#015 … Lost time, lost days … Left the box … Found Paros … 

Zaterdag 27 augustus. Dag 14. Karterados.Indigo slaapt. Vliegtuigen suizen over ons hoofd. Kippen kakelen. De zee roept. De golven klapperen. Het waait. De was hangt in de wind. Zodat het zo meteen (zo) droog (mogelijk) is als we vertrekken. Het wordt wel fris maar niet schoon. Misschien in Paros een laundry service vinden. Mijn handwasje doet het niet goed genoeg naar mijn zin. De tassen staan nagenoeg helemaal ingepakt. Er komt een keuzemoment. Alle stenen die verzameld zijn. Mee of niet mee. (Natuurlijk gaan ze mee, maar ff zelf bewust zijn van al het gewicht) 😍 Indigo’s rugtasje is vol, met kleren, een boek, schoenen. Hij heeft nog een plastic tas te dragen met duikbril, flesje gevuld met rood zand. De doos is leeg. Ik heb een tas met de zwaardere spullen, andere boeken, etc. En een tas met onze geweldige 🤔 strandhanddoek en kleding enzo. Handig wel hoor die backpacks 🤔 … 

Vandaag gaan we varen. Met een highspeed boot. De langzame boot kon ook maar die ging om 6.00 in de ochtend, en dan moesten we er om 5.00 zijn… Da’s 4.00 in Nederland, haha, dat is voor Indigo iets teveel gevraagd voor nu. Hij heeft zijn rust al hard genoeg nodig. Er komt ook zo’n boot na 15.30, dan zijn we er in de avond. Dus we nemen de snelle. Dat is eigenlijk ook wel naar Indigo’s gading. Die houd wel van een beetje snelheid. 
Gisteren ook. Op de scooter. Als ik even vol gas gaf, als het kon, dan vond ie dat superrrrvet! ‘Mama door de bochten omlaag ook vol gas!!’ … Haha jaja, nou euh … met deze remmen en amper profiel op de bandjes, en de losse steentjes op de weg … Was het ‘zoals een granny’ rijden op de slechte stukken toch een beter idee met onze korte broekjes en mouwloze shirtjes. Hoe dan ook was het rijden superleuk! Straks op Paros gaan we dat misschien wel weer doen. 
We hebben geen ‘afscheid’ genomen van Olga, maar gezegd ‘tot gauw’ in Nederland of Tsjechië… George is de stenen rondom het zwembad water aan het geven. Ze werken hard. Met 1 pension van 24 kamers en 1 appartementencomplex met 4 huizen … Genoeg te doen. Ze zijn achter in de 50 en hopen dat hun kinderen het over gaan nemen. Het is goed verdienen hier hoor. 6 maanden per jaar dan. De andere maanden is het stil. Dan worden dingen ‘normaal’ hier volgens Helen. Dan kunnen ze vrienden ontmoeten, uitrusten, ontspannen. Want in de zomermaanden is het een drukte van jewelste. Vliegtuigen en boten gaan af en aan, er worden heel wat ritjes gemaakt naar de haven en naar de luchthaven om mensen op te halen of weg te brengen. George brengt ons straks naar de haven. Luxe 👌 

Terwijl Indigo met moeite aan het wakker worden is, trekt de zee. Ik ga eens even kijken. Er is hier niets. Niemand. Ook geen strand-dingen, geen mensen, geen winkel, niks. Een paar honden die lijken te speuren naar bruikbare dingen. Bovenop een rots een koe. En in de rotsen oude rotshuisjes. Wauw wat tof is dat!!! Dat vind ik nou echt iets om in ere te herstellen. Hier in het niets. Zou ik zo doen als ik de gelegenheid had. Werkgelegenheid zie ik trouwens ook ontstaan. Het is zo zonde dat op de mooiste, stilste unieke plekjes overal rommel ligt, afval van mensen, plastic zooi. Net in de zee, vlakbij de zee. En condooms. Mensen zoeken blijkbaar de stilte toch op. Exo Galios is dit strand genaamd. Een strand vol prachtige zandheuvels. 

