken op datum en op vliegtijden. Ik wou die of die dag heen, en die of die dag terug. En overdag vliegen zodat we geen rare gebroken nachten zouden hebben. Dat is niet goed voor de hoognodige rust. Er is geen speling in een omgangsregeling zoals de onze. Indigo’s schoolvakanties zijn doormidden. Dus deze vluchten waren het beste. Dacht ik. Maar nu heb ik spijt. Dat ik niet verder heb nagedacht over kwaliteit en service.

Ik vind het eigenlijk best irritant worden.

En aan de andere kant, we vermaken ons sinds gisteren, sinds we een echte uitstap hebben gedaan, wel. Wat ook opmerkelijk is; nu we weer wat spullen hebben, is het ook meteen een rommeltje. Niks hebben is ook ordelijk 😂 Nu moet ik weer de broeken bij de broeken en de shirts bij de shirts regimes voeren 😉 … O nee, dat is niet waar, want alles wat we niet aanhebben hangt aan kleerhangers, deurklinken en over bedranden te drogen.

Ik heb nog steeds maar 1 bh. Die had ik aan tijdens vertrek vorige week. Die wissel ik af met mijn slappe-todden-bikini-topje … En het kost me wat moeite om me daar niet aan te irriteren …

Oia staat vandaag op de planning. Als Indigo wakker word is het al na half 11. Hij houdt gewoon zijn Nederlandse ritme aan. Hij maakt lekkere lange nachten. Goedzo! Goed uitrusten voordat school weer begint.

We duiken na een snel ontbijtje in het zwembad. Heel even maar. Quick shower. Tassen inpakken ❤️❤️❤️👍. (Ja de tassen! Hoe fijn! We hebben tassen … En hele fijne ook, ieder he-le-maal naar eigen smaak, fijn ❤️ want om zomaar iets sufs te kopen dat vind ik onzinnig en zonde)
Bij de receptie vraagt iemand om de wifi code. Helen is er niet. Haar man weet het niet. Indigo wel. Haha. Cool. De kids van tegenwoordig …
Dan ons dagelijkse riedeltje: snorrevrouw voor water, naar de bakker voor een broodje voor Indigo. Ik hoor hem Italiaans praten. Dat versta ik net iets beter dan Grieks. Niet dat dat zoden aan de dijk zet. Ik spreek geen woord, op een paar spreekwoorden na. De bakker blijkt half Italiaans te zijn. Vader uit Griekenland. Moeder uit Italië. Indigo krijgt een aai over zijn bol en een zakje met koekjes. Zomaar. Omdat het kan. Lief! 💙
Vervolgens is daar de bushalte met het onbegrijpelijke tijdschema. Ze geeft aan hoe laat de bus vertrekt vanaf een bepaalde locatie. Niet hoe laat de bus vertrekt vanaf een ‘tussenlocatie’ zoals Karterados. We zien wel. We weten iig aan welke kant van de weg we mogen wachten. Niet omdat dat vermeld staat … maar omdat dat logisch is op de kaart die ondertussen in onze hoofden ontstaat. Karterados ligt nogal centraal.
De bus komt. We moeten overstappen in Fira. Haha dat stuk hadden we kunnen lopen. In Fira is een echt busstation met een stuk of 10 bussen. Eens even kijken hoe dat werkt. Euhm … geen enkele bus draagt een naam of richting. Okay. Ik vraag bij de eerstvolgende bus of de bus naar Oia gaat. ‘No’ … Okay dat is duidelijke taal. We vragen de volgende bus. ‘No’. Volgende ‘No’ … Hahaha dit werkt! We weten iig welke bussen niet naar Oia gaan.

😃 hahahahaha …
Ik vraag iemand hoe we erachter komen welke bus naar Oia gaat.

Het blijkt dat iedereen gewoon wacht tot de kaartjesjongen dan over het hele station gaat lopen en roepen naar welke plaats hij gaat. Mensen verzamelen zich om hem heen alsof hij de rattenvanger van Hamelen is. Grappig. En dan. In de bus …

Dit is wel een handige strategie van deze jongen. Hij heeft een luide stem en spreekt vrij goed Engels. Voor vertrek roept hij door de bus dat iedereen kleingeld klaar moet houden. Dit werkt. Hij heeft binnen no-time de hele bus voorzien van kaartjes.
Er blaast een ijskoude wind recht op onze hoofden. Een ventilatording boven ons hoofd. Ik draai het klepje dicht.
Als we Oia naderen gaan we omhoog en hoger dan dat. Langs steile afgronden rijdt de bus. We zien donkere schijven in het landschap. Dat is altijd zo mooi aan vulkanische gronden. De gelaagdheid. De natuur bouwt mooi. Indigo bouwt in mine-craft. Even verzadigd van de mooie uitzichten. Andere generatie. We gaan zo vaak heen en terug dat ik niet meer weet hoe en wat. Het land is hier smal. Ik zie water aan beide kanten.
We horen een man ergens achter ons roepen ‘Open it!’ ‘Open it!’ … In herhaling. Er lijkt niemand te reageren want hij blijft roepen. We kijken achterom naar waar het geroep vandaan komt. Beetje nieuwsgierig aangelegd 😁

Whahahaaaa hij heeft het tegen ons!!! Ik kijk verbaasd naar Indigo en viceversa. Geen idee waar de man het over heeft. Hij wijst naar boven.

We kijken. We zien. De ventilator. Ik kijk hem volgens mij enigzins vreemd aan. Misschien met die bepaalde blik die mij vroeger weleens uit de klas gestuurd liet worden.

‘Open it!’ Nou ja zeg! Hahaha de man zit minstens 5 stoelen achter ons en dan ook nog in de rij aan de andere kant van de bus. Lachwekkend. Als hij zich zo druk maakt snap ik dat hij overhit raakt. Vol Grieks temperament.

Ik wijs met een vragend (misschien lichtelijk cynisch) gezicht naar het mini-ventilatortje boven onze hoofden.
‘Open it!’ zegt hij. ‘Amehoela’ denk ik terwijl ik het klepje een heel klein beetje open draai zodat het niet op ons waait, en ik draai het met een vriendelijk knikje richting de man.

Een dame achter mij schiet in de lach en knipoogt.

Na een minuut of wat stapt de mijnheer uit de bus. Met een map onder de arm. Zwetend en puffend van de warmte. Dat komt vast niet door ons ventilatortje 😃 druktemaker. Hahahaha.
In Oia aangekomen ben ik al het gevoel van richting kwijt. We halen een kaart van Oia. Voordat we toch eens hebben uitgevogeld waar we zitten … Zitten we op een grote steen ergens in de schaduw tussen de lage bomen. Lekker! We willen naar het Maritiem Museum. Maar eerst lopen we gewoon naar daar waar onze voeten ons brengen. En dat is … Bij ‘s-werelds meest beroemde boekwinkel … Atlantis. Here is the magic! 
Indigo vraagt of hij mag lezen. Ineens vind hij een schat. Het nieuwste boek van Harry Potter. ‘Ooo mama!! Mag ik die?’ … ‘Dat moet je zelf weten, als jij dat kunt lezen in het Engels …jij hebt je eigen geld, en als je het zelf draagt is het prima’ … De pinpas komt tevoorschijn. Mensen vinden het blijkbaar nogal bijzonder. Ik vind het super dat Indigo zo zelf leert met geld om te gaan. Hij doet dat leuk vind ik. Soms neemt hij mij of een vriendje of vriendinnetje mee naar de film. Hij deelt.
Maar even terug naar Atlantis Books… in 2002 gingen Oliver en Graig een weekje naar Santorini. Kort gezegd … Om erachter te komen dat Oia geen boekwinkel had … Een poos later had Oia wel een boekwinkel. En wat voor 1!

Het verhaal is prachtig leesvoer om te googlen … 
Het wordt langzaam druk in Oia terwijl wij ons te goed doen aan een soort van ijsje en verse jus d’orange op een authentiek terrasje. Aan niets is te merken dat Griekenland noodlijdend is. De prijzen zijn schrikbarend hoog. De gasten en bezoekers die hier komen of verblijven geven genadeloos veel geld uit. De tax is 24%! Het Nationaal vermogen van Griekenland wordt hier elke dag flink verhoogd, lijkt. Het is me te druk hier. We bezoeken het Maritiem Museum. We zijn (wederom) de enige bezoekers! Raar! Er lopen duizenden mensen hier. Komen die echt alleen maar om te kijken naar het uitzicht, te winkelen en eten? Het museum is tof. Lekker knullig. Ook toe aan een fris windje in de zeilen denk ik. Daar zou ik in investeren als ik de gemeente Oia was. Het is geweldig wat we zien. De zeevaart trekt altijd. De knopen. De touwen. De zeilen. Indigo geeft me graag wat meer tekst en uitleg over het roer, de giek enzovoorts. (😂) We lopen zeker een uur rond in het kleine museum. Mijn piratenbloed gaat stromen … We kunnen, als we willen, naar beneden naar de baai van Ammoudi … Lopend. Of met ezels. Alweer die arme dieren. Ezels. Muilezels. The Donkey Sanctuary probeert sinds 2006 de omstandigheden voor de ezels te verbeteren met hun project S.T.E.P.S. Safety: wordt men begeleid tijdens de rit? Thirst: Heeft het dier toegang tot water, fris schoon water? Equipment: Zijn zadel en teugel van een goede kwaliteit of brengt het verwondingen en ongemak aan het dier? Pounds: Ben je van een acceptabel gewicht om gedragen te worden door het dier? Shelter: Heeft het dier toegang tot beschutting tijdens rustpauzes?

De tip is: als je niet 100% content bent met de antwoorden op deze vragen, rijdt dan niet op een ezel of muilezel. Wij mensen zijn verantwoordelijk voor het welbevinden van deze ezels en zolang de omstandigheden voor de dieren erbarmelijk zijn, wordt geadviseerd om zelf te lopen. Triest eigenlijk. Dat wij mensen dieren inzetten om ons te dragen als we zelf kunnen lopen.

Wij gaan niet naar beneden. Die gekte laten we aan ons voorbij gaan. Wij gaan wandelen. Het pad op wat naar Fira gaat. Het is zo’n kilometer of 10 a 11. Het is al half 7, dus het hele pad gaan we niet redden voor het donker is. En àls het donker worden gaat, is het ook binnen no-time pikdonker. 
Het wordt fijn rustig hoe verder we de drukte uit lopen. Het lijkt wel of ze een uur of anderhalf geleden een dozijn bussen en boten hebben opengetrokken. Als sardines in een blikje, op elkaar gepropt, lopen de mensen door de smalle straatjes. Op zoek naar de beste plek voor de zonsondergang. En op zoek naar mooie spullen. Aaaaj ik word een winkel met sieraden ingezogen. Waanzinnig mooie oorbellen. Echt heel heel heeeeel super mooi. Van een Russische ontwerpster. Heel erg mooi.