Sommige rotshuisjes zijn echt vervallen. Sporen van uitwerpselen verraden dat hier honden wonen. Zou ik ook doen. Mooie plek. Het ultieme hondenleven. Rennen langs de branding. Wonen in een rotshuis.
Er staat een auto in de buurt van ons straatje. De man achter het stuur zit te bellen. Een vriendelijk knikje. Ik vraag me nog af … Zou hij ipv George komen? Dat zou vroeg zijn voor Griekse begrippen. Over een dik uur gaan we, ik heb er zin in. Als ik terug in het huisje ben is Indigo iets wakkerder dan slaperig. Gaaaaaaaap. Hij wordt net zo langzaam wakker als dat ie in slaap valt.We ontbijten tomaten. Hahaha. Niet dat we iets te kort komen … En zo meteen in de haven is er vast weer allerlei heerlijks om van te genieten. We zijn er helemaal klaar voor. Het word 09.45 en 09.55 We gaan naar buiten. Kijken waar de auto blijft. Tegelijkertijd komt de man die in de auto zat te bellen, richting ons. Hahaha. Hij was buiten aan het wachten en wij binnen. En ik was net gewend aan het raken aan … dat vertraging en ‘te laat’ zijn, onderdeel is van een leven zonder haast. De eerste keer dat ik in Griekenland in een auto zit met handsfree set 😃 Helen belt nog om gedag te zeggen. We hebben het goed gehad bij Helen en George. Keurige Engelse service gerichtheid met leuke informatie. Ze leek blij dat wij interesse hadden in wat anders dan het strand. Een perfecte gastvrouw. Helen en Olga gaven ons een rustig gevoel door dat we welkom waren en door alle hulp. Karterados is ook een leuk plekje. In het midden van het eiland, supercentraal, dus alles is goed te bereizen. Uit de gekte. Uit de drukte.

De kamer was klein. Tussen het bed en de muur zat op een bepaald punt amper 20 cm. Het was simpel. Lief. Klein. Maar wel heel schoon! En heel leuk. Het beachhouse ligt geïsoleerd, afgelegen van alles, is ideaal als je van rust houd en niemand wilt tegenkomen. Je hebt wel echt een vervoermiddel nodig, anders zit je behoorlijk afgesneden van alles.

De chauffeur heeft een prachtige naam die ik niet kan onthouden en uitspreken. Hij werkt in Santorini, woont in Athene, verlangt naar oktober en zijn lieve fijne huis thuis in Athene. In mei keert hij terug naar Santorini, zijn zoon en kleindochter wonen hier. Ik ben benieuwd hoe leeg Santorini is in de winter. Zou het leuk zijn dan? We zeggen gedag en vinden een ontbijtje in de haven. Aan de rand van het water zwemmen vissen. En plastic. 

Er komt een boot. Niet de onze. En dan … Wowwww! Indrukwekkend! Daar komt ons bootje aan. Een supersnelle catamaran. Gigantisch ding. Gloednieuw, lijkt. Hij meert aan. Hordes mensen stromen van boord. Vervolgens gaan hordes andere mensen weer aan boord, inclusief wij. Het is echt een supervette catamaran, volgens Indigo. We zoeven over zee met 40 knopen.Er kunnen maar liefst 1.500 mensen aan boord! Jeeeetje mina. De catamaran is gebouwd in Australië in 2016 en vaart voornamelijk in de Cycladen. Na een uur meren we aan in Ios om mensen te lossen en laden. Ios … Gooood memories. Met Barbara heb ik ooit een hele zomer in Griekenland gewerkt. Genoten. Gelachen. Dat is een jaar of 18 geleden. We werkten bij Kahlua Bar in Ios. Barbara toverde de gasten naar binnen, ik toverde de heerlijkste cocktails op de bar, samen met Samuel. Na het werken in de bar gingen we naar ‘de disco’ van Panos onze baas, daar kregen we dan gratis drankjes en dansten tot vroeg in de ochtend, sliepen op de camping, lekker buiten, naast onze tent die nooit uitgepakt werd, of op het strand. Met het geluid van duizenden krekels. In de ochtend (lees: middag) maakten we de bar schoon en zorgden dat alles weer klaar was voor de avond. Panos begon te leven als wij hem hadden voorzien van een paar borrels Sambuco. Zo vierden wij vakantie. We verdienden precies genoeg om te eten en hadden de tijd van ons leven. Ios dus. We verlaten Ios weer en gaan verder naar Paros. Benieuwd wat dit eiland ons gaat laten beleven. In elk geval gaan we een nieuwe outfit scoren. Want we zijn onze looks een beetje meer dan moe. Paros beloofd ook kite-surfen of iig het bewonderen van kite-surfers. Dat staat altijd nog op de lijst van ‘to-do’ things. 

Onderweg naar Paros schommelen we over zee. Zee. Lucht. Zee. Lucht. Zo’n groot schip maakt stevige bewegingen ook. Het gevoel van -op-en-neer-en-van-links-naar-rechts tegelijk, tezamen met de voortstuwende kracht van het schip wat met grote snelheid vooruit gaat. 
Ooit was ik een paar maanden op dd Maxim Gorki, een Russische cruiseliner en bevaarden we een stuk van de wereld, ook terwijl het stormde op zee. We grapten dan: ‘is this the ship or the alcohol?’ … 

Deze schommelingen voelen als wiegen. Toch trekken er mensen om ons heen wit en geel met groen weg. Gezichten die me doen denken aan mijn moeder toen Indigo en ik haar meenamen op 1 van onze ‘dolfijn-kijk’ tochtjes op een snelle rubberboot op de Azoren een jaar of 4 geleden. 😬En dan … zijn we er. En 10 minuten later worden we hartelijk verwelkomt. Door Heleni. De kamer is okay! We vinden een strik op ons bed. Indigo vind zulke details van aandacht altijd leuk! Het zwembad is meteen Indigo’s favoriet. 2.80 diep. Duiken streng verboden. En groot genoeg om baantjes te trekken. Na een plons in het water gaan we richting een restaurantje. Onze douche is klein maar fijn. Onze slaapkamerwand is blauw. Ik voel dat er wat ontspanning komt nu we eindelijk op pad zijn. Als nu het beloofde telefoontje ook nog komt … en de bagage alsjeblieft echt in Amsterdam is èn blijft … dan zou dat rust geven. Ik trek het idee niet dat er beloofd gaat worden om onze bagage naar Paros te sturen, terwijl we over een paar dagen in Mykonos moeten zijn voor de terugvlucht … Mijn vertrouwen is echt helemaal weg. Aan de achterzijde van de tuin begint een pad wat ons naar de boulevard met restaurantjes zal brengen. Het is een prachtig pad. De droogte. De wijdsheid. De glooiingen in het landschap. In de verte de zee. Er moeten natuurlijk stenen worden gevonden, uitgezocht, goedgekeurd, en gegooid … Mijn liefste altijd spelende, ontdekkende kind … is buiten altijd in zijn element. Aan het einde van het pad is een parkeerplaats cq auto-hospice. Ik leer Indigo altijd om bij splitsingen achterom te kijken als je dezelfde weg later terug moet. Omdat de route er de ene kant op, vaak anders uitziet dan de andere kant op. We komen uit bij restaurant Katerina. Authentieke Griekse recepten. Eindelijk eet ik iets wat ik echt nog niet kende. Mosselen met tomaat en feta. En lekkerrrr! Indigo zit ook echt te smullen. We lopen naar de haven waar het centrum zich bevind. Een zeeeeee vol visjes. Vlakbij havens word Indigo altijd he-le-maal enthousiast. Plat op de buik op de grond, hangend over de rand. Of op de keien. Of op de trapjes die de zee in gaan. Zijn hengeltje zit natuurlijk in de backpack. ‘Wow mama gaan we vissen! Ik wil zo graag een schepnet en een emmer!’ Binnen no time heeft ie een schat gevonden. Een stukje van een zee-egel. Mooie pinnen. We slenteren wat langs de golfbrekers. En klauteren er natuurlijk op. ‘O mama ik ben zooooo blij dat we hier zijn, eindelijk!’We gaan een schepnet zoeken. Dat vinden we na een kleine zoektocht. Een emmer is een grotere uitdaging. Dan zie ik ergens een winkeltje met dingen voor de hotels, toiletrollen, handdoeken, schoonmaakmiddel, dweilen met van die emmers die erbij horen. ‘Kom Indigo we gaan het daar vragen’ … De man van de winkel vind de vraag van Indigo wel grappig. Hij haalt een set uit elkaar. 1,50 euro. ‘So you are a fisherman?’ … Hij krijgt een aai over zijn bol en met de afspraak dat Indigo 1 van de 2 eerste grote vissen naar hem brengt voor de bbq, zeggen we gedag. Dan gaan we kleren kijken. Tenslotte komt de bagage (als het goed is) niet meer naar ons. 

Indigo vind een shirt. Dat moet geprint worden, met een transfermachine. Dat duurt even dus wij gaan even in de winkel ernaast kijken voor mij. Indigo dacht ‘dit is wel jouw stijl mama’ … En zo was het. Met een jurkje en 3 shirts gaan we de winkel weer uit. Vanaf nu heb ik iets meer keuze! Jippie! 
De telefoon gaat. Anoniem nummer. Aviapartners. Ze willen morgen de bagage leveren. 