Met de handen op de rug en de ogen in de broekzak dwing ik mezelf het winkeltje uit. ‘Jij wilt oorbellen kopen he mama?’ … Hahaha. Ja. Maar ik hoeft niet alles wat ik wil.
Atlantis. Dat wil ik wel. Daar meer over weten.

Dat gaan we vanavond nog eens uitspitten. Hoe zat dat ook alweer?

De mythe over een ‘verloren eiland’ werd en wordt generatie over generatie verteld, totdat de Griekse filosoof Plato er over schreef rond 375 voor Christus. In zijn beleving was Atlantis een groep eilanden met een heuvel in het midden. Deze heuvel zou zijn omgeven door een ring van water die weer zou zijn omgeven door een ring van land, met in totaal 9 ringen water en 9 ringen land. Deze eilanden werden gecreëerd door Poseidon, god van de zee, voor zijn geliefde Cleito die geboren was op Atlantis. Uit het huwelijk tussen Poseidon en Cleito werden 5 mannelijke tweelingen geboren. Atlas was de oudste zoon en zou 1 van de 10 koningen van Atlantis zijn. Om 1 van de vele verhalen over Atlantis te lezen … neem ik vanavond tijd om voor te lezen. In 1967 werd er een stad gevonden in Santorini, begraven rond 1500 voor Christus door een catastrofale vulkanische uitbarsting. Archeologen geloven dat dit misschien het verloren Atlantis is.
Echter volgens de Griekse mythologie is Santorini ontstaan uit een kluit die Triton schonk aan de Argonauten.
Hoe dan ook. De verhalen zijn prachtig. Het eiland ook. Heftig. Als we heel ver terug gaan in de geologische geschiedenis, zou op deze plek Afrika en Europa nog verbonden zijn geweest ❤️
We lopen het pad richting Fira. Het wordt stiller. Stil. Delicaat. Mooi. Sereen. Prachtig. Santorini is droog. Er is nauwelijks vegetatie. Toch heerst er een magie en wordt Santorini de zwarte parel van de Egeïsche zee genoemd. 
Als architectuur flirt met het licht en de schaduw wordt het kunst-plus. Niemand kan beter schilderen en beeldhouwen dan de natuur. Elke dag een beetje anders. De weg is prachtig. Halverwege haken we af. De zon is onder. We willen niet langs de klif lopen als de duisternis haar intrede doet. We nemen het eerste pad ‘de weg af’ en komen bij de bushalte. De bus blijft te lang naar onze zin weg. Er stopt een busje. Een man draait het raam open. ‘Fira?’ … Ik kijk hem in de ogen. Voelt dit okay? Ja. 15 euro zegt hij. Okay let’s go. Deze man komt uit Thessaloniki … Hij woont tijdens het seizoen met zijn vrouw in Santorini. Om te werken. Als taxi. Veel taxi’s hebben geen bordje ‘taxi’ … In de winter woont hij in Thessaloniki? Wat is dat toch met Thessaloniki? Komen daar ‘the good ones’ vandaan ofzo?

Van Fira lopen we naar Karterados. We zwaaien naar de bakker. Maken een praatje met Helen. Ze vraagt hoe onze dag was. Die was top! We hebben een chocolaatje voor haar meegenomen van de patissier. Kweenie hoe dat in het Grieks heet.
Morgen meer … bagage hoop ik … Of zullen we het vliegticket omboeken en naar huis gaan? Thuis kom ik meer tot rust dan hier op deze manier. Maar dat is ook opgeven. En wie weet heeft het weekend wel een goede uitwerking op onze bagage. Alles gaat hier wat tragerderder …

#008 … Lost some fire … Found a Vulcano … 

Zaterdag 20 augustus … voor de verandering. Luggage not found … Dag 7. We vallen een beetje in herhaling met de melding: ‘Vandaag nog steeds geen bagage’ … Wat dan wel vandaag? De vulkaan! Ik was daar 18 jaar geleden ooit met Barbara en ik herinner mij niets anders dan zwarte brokken en een hele hoop hitte. 09.10 mogen we bij een bepaald punt wachten op een busje. 07.00 wekkerrrrrrrrr … Indigo had zijn wekker gezet. Ik was al wakker. Indigo nog niet. Eens kijken of hij wakker gaat worden. 07.30 hahaha Indigo wakker worden. Oefff dit wordt een hele kluif. Na een korte nacht. 08.00 jaja de ogen gaat open. En gauw weer dicht. 08.30 mijnheertje is wakker. Even knuffelen met muis èn met mama 😃 Knuffelkont. Aankleden. Tas inpakken. Ticket halen bij Helen. Aan de wandel. Water halen bij snorrevrouw. Broodje bij de bakker. De bakkersjongen lacht. ‘Kalimera!!! Alles gut?’

Hij vraagt hoe je dankjewel in het Nederlands zegt. ‘Donkjawol’ is het beste wat er uit komt. Goed genoeg voor vandaag 👍 Op naar de bus. Wij zijn meestal zeeeeer op tijd. Als de bus komt kiest Indigo de voorste plaatsen. Ik herinner me nog de haarspeldbochten. De bus haalt de bochten meestal precies. Al toeterend. Wel heeeeel gaaf! Ik zou dit best graag een keer rijden. Zelf dan! Ik hou ervan ❤️

Beneden wacht een bootje. Een superspontane boot-mijnheer ‘type lekker ding’ verwelkomt ons met een niet te evenaren grote glimlach. Ken je die momenten van spontane verliefdheid? Ook al duren die dan een minuut of zoiets … Even later varen we. Mooi hoe Santorini en … de vulkaaneilandjes elke keer een ander beeld geven zodra het gezichtsveld veranderd. We mogen zwemmen in de hotsprings. Lavawater. Achter een handdoekje ontdoet Indigo zich van zijn jeans enzo, zwembroek aan. De nieuwe preutsheid is ontstaan, grappig al die fasen. En daar staan we dan. Voor ons springen 3 stoere jongens vanaf de boot de diepte in. Indigo twijfelt. ‘Mama spring jij ook of ga je met het trapje?’ … ‘Zullen we springen?’ … Okay! Jump! En hopplaaaa daar gaan we! Het oranje zeewater in. Spannend! We zwemmen … Na een minuut of 10 is het ‘even leunen op mama’ Haha grapje Indigo, ik ben geen 17 meter lang. We gaan terug de boot op. Stoere vent die Indigo! We zijn een beetje oranje van het zwavelwater op ons lijf. Grappig hoe dat opdroogt en alle minuscule lichaamshaartjes extra zichtbaar worden. Indigo vind dat wel stoer, al dat haar. Haha. Kleine jongens worden groot. Na een poosje varen we naar de vulkaan. Alles is zwart. Dus gloeiend heet. De natuur is fascinerend in al zijn woestheid. Het ruikt naar lang geleden, de geur neemt ons mee naar toen … Het begon ooit met een catastrofe hier. Daar zijn twee vertraagde of verloren rugzakken niks bij. Miljoenen jaren geleden. Zo’n 80.000 jaar geleden (schijnt) de vulkaan voor het eerst te zijn uitgebarsten. Tussen 198 voor Christus en 1956 schijnen er zo’n 8 a 14 uitbarstingen te zijn geweest. Sindsdien blijft de vulkaan ‘stil’ tot nu toe. Het lava vormde twee eilanden Palea Kameni en Nea Kameni, tezamen nu ‘the Vulcano’ genoemd. Het testament van exceptionele schoonheid der natuur … (Eigenlijk ken ik mooiere vulkanische eilanden, maar dat even terzijde)Er zijn 2 pieren bij het eiland. Oefff … Hoe dubbel is het; ‘It is vital that this remarkable and significant site which you are visiting be preserved just ad nature created it, with as little human intervention and disturbancr as possible’ … als we de boten af en aan zien meren, en hordes mensen het zwarte eiland op wandelen, om een uurtje of twee later weer van wal te gaan. Een foto moment nemen waar niemand anders in beeld is, is een hele uitdaging. Toch is dat altijd wat mensen proberen. Zodat het net lijkt alsof er niemand is. Net buiten het beeld van mijn camera zijn de selfie-sticks in grote getalen in gebruik! Het is wel heel tof. De brokstukken. De uitgeharde lava. De gladheid van het oppervlak. Of juist de structuur. De hoogten. De diepte. Superwoest. En konijnenkeutels. Terwijl er nog heeeeeeel veel mensen heen en terug wandelen, gaan wij nog even zitten aan de waterkant. Voetjes in het water. Het water is mooi. Anders van kleur. Het geeft ook een kleurafdruk op alles wat met het water in aanraking is. Na het bezoek aan de vulkaan varen we terug. We zien zeilboten en catamarans. Mijn watermannetje wil eigenlijk wel een keer Griekenland met de zeilboot ontdekken. Ik ook wel. In gedachten ziet ie zichzelf al gaan in zijn Optimistje haha…

Nadat we terug zijn gevaren en gereden en gelopen, nemen we een heeeerlijke duik in ‘ons’ zwembad. Onze lunch uit eigen koelkast is fijn. Snorkel word voor de dag gehaald. Het is verboden om te duiken en te springen. Maar als er niemand is … tja …
Helaas voor Indigo komen er twee setjes die allebei aan de andere kant van het zwembad gaan liggen zonnen. Ik denk dat ze jonger zijn dan 2 x Indigo’s leeftijd. Indigo plonst in het water. Het spettert op de jongeman die geïrriteerd opkijkt. Indigo biedt zijn excuses aan en verzint een ander spelletje. Een drinkflesje wordt gevuld met water en wordt ons overgooi-ding. Leuk. Opduiken blijkt het leukste te zijn. Voor Indigo dan he … Ik doe echt geen oog open onder water. Als dat ding ook een keer iets te dichtbij de kant plonst spettert 1 van de meisjes nat. Jeetje wat zijn de jongelui van tegenwoordig 1 met hun Ipad en lichtgeraakt. Phoephoe. Ik word er bijna recalcitrant van. Bijna.

Op het einde van de dag gaan we Karterados eens bekijken van de andere kant. Er schijnen mooie kerkjes te staan en bouwwerken die wij nog niet gezien hebben. En ik ben benieuwd of we naar de zee kunnen lopen. 
Van Olga ondertussen bericht vanaf het vliegveld, de vluchten zijn er weer … ‘ Kalimera!!! No news yet for luggage 😢😢 what is the plan for today? ‘

Verdorie hè … Ik heb genoeg van de situatie! Genoeg van onze clochardlooks en wil vandaag of morgen eigenlijk wel een nieuwe tas voor Indigo en voor mezelf kopen. We lopen al een week onhandig en voor joker met plastic tasjes. Die scheuren en breken. Dus laten we maar weer naar de winkel gaan. Tassen kopen. Dan kunnen we onze spullen tenminste fatsoenlijk meenemen. De bagage laat echt te lang op zich wachten. Maar … eerst Karterados. We lopen het eerste beste steegje in. Trapjes op en af brengen ons in straatjes die zo smal zijn dat je er serieus niet met je fiets doorheen zou kunnen. Hoge witte wanden wisselen zich af met vergane glorie. Keurig bijgehouden huisjes met vervallen pandjes. De straten zijn fascinerend te noemen. Hobbeldebobbel. We volgen ons pad zonder plan. We zijn benieuwd en laten ons graag verrassen. We lopen het stadje uit en komen langs tuinen waar groenten en fruit groeien. We zien honden in hokken. Angstaanjagend geblaf vanuit de verdraaid kleine hokken. We zien paarden aan touwen in niet omheinde weiden. Een paard achter een hoog hek met een stal-achtig-iets in een rotswand. Er zijn hier nauwelijks mensen. We lopen. Van de ene kant van de weg naar de andere. De bochten bepalen waar de schaduw zich bevind. De schaduw bepaald waar wij lopen. Bruin worden is geen doel. Niet-overhit-raken en gewoon flink wat kilometers kunnen maken is het doel. Na een fiks stuk wandelen heb ik het idee dat we niet meer heel erg ver van de zee vandaan zijn. We komen geen mens meer tegen. Hier en daar pronkt een kerkje en steekt helder af tegen de strak blauwe lucht en de dorre omgeving. Dan ineens doemt er een hond op. In de verte. Ik denk dat hij/zij net zo hard van ons schrikt als andersom. Het is geen klein hondje. Geen klein blafje ook. We maken rechtsomkeer. In iets snellere tred als de heenweg. Het doet me denken aan het uiteindelijke rennen in Guatemala toen we per ongeluk een erf betraden. Deze hond stopt zodra we uit zicht zijn.

‘Mama ik wil wel naar Fira lopen’ … Okay … Dan doen we dat. Het is ongeveer om en nabij die kant op … schat ik in aan het landschap in de verte te zien. Dat is prettig als je op een plek bent met hoogteverschillen. Dan verraad de omgeving de richting zonder dat je de weg kent, of een kompas nodig hebt. Ik vind dat reuzefijn! Het geeft een bepaalde vrijheid om gewoon op het gevoel te gaan en staan. Af en toe stoppen we om wat te drinken. Her en der staan auto’s half uit elkaar te verstoffen op plekken waar je van denkt ‘huh’? Of fietsen in het hek? Why?

Na een poos komen we bij een wand die Indigo’s interesse heeft 🤔😁 hij heeft een grote fascinatie voor slangen. Hier tussen de ‘velden’ en rotsen horen we weleens wat wegritselen. Het kan vanalles zijn. We zien veel hagedissen. De wand is blijkbaar belangrijk. Indigo moet het bestuderen. Ik zeg hem: ‘Zeg Freek Vonk, blijf wel met je handen uit allerlei gaten enzo hè!’ … Plots is het: ‘O mama mama mama mama kom eens kijken! Ik moet een tak hebben’ …

?

Een slangenvervelling ligt tussen de stenen. Aha. Okay. Wacht even. De ‘nee’ die ik voel is ‘van mij’ … niet van Indigo. Ik ben in mijn avonturen slangen tegengekomen tegen mijn wil in. Indigo is graag juist naar de slangen op zoek. Dat is een ander uitgangspunt. We bedenken samen hoe het voor ons allebei okay is, en dat het niet gevaarlijk kan zijn.

We zoeken stokken. Indigo tovert de vervelling tussen de stenen uit. Gaaf eigenlijk. Het word grondig bestudeerd en gaat in het vakje ‘belangrijke vondsten’ … 
‘Zullen we straks in Fira naar docter Fish gaan mama?’ … ‘Okay why not’ Onze beoogde backpack vakantie word zoetjes aan een big-spender vakantie. Maar ach … dan werkt mama wel wat harder als we terug zijn 😂😂😳🤔 … Ach nou een tientje pp kan er ook nog wel vanaf …

Een kilometer of wat later komen we bij een minuscuul klein kapelletje. We doen een break. Beetje lummelen en mijmeren, beetje lezen en een potje memory op de telefoon.Daarna vervolgen we onze weg. Deze loopt dood. Een stukje terug dan en linksaf. In de verte horen we de auto’s van de weg waar we dagelijks lopen van Karterados naar Fira en terug. Na wat zigzag komen we bij een soort pad met hoge stenen wandjes. En een hoop rommel op de weg. ‘Mama ik zag glijmiddel van Durex’ … 😳😳😳😳😳? Huh?

Als we dat pad af zijn, zijn we bij de bekende weg. Vanaf hier is het nog een kilometer of zoiets. ‘Mama hoe weet jij dat’ … ‘Nou kijk eens goed … Herken jij niks?’ … ‘O jawel’

‘Mama ik voel me hier veel meer op mijn gemak tussen de bredere wegen met verkeer en mensen dan in zo’n steegje met glijmiddel’ … ‘Het is wel natuurlijk ofzo maar mama waarom ligt zoiets in een steegje’ … ‘Ik zou het wel raar vinden om ineens mensen met elkaar te zien vrijen ofzo’ … Enz. Oefff … een vragenvuur.

Ik vertel dat ik vermoed dat we niet zomaar op klaarlichte dag vrijende mensen in steegjes gaan tegenkomen …
In Fira aangekomen gaan we eerst een klein hapje eten en volgen daarna de bellenblaasbellen naar dokter Fish. Een paar minuten later zitten we lachend gierend brullend in een bak met water met visjes aan de voeten. Het is werkelijk een bizar fenomeen. Baby visjes likken/happen/zuigen/sabbelen de dode huidcellen weg … Het kriebelt nogal.
Na onze schoonheidsbehandeling 😜 gaan we op zoek naar twee tassen om onze spullen in te dragen. Ik ben op slag verliefd op een supergave tas, die op verschillende manieren geritst en gedragen kan worden. Het is een beetje een te kleine tas voor wat ik nu meen nodig te hebben. Veel te klein. Indigo heeft zijn oog laten vallen op een ander exclusief Italiaans exemplaar. Prachtig.

We kijken even verder. De lederwinkels zijn niet dungezaaid hier in het toeristische deel van Fira. Meestal echter staat er wel ergens ‘Santorini’ op geborduurd of ingepreegt. En dat is echt niet de bedoeling. Of tassen die precies lijken op de schooltassen van vroeger. Stevig. Stug. Zwaar. En nog te klein. We vinden allebei een tas naar onze gading. In verschillende winkels. Met wederom de leukste gesprekken. Indigo heeft zijn eigen pinpas. Eigen geld. Dat kan hij heel erg prima. De meiden uit de winkel gillen … nou euhm kirren zou je het eerder noemen. Hahahaha. Dan nog wat toiletartikelen, want de fase van enkel ‘hoognodige dingen’ voor de eerste dagen, zijn na een week zonder bagage wel voorbij. Ik loop al een week zonder make-up. Ik koop alleen een lippenstift. We hebben allebei lang haar, en zijn zonder cremespoeling echt uren aan het kammen. Dus cremespoeling. IJsje nog voor Indigo en hup naar huis. Morgen uitslapen. Mooie plannen gemaakt voor morgen. Eens kijken wat daar van terecht komt. Misschien strooit een bericht … dat de bagage er is bijvoorbeeld … wel roet in onze planning 😇 We zullen zien. Ik hoop het zoooooo!

Trustuh!

#006 … Lost luggage … Found silence …

Ochtend-luggage-update 18 augustus … Dag 5 Luggage Not found (yet) … #Aegean airlines gesproken. De bagage zou er moeten zijn … (Haha ja grapje) … maar is er dus niet. Ze zien niet waar de bagage is … Gisteren ook al niet. Niet via de luggage-trace-dinges in hun computersysteem. Echt slecht! Hoe moeilijk kan het zijn om 2 backpacks in Santorini te krijgen? De lieve dame bij de receptie van ons pension in #Karterados zei me dat ze onze kamer nog een paar dagen vrij gaat houden totdat we weten wanneer de bagage komt 😃👍 Lief!!! Zo lang kan het niet meer duren … Maar we zijn hier ondertussen ‘kind aan huis’ … kortom, nog even en we behoren tot de plaatselijke bevolking … ‘We are happy to have you here’ haha. Dat zal wel ja! Vandaag gaan we naar Pyrgos, avonturen beleven. Na een ochtendduik in ons privé zwembad en een lazy ‘ff liggen want we komen tenslotte net uit bed en zijn dus moe’ -actie, gaan we maar eens wat shampoo door onze haren wassen, en daarna de witte handdoeken (per ongeluk) blauw kleuren. Het blauw geeft nogal af bij de eerste paar wasbeurten. Haha. Het grijs komt tevoorschijn zie ik. Blauw met bruin en grijs … Past best goed bij de kleuren van het eiland. Misschien is dat wel het geheim van het blauw van de zee 💙

Over een paar jaar ben ik vast net zo wit als mijn vader 😬 …

Even in onze garderobe kijken, kiezen wat we vandaag eens zullen dragen. ‘Wat moet ik aan vandaaaaahaaaahaag’ Euhm … o ja, precies datgene wat we gisteren niet aan hadden.
We lopen via Helen onze gastdame voor een pleister, Indigo’s nieuwe geweldig gave slippers zijn nog wat stug, zoals dat gaat, dus er zijn wat kleine wondjes ontstaan. ‘O mama ik hoeft echt geen pleister hoor, het is maar een beetje kapot’Jaja, ik ken mijn prins op de erwt ondertussen. En het is snikheet dus sweaty … en we gaan een eind lopen … Dus we vragen ook een paar pleisters voor in de tas.

En hop daar gaan we. Op pad. We lopen via ons stam-mini-marktje bij de snorrevrouw (ze verkoopt ook scheermesjes maar dat is weer een ander verhaal) voor een paar flesjes water en gaan naar de local bus.
Het is een kilometer of 6 naar Pyrgos, goed te lopen dacht ik. Helen adviseerde de bus omdat we anders langs de doorgaande weg zouden lopen, waar soms wel en soms geen stoepjes zijn, en de mensen als gekken rijden. Dus we gaan naar de busstop. Het is 13.21 als we daar arriveren. Het timetable zegt dat de bussen om 13.20 en 13.40 en 14.00 gaan. We hebben de bus dus nèt gemist …

Om 13.40 komt er een bus. Die is niet voor ons. 13.45 Er komt er nog 1 en nog 1. Niet naar Pyrgos. 13.55 En nog 1. Niet naar Pyrgos. Ondertussen is het drukker aan het worden bij de bushalte, met name met jonge Aziatische mensen. Ondertussen is Indigo’s pleister al bijna weggedreven van de ene plek van zijn voet, naar een plek waar hij geen pleister nodig heeft. 
Het is reeds over 14.00 als ik een, naar het mij voorkomt, Griekse jongedame, aanspreek. Ik vraag of zij weet of de bus weleens een schemaatje overslaat. Ze lacht vriendelijk en zegt dat de bus vanaf Fira soms niet rijdt als de bus niet vol genoeg is, en dat de bus om 14.00 vanaf Fira start en dat het 8 minuten duurt voordat ie dan hier is. Ahaaaaa. Zij gaat naar haar werk in Kamari. Haar bus komt eerst. Onze bus komt vlak daarna. Kaartjes koop je in de bus. Er komt een vrolijke jongen langs met zo’n wisselgeld-verzamel-bakje en scheurkaartjes. Indigo heeft zijn eigen geld. We krijgen ieder een kaartje. Het hobbelt en bobbelt in de bus. Slingerwegen met gaten en bulten. Misschien een idee om de gaten te vullen met het materiaal van de bulten. Indigo’s waterflesje glipt uit zijn warme hand, en rolt tot 2 keer toe door de bus. ‘Mama ik vind het hier wel leuker dat niet alles plat is, want Nederland is best saai, maar dit gebobbel is ook echt vermoeiend zeg’ en hij zoekt naar zijn gordel. ‘Ik doe dit maar even vast dan blijf ik tenminste zitten, anders rol ik straks nog achter mijn flesje aan’. Onderweg is het mooi. Het landschap glijdt als een film aan ons voorbij. ‘Het is wel troeperig mama, ik zie overal plastic flessen van drinken tussen de muren gestoken, waarom is dat?’ … Mijn antwoord blijft uit, we bedenken dat mensen het leuk vinden om dingen ergens in te stoppen en ze graag hun troep kwijt zijn. De bus rijdt een rondje in een rotonde en rijdt weer terug. Indigo en ik kijken elkaar aan en halen de schouders op. De bus zal wel moeten draaien omdat dat ergens anders niet zomaar kan. Santorini met haar kronkelige bergweggetjes.Bijna 2 decennia geleden was ik hier met mijn liefste vriendin Barbara. De wereld was toen voor mij nog een onbeschreven kaart waar ik nog niet veel van had gezien, weinig vlaggetjes had geplaatst. Santorini bereikten we met een boot. Wij als kunstacademie studenten zouden de hele zomer gaan werken in #Griekenland. Na niet-te-evenaren avonturen in #Kreta stapten we toen op de boot naar #Santorini.

Met rugzak. Dezelfde rugzak als die ik nu bij me heb, euhm had … ooo shit waarrrr is verdorie die bagage!!! Toen we Santorini naderden was het alsof we in een sprookjeswereld terecht kwamen. Santorini beloofde de schoonheid die velen van ons slechts zouden zien op een ansichtkaart. Dat gevoel, deze zelfde betovering krijg ik in Pyrgos. Het wordt dan stil in mij. En ik wil 360 graden rondom me heen tegelijkertijd kijken. Pyrgos is net als een fantasie. Een droom. Onwaarschijnlijk. Dit krijg ik echt nooit op foto. We kijken onze ogen uit. Het is bloedverziekend heet. We zoeken schaduw. We vinden schaduw in de smalle straatjes die geen straatjes zijn maar traptreden. Hier rijdt niets. Hier kun je alleen maar klimmen en klauteren. Pyrgos is op de top van een heuvel gebouwd op zo’n 360 graden boven zee niveau en beloofd een fantastisch panorama over heel Santorini. Met elke stap hoger, ontstaat er weer een nieuwe ansichtkaartfoto in de beeldbank van mijn hoofd. Het is hier onwaarschijnlijk schots en scheef. Het stadje is gevormd door traditionele huisjes die gebouwd zijn rond een (vervallen) Venetiaans ‘Kasteli’, de huisjes en straatjes volgen de vorm van de heuvel en maken tesamen een labyrint-achtig netwerk. Indigo noemt het freaky en spooky en moet wennen aan de stilte hier. We zien huisjes waarvan je je afvraagt of er iemand woont, maar waarvan de waslijn verraad dat er mensen wonen. Ik raak altijd verliefd op de simpelheid, het ornamentloze, de dagelijkse schoonheid, de kleine huisjes en bouwstijl waarbij de natuur de gelegenheid krijgt zichzelf te blijven, de eigen vorm te behouden, en weer door de bouwsels van ons mensen door te groeien. Indigo wordt verliefd op de minuscuul kleine hagedisjes die overal tussen de stenen wegschieten. Het zijn niet allemaal dezelfde, heeft mijn grote kleine bioloog al snel ontdekt. Smaragd kleurige kleine snelle schichtige diertjes vallen wel op tussen alle witgekalkte stenen. Er vliegen ook vlinders, en het verbaasd me altijd dat Indigo moeiteloos soortnamen van allerlei dieren, insecten en planten zo uit zijn hoofd weet op te noemen. Door dingen te benoemen krijgt het een plekje in de rangorde ofzoiets … dat vraag ik me weleens af … Indigo benoemt, kletst, praat, analyseert, filosofeert de hele dag. Dat is non-stop vermaak.

Pyrgos is stil en rustig op dit moment van de dag. Katten zijn eigenlijk de enige bewoners die we tegenkomen. Wij zijn onderweg naar boven. Naar Kasteli. We komen een winkeltje tegen met sieraden. We zijn dit jaar nog niet ‘getrouwd’. Vanaf dat Indigo heel klein was gaat hij mee naar Sfinks. Toen hij een jaar of 2 was, en nog een hoop jaren daarna, wou hij graag met mij trouwen, en dat deden we dan elk jaar op Sfinks, dan lieten we een armbandje voor ieder van ons maken. Dit jaar was Indigo er niet bij op Sfinks. Dit jaar trouwen we op Pyrgos, blijkbaar. Ondertussen is het meer traditie dan geloof, want als je 10 bent denk je echt niet meer aan trouwen met je moeder. We vinden armbandjes blauw als de lucht, blauw als de zee, blauw als de details van de gebouwtjes, blauw als het licht in Indigo’s ogen. En we vervolgen onze weg omhoog naar Kasteli, waar een deel van nu een ruïne is, het is helaas ten onder gegaan tijdens de aardbevingen in 1956, en waar een deel van gebruikt wordt in het dagelijkse leven. Onderweg komen we oneindig veel kerkjes en kapelletjes tegen. We nemen een drankje halverwege en genieten van het prachtige uitzicht over zee, èn over het eiland, èn over het stadje zelf. Het is echt grappig om te zien. Vanaf boven. Sommige van de zichtbaar piepkleine huisjes blijken een zwembad op het terras of dak te hebben. Na het frisse drankje gaan we ‘Kasteli’ in. Nou ja ‘in’ … er is niet echt wat je noemt een ingang. We zijn er gewoon ineens ‘in’. Dat is zo fijn hier. Los van de structuur en het systeem van Nederland waar alles wordt afgebakend, benoemd, omlijst … We gaan linksom en rechtsom en proberen zo hoog mogelijk te komen. ‘Mama we gaan echt niet ergens op of in wat niet mag he?’ 😬 Op zich wel fijn dat Indigo zo voorzichtig en braaf is 😁Dat geeft hoop voor als zijn puberteit echt nadert. Er staan hier ook niet echt veel bordjes bij dingen ‘dat iets niet mag’ … maar mijn ‘niet-hoogte-vrees’ verleid me mijn leven lang al soms tot het beklimmen van muurtjes waardoor je nèt even wat verder kunt kijken. En Pyrgos vraaaaagt erom om nog hoger te willen, 360 graden rondom ons heen te kijken. Het is gaaf om te zien en in te leven dat Pyrgos ooit de hoofdstad van Santorini was. En dat de eilanden bestormd werden door piraten die het kasteel probeerden te veroveren. En soms veroverden. En in onze hoofdd ontstaan de beelden bij de verhalen dat de inwoners van Pyrgos hun huizen bouwden rondom Kasteli. En dat ze hun vijanden begroetten met kokend hete olie. Oefff dat waren ruige tijden. Vervlogen tijden. Alhoewel … piratenverhalen laten mijn hart wel sneller slaan. We zijn ondertussen al 3 pleisters verder. Het wondje op Indigo’s voet gaat irriteren. Op het hoogste punt zit Franco’s café. We lopen naar binnen. Ik vraag aan de charmante bar-mijnheer of hij een pleister heeft. Hij geeft Indigo een hand. ‘What is your name my boy’ ‘My name is Indigo’ … ‘Indigo what is your problem’ … Indigo laat zijn voet zien. De man tovert een ehbo kistje tevoorschijn. En nodigt Indigo uit om mee naar buiten te gaan en op de trap te zitten. Er komt een spuitbusje met ontsmettingsmiddel tevoorschijn. De man roept in het (voor ons) onverstaanbare passievolle Grieks naar de vrouw in de bar. Ze komt met een doekje. Hij spuit kwistig het ontsmettingsmiddel over Indigo’s voet en hij verteld dat hij er een verbandje op gaat doen omdat een pleister telkens losgaat. Zo komt zijn kennis over wonden verbinden die hij in het leger heeft geleerd, nog eens van pas, grapt hij. Indigo moet helpen met vasthouden en even later lopen we met een ‘bye Indigo enjoy your holiday’ en een ‘thanks a lot!’ weer verder naar boven. Dat is zo mooi. Herinneringen zaaien die positief zijn, dat is marketing op de lange termijn, het zou zomaar kunnen dat Indigo juist hier ooit terug gaat als hij zelfstandig gaat reizen. Ergens boven op de ruïne zijn 3 vrouwen. Wij gaan ook die kant op. Herkenning en een enthousiast ‘helloooooo hahahaha’ … De jongedame van de bushalte. ‘Did your bus arrive?’ ‘I’m a tourguide and I pick tourists from Kamari and bring them to Pyrgos every day’ Leuk. We maken een kort praatje. Nadat we het wel zo’n beetje gezien hebben, blijft er nog een oorbel hangen, van lavasteen, voor Indigo’s oorbellencollectie. We drinken onze flesjes water leeg. Het is heeeeet. Indigo wordt er helemaal flauw van. We gaan voor een wel hele late lunch en willen binnen zitten waar het koel is. We zijn de enigen. Buiten zit het terras vol. Wij kijken de Olympische Spelen. ‘Mama wist je dat schilderen ook ooit bij de Olympische spelen hoorden’? ‘Euhm nee …’We krijgen het eten niet echt op. Zeg maar gerust ‘echt niet op’ … Dit restaurantje is ook een ‘take away’, ik voel wat schroom maar ik vraag het toch … Of we het mee kunnen nemen. No problem. Bij het betalen vraag ik waar we het museum kunnen vinden waar we kunnen zien hoe mensen vroeger leefden. Een Amerikaan hoort mijn vraag en begint een gesprek met ons. Hij verteld vol enthousiasme over het kleine museum. Hij vraagt of we veel musea bezoeken. We knikken van ‘ja’. ‘Are you forcing culture into him’ vraagt hij. Ik schiet in de lach, en zeg dat het tot nu toe allemaal erg vrijwillig gaat en met een grote interesse. Met twee kunstenaars als ouders … gaat dat blijkbaar zo. De man wordt ineens enthousiast en verteld dat hij kunst vervoerd vanuit de hele wereld naar de USA. Leuk gesprek weer. We gaan het museum bezoeken. Naar boven weer. Gesloten. Shit. Indigo’s andere voet begint ook stuk te gaan. Er is hier geen drogist. We zijn vlakbij Franco’s café. ‘Hey Indigo! What’s wrong? Aaah mama you need to buy him new shoes’ … Het riedeltje herhaalt zich. Indigo krijgt een verbandje om zijn andere voet. We vertellen over de bagage en dat we daarom nieuwe schoenen hebben gekocht … ‘It happens a lot this season’ zegt de man, doelend op de bagage. We vragen waar de drogist is. Onderaan bij de busstop. We zeggen weer gedag … ‘Mama we ontmoeten echt veel lieve mensen he?’ 👌❤️ Bij de busstop vinden we de drogist en andersom. We kopen wat we nodig hebben. De busstop is aan 1 kant van de weg. We hebben aan de drogist gevraagd waar de bushalte is die de andere kant op gaat. Die is er niet. De bus draait een rondje want Pyrgos is de eindbestemming. O jaaa het rondje inderdaad 👍 …

We staan bij de halte. De bus komt. We zwaaien. De bus stopt niet.

‘Huh?’ …

We bedenken dat ie dat rondje gaat doen en zo meteen hier weer terug komt. De bus komt terug. Indigo zwaait hevig. De buschauffeur stopt. Hij wappert met zijn armen en lijkt iets te zeggen wat wij vanaf de andere kant van het raam niet verstaan. We rennen de bus in. De chauffeur wappert nog steeds en schreeuwt iets. Wat een drukte haha. Ik voel me bijna bezwaard. Bijna dan he … want hé hij reed ons voorbij … De jongen die ons op onze heenreis een kaartje verkocht komt naar ons toe. Ik vraag ‘is there a problem?’ ‘Yes madam, big problem, the busstop is on the other side of the road, you must wait under the tree’ … ‘Ahaaaaa but there wasn’t a bus-stop-sign … and you just passed us one minute before … ‘ ofzoiets. ‘I know madam, big problem!’

Okay … logica ‘zero’ maar dat maakt niet uit. Wij zitten. We betalen. We gaan naar Fira. Indigo wil nog niet naar het pension. We maken nog een rondje in Fira. En lopen daarna weer naar Karterados. Via snorrevrouw voor flesjes water. De winkel is open van 07.00 tot 22.30. Lange dagen. Zoals mijn ouders vroeger. Nog even een potje schaken. Pffff ik ben te moe om na te denken. Na een inspirerende inspannende dag vallen we in diepe slaap. Althans ik. Indigo maakt me om 0.07 wakker. Hij kan niet slapen. Te warm. Of ie even mag douchen. Tuurlijk … Ga maar douchen … Trusten …
Morgen hopelijk … bagage 🙏🏻

#005 … Lost trace … found shoes …

17 augustus: Status-update … Luggage not arrived (yet) … Dag 4.

Het nummer van het vlieveld in Santorini blijft onbeantwoord. Ik hoorde gisteren bij het winkelen in diverse winkels dat het dit seizoen erg vaak gebeurd, vertraagde bagage, verloren bagage … En dat het vliegveld onbereikbaar blijft. Gelukkig hebben wij Olga ontmoet. Ze sms’t vanaf het #vliegveld. Er is nog géén bagage… En dit keer ook geen nieuws. ‘I just checked again!! I am really sorry but nothing yet and they don’t have any information where they are! They are so rude here at the luggage lost and found!!! At least I hope you are having fun and enjoy your holidays. Kisses to both of you!!’

Vanmiddag poging nummer zoveel … Pffffffffff…

De moed zakt wat in de tè warme schoenen. ‘Mama ik wil vandaag even hier blijven tot dat we iets weten en dan kunnen we metéén naar het vliegveld en metéén gaan kamperen als het er is’ …

We ontbijten bij pension George vandaag. Ik vraag of er yoghurt is. We krijgen een ontbijtje waar wij wel 2 dagen van kunnen  eten. En Helen heeft English cake gebakken. Dat gaat er bij Indigo wel in! Ik heb gisteravond laat mijn declaraties voor de volledigheid en voorspoedigheid maar alvast naar de reisverzekering en de vliegmaatschappij gestuurd, en reeds daar bij vermeld dat, als er vandaag nog geen bagage is, dat we dan ook schoenen zullen moeten kopen, nou je, slippers of zoiets, iets luchtigs. Ik krijg uitslag op mijn voeten van de te warme schoenen. Het duurt nu ècht te lang!

Zwemmen. Spelletje. Rust vinden. Acclimatiseren. Beseffen dat het nu toch echt tijd word om niet naief te geloven dat de bagage a la minuut zal komen. Het geld wat mijn moeder met spoed heeft overgemaakt, zal straks binnen zijn. Fijn idee. Wij gaan na een lazy-ochtend maar eens naar het museum wandelen … In onze nieuwe outfits 👍 Lekker luchtig! … o ja we hebben in onze kamer een #poes (? 😼) … Euhmm… Ksssst weg poesje. Braaaaaaaf! #Santorini zit vol met poezen. En we mogen nog een dagje blijven in pension George. Zucht … Dat is heel fijn. Echt waar! Maarrrr … Ik wil backpacken, kamperen, het eiland over, en de andere eilanden bezoeken … Ik wil niet elke dag naar de receptie lopen met de mededeling: ‘our luggage isn’t arrived’ ‘do you have room left for this night’? … En elke keer zie ik weer 70,- euro wegglippen voor de nacht … Dat loopt de spuigaten uit.  En dan niet wetende of dat riedeltje nog veel vaker voor gaat komen … En niet weten of we überhaupt nog aan eilandhoppen toe gaan komen? Want elke dag is er de belofte dat de bagage eraan komt. Ik hoop echt morgen!

… De tuin bij pension George is mooi … ! Het zicht vanaf ons kamertje ook!En we kijken een stukje over #Karterados heen. We horen families. Stemmen. Verkeer. Honden. Poezen.

De mensen bij het vliegveld zijn nogal wat je noemt ‘rude’ … Het zal hun een worst wezen dat wij een soort van ‘klem’ zitten … Dat maakt het nog vervelender, de complete asociale houding en onverschilligheid. Halló mensen, ik ben hier met een kind van 10, wij willen graag een welverdiende vakantie vieren … Jullie zouden op z’n minst fatsoen en intermenselijkheid kunnen tonen in deze nare situatie.

Dus nou ja, als niemand ons aan meer informatie kan helpen … dan gaan we maar genieten. Dat is tenslotte ons talent. En waar je goed in bent, dat moet je maar doen dan hè? 😁 Onze vakantie hélemáál laten verpesten en alléén maar wachten … lijkt me niet echt de bedoeling. Het is de 4de dag. We hebben nog niks gedaan. We zouden eigenlijk vandaag of morgen al naar Amorgos gaan volgens plan … na alle opgravingen op #Santorini te hebben gezien … Indigo heeft komend schooljaar een periode over de Grieken … en geschiedenis is leueueuk!

Na het lieve ontbijtje van Helen en George (Zou hij eigenlijk Jorgos heten? Straks toch eens even vragen, hij is tenslotte een Griek, dan is je naam toch geen George?) en een duikje nemen in ons prive zwembad… Zijn we ons dipje weer te boven voor vandaag.

Dat is eigenlijk best wel cool 💙🏊🏼 en na daar heel erg ontzettend mega-lui-niet-des-Anne’s te hebben genikst, gaan we tòch op pad, naar het #archeological #museum.

We wandelen de weg richting #Fira. In de verte zien we Fira. Het stadje. De berg. Of heuvel. (Vanaf welke hoogte is de aarde eigenlijk een berg of een heuvel?) De snoepkleurige huisjes. Het water van saffier. Matwitte gebouwen. Bomen die witgekalkt zijn tot 1,5 a 2 meter boven de grond, schichtige poesjes en alle tinten blauw en groenblauw die je als artiest wensen kunt. Mijn hart gaat altijd sneller kloppen als ik me op vulkanische gronden begeef. Dan wil ik elke keer weer vulkanologie gaan studeren. De aardlagen, de woeste vormen, de diversiteit van gesteentes, van kleur, van hardheid, van zwaarte. #Fira is de hoofdstad van Santorini, zij lijkt geplakt te zijn tegen een steile wand van een enorm imposant ravijn op een hoogte van 260 meter. Santorini is echt waanzinnig indrukwekkend mooi. Circa 75 vierkante kilometer vulkanisch gebergte met daarop helaas massa’s mensen. In vergelijking met toen ik jaren eerder hier was, is het ‘iets’ te toeristisch geworden als je het mij vraagt. Waar nomaden en kunstenaars uit de hele wereld zich vestigen, jonge mensen verliefd worden en blijven … daar waar het uniek en speciaal is, wordt het meestal op den duur ‘te druk’ en weg geraakt de authenticiteit. Dat is eigenlijk jammer. Prijzen zijn schrikbarend hoog. Men lijkt er een eiland van te willen maken wat voor de elite is, hoorde ik in de wandelgangen. En wij doen hier uiteraard al ‘vakantie-vierend’ op ‘deze onverwachtte manier’ gewoon aan mee.

Vooral omdat we ‘in de stad’ zijn, is de drukte merkbaar. Heet! Dorst! Een milkshake kost zo tussen de 8 en 10 euro. Dat is toch echt iets wat zooo vaak over de kop gaat. Ik wil best een stuk of 40 milkshakes per dag maken voor 8 of 10 euro per dag … Dan hoeft ik nooit meer wat anders te doen haha 😜

Het is heeeeeeetheetheetheet zeg als we Fira in lopen. Pffffff … kweenie of onze nieuw aangeschafte factor 15 hier tegen opgewassen is … Het brand op onze nog wat blanke huidjes. We zoeken het museum. Tussen de charmante witte huisjes en gebouwtjes met blauwe raam- en deurkozijnen die van elkaar gescheiden zijn door smalle besteende straatjes, zie je gebouwen terug die gebouwd zijn in de tijd van de Venetiaanse invasie. Vanaf deze hoogte heb je een prachtig uitzicht op de vulkaan. Wij zijn altijd op zoek naar informatie over de locaties waar we zijn, kijken graag wat laagjes dieper, verder, terug etcetera, zodat we weten wat we voelen, snappen wat we zien, en ons kunnen proberen in te beelden hoe het was, en ook waarom.

Het Archeologisch museum en Megaron-Gyzi museum staan op de to-do-list voor vandaag, en de oude haven, die te bereiken is met een trap van 587 treden.
Waarrrr is in hemelsnaam het museum? Normaliter zouden we, volgens de lijn der verwachtingen, wel ergens een aanwijzing staan 😬 Daar staat wel een gebouw wat er mogelijk op lijkt. Waarrrr is de ingang van dat gebouw. Misschien linksom? … nope … Rechtsom dan? … O ja daar is de entree. We gaan een ticket kopen. Het museum is geopend tot 15.00. Hoe laat is het nu? 14.00. Een uur de tijd? Is dat genoeg? De aardige dame aan het loket geeft aan dat het een vrij kleine tentoonstelling is. Let’s go. Er zijn poortjes waar je òf langs kunt lopen òf doorheen. Ik loop erlangs. Indigo wil er doorheen. Het poortje begint te piepen. En niet een beetje. Een soort ‘alarm’ geluid. Schoorvoetend maakt ie dat ie wegkomt. Het loket is een stukje terug. De ingang een stukje verderop. Het zal wel goedkomen met dat piepje. ‘Echt mama?!’ ‘Ja joh natuurlijk, kom we gaan naar de expositie anders zijn we zo weer een half uur verder haha’ … Binnen aangekomen werden we meegenomen in een lang vervlogen tijd. Uitleg van en stukken uit een opgraving van prehistorisch Thera, een locatie die aan de andere kant van het eiland te bezichtigen is… redelijk vlakbij het vliegveld, waar we morgen toch maar weer eens naar toe gaan #zucht 😳Gaaaaaaf! Altijd gaaf om te zien. Fossielen van planten van kweeniehoeveeleeuwengeleej … Hele vroege stukken van stenen en keramische potten, kannen, kruiken, vazen. Opvallende omhoogstaande tuiten geven sommige stukken bijna iets dierlijks. ‘bird jugs’ veelal gedecoreerd met zwaluwen. Schilderingen. Imposant zeg! Sommige brokstukken zijn niet bewaard gebleven. O jee we krijgen op onze kop, mensen mogen níet op de foto. De getoonde stukken wél. Rara. Waarom? Het antwoord is: ‘Gewoon omdat het niet mag’ … Haha dat is een lastig antwoord voor 2 mensen die nooit gestopt zijn met vragen ‘waarom’ …Bronzen wapens en gebruiksartikelen. Een overzicht van hoe Thera was opgebouwd in maquette vorm. Kortom: tof! Indigo fotografeert dat het een lieve lust is. Ik vind het zo leuk dat hij breed geïnteresseerd is … en komend jaar op school komt er, zoals gezegd, een periode over de Grieken. Beeldmateriaal kan dan handig zijn. Als we het museum weer uit lopen, piept het poortje nog steeds. Indigo slaat de hand voor de mond. ‘Oeps’

Na het museum is het tijd voor wat drinken en een late lunch. We zijn lekker compleet uit ons ritme … het scheelt al een uur met thuis, en mijnheertje ‘uitslaap’ wordt in de ochtenden niet al te vroeg wakker. Ik heb dus zeeeeeeen van tijd in de ochtend om te tekenen, schrijven, lezen en wat al niet meer …De keuze is reuze in het restaurantje. Indigo is echt zo’n fan van alle inktvis-achtigen. Het wordt squid. En ik een salade want ik voorzie al dat dat gerecht van Indigo teveel voor hem gaat zijn. Mjammie!!!!!!! Met goedgevulde buikjes vervolgen we ons avontuur. Missie: schoenen.

We botsen tegen een winkeltje aan met ‘echte schoenen’ en een klein uur later, en een hele hoop klets later, hebben we allebei nieuwe slippertjes, en weten we alles over de drie kinderen van de eigenaar ‘Nikos’ van de winkel … Zijn bagage was ooit 40 dagen kwijt, tijdens een trip naar Australië, dat was via Ethiopië naar Singapore gegaan en naar Australië en toen na 40 dagen naar Griekenland. Lekker geruststellend idee vond Indigo. Die werd een beetje benauwd bij het idee dat onze bagage deze vakantie misschien niet meer zou komen. Verdorie, het zit ook echt de hele dag in ons hoofd ‘waarrrrr, wanneerrrrr’ en het gevoel dat we niet echt door kunnen. De plannen waren zo dat we Santorini nu toch wel gezien zouden hebben en reeds op een ander eiland waren … Tenslotte gingen we eilandhoppen. Hup met nieuwe slippers op naar de trappen … omlaag. Omhoog zouden we nog zien, met trappen of de kabelbaan. En mijn schildkliermedicatie zit in de backback, en ik neem weliswaar sinds kort een mindere dosis, maar al dagen zonder … is niet zomaar de bedoeling eigenlijk. Eigenlijk moet je dat dan afbouwen … En als ik straks de medicatie weer heb, moet ik het weer opbouwen … Maarrrr … ik moet zeggen dat ik nog behoorlijk fit ben … 👍 De trappen dus. Hoeveel zijn het er ook alweer? Meer dan 500. Grappig feit is dat de treden zo groot zijn dat je minimaal 2 stappen op 1 trede zet. Het is dus geen trapje. Bijzonder is dat de treden schuin zijn en je dus met nieuwe slippers moet opletten dat je niet voortdurend op je achterwerk beland. Indigo kijkt graag vooruit en niet zo vaak naar beneden en hij lag al een paar keer plat. De treden liggen her en der vol ezelpoep. Gelukkig droog! Van lachen tot huilen en vloeken waren de reacties. Het uitzicht is formidabel. Tegen de klif groeien cactusplanten, deze dragen vruchten. We lopen voorbij een kleine bar en daar zien we manden vol cactusvruchten. Proeven? Ja proeven natuurlijk! We beginnen maar eens met ééntje voor samen. Met een prachtig uitzicht over zee en over Santorini en de vulkaan, genieten we van ons cactus-nektar-drankje. Mjammie! Lekkerrrrrrrrr. Zoals het een echte heer betaamd vraagt Indigo telkens de rekening en doet de betalingen. Goede manieren moet je leren, toch? 15 euro? Hahaha … Okay be betalen hier voor de schone lucht. Les 01: vragen wat iets kost. Vroeger waren de prijzen voor dergelijke drankjes hier nog geen tiende! We vervolgen onze tocht omlaag. Nu word het spannend. Er loopt niet 1 ezel, niet 10, niet 100. De treden zijn nu bezaaid met stront. Indigo is gek op dieren. Gek op paarden, ezels, muilezels. En echt niet bang voor dieren. Hij rijdt paard. Maar dit pad is vol, met teveel stront en met teveel toeristen die op ezels en muilezels zitten te hobbelen en niet weten hoe te sturen. Zij willen óf omlaag, óf omhoog. Sommige ezels verzetten geen stap. Wij willen omlaag. Na een bocht of 5 en zo’n 250 treden later, zijn we te vaak tegen de rotswand aangeplet door een onnozele toerist die niet doorheeft dat je zo’n dier kunt sturen met je teugels. #zucht

Ik ben groot genoeg. Indigo niet. Hij is te klein, te kort, te laag, en niet sterk genoeg om met zijn schouder de ezels van zich af te houden. Het is eigenlijk ook niet te doen en levensgevaarlijk. Met te weinig ezel-baasjes, misschien 1 op 10 a 15 ezels. Levensgevaarlijk voor de dieren met name!

Indigo in paniek. Dikke paniek. ‘Mama daar komen ze weeeer!’ Wat ik ook probeer. Rustig ademhalen lukt niet. Huilen. Schreeuwen. Bang. Bovenop een steen in een hoekje bij een bocht. ‘Kom Indigo dit is de buitenbocht, hier komen de ezels sowieso langs, kijk maar daar bij de volgende bocht, dit is geen goede plek om te staan’ ‘Mamaaaaa ik wil niet meer. Ik ben bang. Ik ben bang. Ik ben bang. Ik ben bang’ …

‘Okay. Wat willen we. Omhoog terug of omlaag verder. We zijn op de helft. Hier blijven is geen optie’

… ‘Huilen’

Een uitgeputte te zware dame probeert stap voor stap omhoog te komen. #respect. Ze stopt bij ons. ‘Are you tired?’ ‘No I’m afraid, I’m so fucking scared, I wish the donkeys to be free and the people walking by feet, the stupid tourists don’t know how to contol and ride them’ Zegt Indigo… Hatseflats. ‘Don’t be afraid, they won’t hurt you’ … ‘Yes they did, they pushed me against the rocks, I am not afraid of the donkeys, it aren’t donkeys, it are muildonkeys (mama hoe heet dat?) I am scared because the people are just laughing and don’t know how to take care of the walkers’ …

O jee daar komt weer een dozijn ezels met giebelende toeristen. Vrouwen met name. De ezels en muilezels zwalken over het brede pad van trappen. Het ziet er echt niet uit. Indigo wil omhoog. Voor de dieren uit. Okay let’s go. Een 100 treden verder staan muilezels zonder mensen erop. Aan elkaar met kettingen. Met de kont richting pad. ‘Fuck’ zegt Indigo, ik wil niet achter de poten door. Dat snap ik. Stomme manier van ‘wegzetten’ van je dieren ook. Het trappenpad is veel breder dan dat de poten van de dieren zijn. We kunnen er met gemak achterlangs. Maar Indigo is in paniek dus overziet niet alles. ‘Kom schatteke let’s go, ik loop aan de kant van de dieren, houd mijn hand vast, er gaat niks gebeuren’ ‘Hoe weet jij dat?’ ‘Omdat ik dat voel, en zie, de ezels zijn superrustig als er geen mensen op zitten, kijk maar’ …

We lopen. Indigo heeft een mantra. Niet een echt helpende (denk ik?) ‘ik ben zoooo bang, ‘ik ben zoooo bang, ‘ik ben zoooo bang, ‘ik ben zoooo bang … Uiteindelijk zijn we de dieren voorbij. Nog een trede of 30 verder staat weer een clubje ezels. ‘Mama ik durf echt niet!!!’ …

De klim van de 30 treden op in de hitte is het eerste wat we moeten doen. Daarna zien we weer verder. Indigo is koppiger dan alle ezels op het pad. Hij verzet geen stap. ‘Mama ik wil het wel durven maar ik durf het niet’ met daarna een nieuwe mantra ‘ik ben echt heeeel bang, ‘ik ben echt heeeel bang, ‘ik ben echt heeeel bang, ‘ik ben echt heeeel bang … En we zijn boven! Yessss! Nog even vloeken, stampen en het leven alles verwensen … en hij lacht weer. Of we met de kabelbaan naar beneden zouden gaan … ‘Misschien morgen’ … Van Indigo hoeft het vandaag niet zo. We zoeken schaduw onder een boom, drinken onze flesjes leeg en lopen stilzwijgend de smalle straatjes door op zoek naar stilte en rust. Omhoog een steegje in. Hey daar is dat andere museum waar we naar toe zouden gaan. Daar is het heerlijk rustig. Er zijn niet zoveel mensen in de musea. Sterker nog: we zijn de enigen. Mooi zijn de getekende kaarten, en foto’s van Santorini voor de aardbeving halverwege de vorige eeuw. De miniatuureandjes trekken Indigo’s aandacht. Dàt gaat ie ook maken!Tegenover het museum in het steegje lopen we een galerie in met houtsnijwerk en kunst gemaakt van hout. We raken aan de praat met de uit Albanië afkomstige woodsculptor Eduart die sinds zijn 14de jaar in Santorini woont en werkt. We vertellen hem over het werk van onze bevriende houtkunstenaar Jop, Indigo googled hem, en even later staan we met zijn drieën Jop’s en elkaars werk te bekijken, wisselen contacten uit en vervolgen onze weg. We zijn beland in een stukje Fira met galeries en bezoeken er een aantal. Indigo vraagt altijd naar naadjes van de kous en hoe dingen gemaakt worden. Zo leuk! Ik geniet volop van hem en met hem. Heerlijk joch! Na de galeries komen we bij een restaurantje met een waanzinnig uitzicht. We ploffen even neer. Zullen we wat eten? Een voorgerechtje dan … we bestellen wat  voorgerechtjes… Indigo heeft geen honger zegt hij, de angst zit nog in zijn lijf. ‘Eigenlijk wil ik gewoon nu onze bagage en doen wat we zouden doen, mama, ik ben er moe van en ben bang wat er gebeurd als het niet terugkomt want dan kunnen we niet gaan kamperen en eilandhoppen, wat gaan we dan doen?’ 

#zucht … ‘Schatje morgen gaan we naar de luchthaven, en bel ik alle nummers die we hebben, en … ik weet het ook niet, ik weet alleen dat we het beste kunnen proberen om rustig te blijven en te genieten van alles wat er wèl is’ …

Hand in hand lopen we, de 2 km terug naar ons pension. Het is mooi hier. We beginnen de weg te kennen. Dat betekent dat we al te lang op 1 plek zijn. Het wordt de hoogste tijd … dat onze bagage komt. Het duurt nu echt te lang. En we hebben ondertussen het budget wat ik had voorzien voor de hele vakantie al opgemaakt aan kleding, hotelovernachtingen enzovoorts. We mogen nog dik 2 weken, moeten nog een paar keer het water oversteken … Wij willen onze bagage. Is dat teveel gevraagd?
Morgen weer een dag.

#004 … Lost looooots of money … found a few clothes …

16 augustus: We need to go shopping. Luggage not arrived (yet) … And we can stay for another night in this pension … Dus einde aan het zwerfhondjesgevoel voor nu …

‘Mama jij bent een freak!’

Van achter naar voor. Hehe vandaag heerst het gevoel van ‘we zijn er’ ofzoiets. Dat komt ook omdat we dus dat zwerfgedoetje voor vandaag (even?) achter ons hebben gelaten. We kunnen namelijk iets rustiger zijn omdat we niet op jacht hoeven naar een nieuw hotel. Vandaag voelt een beeeeetje als vakantie. Behalve dat we moeten gaan shoppen, want het is de hoogste tijd voor schone onderbroekjes, frisse kleren …

Indigo sliep nog rond 10.30 toen ik naar de lieve gastvrouw Helen Halaris bij de receptie liep om te vragen of we nog een nachtje mochten blijven. We hadden juist vernomen dat de bagage nog steeds niet gearriveerd was. Olga checkte dat op de luchthaven. Ik kreeg namelijk nooit contact met de luchthaven. Balen! Helen vertelde dat we konden blijven, ze veranderde de planning een beetje zodat we in dezelfde kamer zouden blijven. Ik grapte nog dat het geen probleem was om te verkassen van de ene naar de andere kamer omdat we toch geen spullen hadden, haha. ‘No my dear, you can just stay there, it’s okay’.

Hoe blij we waren met het bericht dat we konden blijven, is met geen potlood te beschrijven. Even rust. Even pas op de plaats. Indigo werd blij wakker, en uitgerust. ‘Zoooooo dat had ik echt even nodig mama, zo’n lange slaap, ik was echt zoooo moe, hoeveel dagen zijn we nu eigenlijk op vakantie?’ …
‘Nou 2 dagen geleden stapten we Schiphol in.’
‘Wat???? 2 dagen???? Het lijkt wel 6 dagen! We hebben al zooooveel meegemaakt’
‘Dat is eigenlijk wel leuk, dan duurt onze vakantie wel 50 a 60 dagen qua gevoel ❤️’
‘Haha’ (humhum)

Ik vroeg Indigo of hij zich wou gaan aankleden. Want ik had ondertussen wel zin om wat te gaan eten, ik was wat flauwtjes, want ik was al een uurtje of 4 wakker #ochtendmens.
‘Wat moet ik aan mama’
‘… euhm nou je joggingbroek is nog niet droog dus wat denk je van dat zwem/sportbroekje (iets anders is er niet )
‘Is mijn onderbroek wel droog?’
Haha daar komt het freakgehalte … want ja natuurlijk hadden we niets bij ons, ik zorgde wel elke avond dat we de volgende ochtend ‘schoon’ waren. Dan sloeg ik in de avond het e.e.a. door een sopje (van shampoo van het hotel) en waren we ‘gewoon’ schoon de volgende dag. De warmte en droge lucht, tezamen met goed uitwringen, zorgt voor droge broekjes en hemdjes in de ochtend. Op zich zou een frisse bh ook wel prettig zijn … dus die ging in de was en ik ging vandaag zonder bh op pad. Hmmm … met 75D en in de hitte is dat niet echt fijn, en het ziet er niet uit… maar ja … so be it.

Aldus gingen we in al onze frisheid naar beneden en vroegen waar we eigenlijk beland waren … en welke kant we op zouden lopen om een restaurantje te vinden voor een ontbijtje. Indigo was huilerig en bezorgd over de bagage. Het was al na 11.00, zijn lijf was ook hongerig denk ik na zo’n lange slaap.

Terwijl hij zich ging aankleden belde ik naar #DeltaLloyd naar onze reisverzekering. Van Aegean zouden we na 48 uur een bedragje kunnen krijgen, maar … dat zien we als we weer op het vliegveld zijn… Bij #DeltaLloyd zeiden ze dat we meteen een mail kunnen maken met declaraties tot een bedrag van 375,- per persoon voor noodzakelijke kosten voor kleding en toiletartikelen. Dat valt in Santorini nog niet mee. Uiteraard roken we nog niet naar zwerfhondjes en de zon deed ons goed. Maar het werd echt tijd voor iets schoons en fris. En duidelijkheid.
Het was fijn om iemand te spreken die vriendelijk en hulpvaardig klonk 󾰬󾰬󾰬

Dus in plaats van onze geliefde natuur-tripjes of culturele uitstapjes … zouden we een dagje gaan shoppen. Indigo loves to do shopping! ❤️󾌴 werkelijk waar … Dat is een waar genot. De kledingstukken, die niet gauw binnen ‘zijn stijl’ passen, worden van top tot teen bekeken en mogen het liefst ‘slim fit’ en op het lijf gesneden zijn. Hij heeft mijn fashionvictem-dna overgenomen denk ik 󾮟. Ik vind het echter pure tijdverspilling van alweer een nutteloze dag. Ik ben het wachten, geloven en regelen meer dan moe.

Maar eerst op naar een ontbijt. We liepen het authentieke dorpje #Karterados in, vol prachtige witte huisjes, en gebouwtjes met een verdomd mooie architectuur. Het eerste terras … werd de onze.

Voor mij een omelet vegeterian en Indigo een sandwich, en allebei een heeeeeeel groot glas met verse jus d’orange. Mmmmmmm zin in!
Indigo’s verbazing was groot. ‘Mama er zit chips bij mijn brood! Gisteren kreeg ik friet bij mijn brood en vandaag chips! Ik ga dat echt niet eten als ontbijt, zijn daarom de mensen soms een beetje dik hier?’ Haha …

Hij kreeg weer wat praatjes en kleur op de wangen. We gingen ook even shampoo kopen, de hotelshampoo was namelijk tot onderbroekjes-wasmiddel gepromoveerd (of gedegradeerd?) 😇
‘En nu gaan we zwemmen!!!!! Euhm o mama jij hebt geen bikini!’
‘Ga jij maar zwemmen lieverd, ik koop straks een bikini, en ik heb genoeg te lezen en te schrijven en te luieren’
And so we did …

Onze geweldige handdoek is superwelkom … bibber bibber … Na het zwemmen werd het tijd om aan de wandel te gaan. Het was ongeveer 1,5 kilometer lopen naar Fira, een stadje verderop, waar winkels zouden zijn.

We maakten een mooie wandeling. 

Het is altijd zo leuk om te zien hoe de beplanting heel anders is, de samenstelling van de grond heel anders is, hoe de stoepjes er wel of niet zijn en … dan vraag ik me meteen ook af, hoe het is om hier blind te zijn. Het is werkelijk een genot om op te moeten letten waar je je voeten zet. En prettig voor de ogen die visueel zijn ingesteld, dat werkelijk alles anders is. Ik ben reeds vele malen in Griekenland geweest, en het blijft fijn voor de ogen, al die gebouwtjes met blauw omlijste deurposten en raamkozijnen, zo heerlijk vol van verschil. En de hoogteverschillen in de straten, en overal waar je kijkt is alles gewhitewashed. Er heerst een rust, terwijl we overal honden horen blaffen, brommers horen rijden en mensen met een passievolle uitspraak dingen horen zeggen die wij niet verstaan. ‘Zoals de Italianen’ zegt Indigo ‘die praten ook met meer geluid, meer tonen en met hun lijf’
En ik geniet van hoe hij kijkt, beleefd, ervaart, benoemd, en ‘er echt is’. Reizen met Indigo is werkelijk fantastisch. Hij verteld oneindige verhalen. Stelt zich dingen voor en vraagt zich dingen af, groet iedereen die hij tegenkomt in het Grieks, en praat Engels zonder schroom en als hij woord wat hij wil zeggen niet weet, dan flapt hij dat er gewoon in het Nederlands tussendoor … Mooi! Ik was daar veel te verlegen voor vroeger. Ik vond iets in het Nederlands zeggen al heel wat, laat staan in het Engels … (Gelukkig is die tijd al lang voorbij haha)

Het gevoel van ‘ik ben veilig, mama regelt het, de mevrouw van het pension is lief, we kunnen nog een nachtje blijven’ maakt dat het, ondanks de missende bagage, best goed toeven is. ‘Hey een schommel! Mag ik daarop!’ ‘O mama jij koopt deo, mag ik parfum want mijn parfum in de backpack is sowieso bijna op, en ik stink ook van het zweet’ … Grappig die 10-jarige leeftijd. Tussen tafellaken en servet. Enthousiast bij een schommel, en bezig met image en pre-puberale dingen zoals ‘parfum’, een kus op een pijntje, een ‘mama niet doen want dan schaam ik me voor jou’.

Het parfum is zoet en licht genoeg om allebei te gebruiken. Wel zo prettig om gewoon een luchtje op te kunnen doen … Ook al ben ik dan vooralsnog make-up-loos, medicijnloos … En is er van alles loos. Ooops ik heb mijn schildkliermedicatie in de backpack … En Indigo’s speciale shampoo van de huisarts tegen zijn exceem zit ook in de toilettas … in de backpack. O … dat is niet handig. 

In #Fira aangekomen valt mijn oog op een klein boetiekje ‘Zanel’ met dingen die mijn oog wel kan waarderen. En niet te duur. We hebben niet erg veel geld meer, de dame van de reisverzekering van #DeltaLloyd vertelde me dat we 375,- euro per persoon zouden krijgen voor de noodzakelijke dingen. Nou ik kan je zeggen … daar kom je in #Santorini niet erg ver mee. Maar het is wel fijn dat het snel overgemaakt gaat worden, want de kosten lopen giga op.

Maar dit is wel te doen, en nog leuk ook. ‘Mama dat is precies jouw stijl’ … Ik ontdek een label ‘Nassos Louizos’ wat echt tof is. En meer van dat … #Zanel is een nieuwe boetiek, de eigenares is een enthousiaste dame, met blauw haar dus wij ‘de drie blauwe musketiers’ hebben meteen gespreksstof. Ze komt eigenlijk van een dorpje vlakbij Thessalonika… Grappig, hier komt Olga ook vandaan, en Ira vertrekt hier vandaag naar toe …leuke mensen komen blijkbaar daar vandaan. Jaaaaaren geleden ooit hier naar toe gekomen, verliefd geworden op het eiland, en ondertussen wonen haar zus en moeder hier ook. Het ìs ook echt zo, Santorini heeft iets van ‘magic’ over zich. Zou dat komen door de directe relatie met (de mythe? van) Atlantis? Ze zei nog dat als zij een tent en kampeerspullen zou hebben, dat we die dan best mochten lenen. Lief. In Santorini is volgens haar geen winkel met kampeerspullen.

Hoe dan ook … Met een short en een shirt en een top en een jurkje huppel ik de deur weer uit. Uiteraard met nieuwe kleding aan en de andere dingen in de tas. Lekker een korte broek. En geen fluorgele te grote herenzwemshort … en een roze-rode shirt … ‘Mama je ziet er weer uit als jezelf’ joohoo! En ik voel me schoon, en weer iets meer vrouw. Beetje jammer van die warme schoenen, maar … Alles beter dan daarnet! 

De zoektocht naar ondergoed blijkt een uitdaging. ‘basisdingen’ zijn lastig te vinden tussen de boetiekjes die zich afwisselen met super-toeristische-troep-winkels (zoals wij dat noemen) en cafeetjes, restaurantjes, authentieke bakkerijtjes, ijssalons etcetera. We vinden gewoon geen winkel met ondergoed. Het stadje is helemaal toegespitst op het toerisme, en die hebben (meestal) al ondergoed.

Een leuk weetje: Santorini is afgeleid van Saint Irene. En schijnt vroeger Strongili te hebben geheten. Maar dat … gaan we morgen allemaal uitpluizen. Vandaag staat in het teken van ‘shoppen’ in Fira. Fira blijkt een druk stadje vol toeterende bussen vol toeristen, en gelukkig een groot deel auto-loos.

We vonden een na enige tijd ook een kinderkledingwinkel met ‘kinderkleding’ en Indigo houd niet van kinderachtige dingen zoals Disney enzo. ‘Niet mijn stijl mama’ (gelukkig niet) Uiteindelijk een Benetton winkel gevonden waar dan wel wat naar zijn gading te vinden was. We zijn weer ‘mens’ ipv clochard. Grappig dat de maten die ze voeren 10/11 zijn, en dat zag er al veel te groot uit. 8/9 leek meer zijn maat, en een shirt van 6/7 bleek volgens Indigo de perfecte ‘slim fit’ te zijn. I agreed. Grappig, mijn smalletje.
Zo! Hehe kleding hadden we. Nu nog ondergoed en een bikini. Alle toeristische-troep-winkels hebben bikini’s in overvloed. Van die ‘prachtige’ exemplaren. Uiteindelijk vonden we een lingeriewinkel met heeeele gave bikini’s van rond de 320 euro. Hier hadden ze ook fatsoenlijk ondergoed. Ik draag alleen maar Marlies Dekkers. Dit was wel van dezelfde kwaliteit, maar … dan anders … en nog 2 x zo kostbaar. Dat leek me nou voor nu even iets teveel, want morgen komt misschien de bagage wel … En dan?
Dus toch maar naar zo’n troepjes-winkel. De maatvoering is fascinerend te noemen. xs, s, m, l, xl … voor bikini’s??? Haha … okay dat wordt een uitdaging, omvangmaat en cupmaat zijn niet aan de orde. Dat past toch niemand???
Okay, ik ben gewezen op ‘fittingroom is there’ … in de bezemkamer. Hilarisch! Indigo ontpopt zich altijd graag tot personal assistent. Dus hij komt af en aan met bikini’s. Als de cup past is de omvang te wijd. En andersom. Hahaha. Het deurtje gaat elke keer net open als ik net iets uit heb. Indigo lacht zich suf en heeft nogal lol met het meisje van de winkel en haar opa. Jaja. Vooral de opa denk ik. Na 10 pogingen komen de echt ernstige gevallen van ‘bikini’ in mijn bezemkamer. Assepoester is er niks bij. De goede fee komt niet. Dus we verlaten al lachend gierend en brullend de winkel en duikelen hals over kop de winkel van de overbuurvrouw in. Daar hebben ze Marlies Dekkers ‘achtigen’ aha ‘mama dat is meer jouw stijl. (grrr ik haat kopie-gedrag) … Het past voor geen milimeter. Indigo en de dame zoeken samen naar de juiste bikini nadat al mijn uitgekozen opties ‘afgekeurd’ zijn. Ik hoor hem praten als de dame iets aanprijst. ‘No she doesn’t like that, she likes plain colors’ ‘No she doesn’t like franjes, she likes simple design’ Hahaha ik geniet hiervan achter mijn gordijntje. Er komt nog 1 exemplaar wat ik werkelijk moet passen, al is het maar om heel hard te lachen. Het lijkt een beetje op de spider-bra van MD maar dan anders. En met zeeeeer heftige push-up. Nu hoeft er niet echt iets gepusht te worden, ja een beetje up mag ondertussen wel, maar zonder vulling graag. Echt ik zie eruit als een uitgerangeerde overjarige stripdanseres die het wel wil maar het echt niet (meer) heeft. Indigo hoort mij grinniken. Hij komt kijken en zegt ‘oooo dat is lelijk!!!’ Haha. Kortom, we hebben wel lol ❤️
Uiteindelijk komt er een lapje en nog een lapje met bandjes, geen cups, geen vaste maten, gewoon iets om aan te knopen. Yessss! Dat wordt het. Mooi rood is niet lelijk. Beter dan niets. Haha. Bikini. Check. Een goedkoop slap gevalletje … maar voor de komende paar dagen even bruikbaar … Dan kan ik in elk geval de zee en het zwembad in voor een vlaagjr verkoeling! 
De dame van de winkel is een echte Santoriniaanse. Al eeuwenlang is haar familieband in Santorini. Ze heeft opvallend helderblauwe ogen en verteld dat de echte native Santorinianen bijna allemaal blauwe ogen hebben. Leuk weetje.

Ondertussen is het natuurlijk tijd om er dan maar een troost-feestje van te maken … Let’s go. Indigo’s diner … in een cocktailbar … een giga-wafel, serieus enorm (!) met aardbeien en slagroom. ‘Oooo die kan ik echt wel op!’ …


‘Mama echt ik moet echt kokhalzen als ik nog 1 hap neem’ (snap ik!)
Ik vraag of de pannenkoeken ook glute-vrij kunnen. Ja dat kan … (de volgende paar uren merkte ik dat het echt niet glutenvrij was )… lastig om glutenvrij te uit eten in een ‘degerig’ buitenland … daarom was koken op de camping ook zo ideaal!
De prijzen in Fira voor een wafel en pannenkoek … oefff … zo wil ik ook wel pannekoeken bakken! 

Onderweg naar de kinderwinkel naast de leuke boetiek Zanel (die na 17.00 weer open is) raakt Indigo aan de praat met een jongen die zo’n minimotor heeft gehuurd en die niet (meer) vooruit wil. ‘Can I help you … your wheel isn’t turning around’ (waar haalt ie het vandaan !) Ondertussen wordt het motortje bestudeerd. ‘Mama jij hebt jouw motorrijbewijs toch, zullen wij ook zo’n ding huren’
Hahaha. Zie je ons al gaan? Ik alleen op zo’n ding wordt al 1 grote grap, laat staan met Indigo er achterop. We zien het voor ons. Beelddenken is zo handig. ‘Neeeeee laten we dat niet doen’ compleet met lachsalvo.
In de kinderkledingzaak vinden we onderbroekjes. ‘I like to have underwear with sleeves’ (hahahaha ik lig echt gevouwen nu) Maar met zijn handgebaren erbij snapt iedereen wat hij bedoeld.
Onderbroekjes komen tevoorschijn. Ze worden grondig bestudeerd. ‘Mama ze zijn heel anders gesneden dan de onderbroekjes die ik gewend ben, de naden zitten op hele andere plekken’ #details en Indigo is 1.

Hup onderbroekjes in the pocket. Check. 2 deuren verderop voor mij ook nog, en dan vervolgen we onze weg naar ‘huis’ in Karterados. Een uurtje later zijn we er weer. Blij met onze nieuwe aanwinsten. In onze plastic tasjes.

Dan komt het ‘mama jij bent een freak’ … – verhaal.
‘Mama wat ben je aan het doen?’
‘Ik sla even de nieuwe dingen door een sopje’ ‘o ja natuurlijk, jij wast altijd eerst alle dingen die nieuw zijn, waarom eigenlijk?’ ‘Omdat ik het een supersmerig idee vind dat andere mensen met hun lijf in deze kleding zou hebben gezeten, tijdens het passen, en het door veel handen gegaan is tijdens het maken en inpakken, uitpakken, ophangen etc’
‘Mama jij bent echt een freak’

Dankje. Het freakgehalte van zoonlief is er echter niet minder op. Ik krijg tekst en uitleg over het verschil in ondergoed. ‘Mijn ondergoed’ is rond gesneden en met een naad over de voorzijde, en aan de achterzijde geen naad bij de billen’ … Deze nieuwe broekjes hebben rechte naden en een naad die precies tussen mijn billen zit, dat zit echt heeeeel anders.’
#fashion #freak haha.

Tijd voor nog een woordspelletje. Een verhaal waarvan we elke dag een stuk schrijven, ieder om de beurt een woord. Wat echt hilarisch aan het worden is.

Morgen weer een dag. Met of zonder bagage … vandaag was … vrij okay. Ik vraag mijn moeder om onze rekeningen bij te spekken … want 1 van de 2 bankrekeningen is leeg na onze aankopen … Gelukkig kan dat … Anders zouden we meteen het ticket om moeten boeken om terug naar huis kunnen vliegen …