… waarrrrr??? … 

Ik zeg dat we net verhuisd zijn van eiland. Ze dacht dat wij al lang thuis waren. Ze wou de bagage naar huis sturen en een bezorgafspraak maken om het kostenloos thuis te brengen …wat?????? … hoe kunnen ze dat nou denken terwijl de bagage heeeeeel de tijd richting Santorini wordt gestuurd … Via Madrid, via Rome, via Munchen … 

En kostenloos? Ja zeg … Is dat niet heeeeel normaal!?! Ik zeg dat ze morgen thuis in Empel mag leveren en dat ik ga zorgen dat er iemand thuis is! Ik hoop … Dat mijn vader of moeder kan! En dat het klopt wat ze nu zeggen. Dat het dit keer uitkomt. 

We gaan nog wat drinken. We komen uit op het terras van Republic. Indigo neemt een verse mango-slushie. De man vraagt of ik zin heb in een cocktail. Hij staat blijkbaar bekend om zijn ‘op-maat-cocktails’ … Hij stelt me een aantal vragen … En komt serieus met een ge-wel-di-ge cocktail. Top! De mango-slushie is ook fijn! Ik vind slushies normaliter echt afgrijselijk zoet en chemisch. Maar dit is super! 
Na de fijne drankjes gaan we vissen. 

Indigo loopt langs de rand en slaat zijn net plots in het water. En vangt een stuk of 10 visjes. Euhm … Shit! We hebben nog geen water in de emmer.Hij kijkt mij aan. Ik knik. Soms hoeft je niet te praten. Hij trekt een sprintje. Zo’n 100 meter verder is ‘die ene plek met het trapje, daar is het ondiep’. Hij weet dat ik wel volg. Het hoekje om. Met emmer en net vol visjes rent ie weg. Als ik bij hem kom zwemmen de visjes. Het is ondertussen pikdonker. ‘Onze visplek’ is verlicht met een lichtje van een stukje verderop’. Anderhalf uur later heeft ie een zeester, een heremietkreeft, een slak, een garnaal, nog een slak en een boel visjes. Kei-blij. Ze moeten grondig onderzocht worden. En gaan natuurlijk later terug de zee in. Mijn lieve bioloogje.

#008 … Lost some fire … Found a Vulcano … 

Zaterdag 20 augustus … voor de verandering. Luggage not found … Dag 7. We vallen een beetje in herhaling met de melding: ‘Vandaag nog steeds geen bagage’ … Wat dan wel vandaag? De vulkaan! Ik was daar 18 jaar geleden ooit met Barbara en ik herinner mij niets anders dan zwarte brokken en een hele hoop hitte. 09.10 mogen we bij een bepaald punt wachten op een busje. 07.00 wekkerrrrrrrrr … Indigo had zijn wekker gezet. Ik was al wakker. Indigo nog niet. Eens kijken of hij wakker gaat worden. 07.30 hahaha Indigo wakker worden. Oefff dit wordt een hele kluif. Na een korte nacht. 08.00 jaja de ogen gaat open. En gauw weer dicht. 08.30 mijnheertje is wakker. Even knuffelen met muis èn met mama 😃 Knuffelkont. Aankleden. Tas inpakken. Ticket halen bij Helen. Aan de wandel. Water halen bij snorrevrouw. Broodje bij de bakker. De bakkersjongen lacht. ‘Kalimera!!! Alles gut?’

Hij vraagt hoe je dankjewel in het Nederlands zegt. ‘Donkjawol’ is het beste wat er uit komt. Goed genoeg voor vandaag 👍 Op naar de bus. Wij zijn meestal zeeeeer op tijd. Als de bus komt kiest Indigo de voorste plaatsen. Ik herinner me nog de haarspeldbochten. De bus haalt de bochten meestal precies. Al toeterend. Wel heeeeel gaaf! Ik zou dit best graag een keer rijden. Zelf dan! Ik hou ervan ❤️

Beneden wacht een bootje. Een superspontane boot-mijnheer ‘type lekker ding’ verwelkomt ons met een niet te evenaren grote glimlach. Ken je die momenten van spontane verliefdheid? Ook al duren die dan een minuut of zoiets … Even later varen we. Mooi hoe Santorini en … de vulkaaneilandjes elke keer een ander beeld geven zodra het gezichtsveld veranderd. We mogen zwemmen in de hotsprings. Lavawater. Achter een handdoekje ontdoet Indigo zich van zijn jeans enzo, zwembroek aan. De nieuwe preutsheid is ontstaan, grappig al die fasen. En daar staan we dan. Voor ons springen 3 stoere jongens vanaf de boot de diepte in. Indigo twijfelt. ‘Mama spring jij ook of ga je met het trapje?’ … ‘Zullen we springen?’ … Okay! Jump! En hopplaaaa daar gaan we! Het oranje zeewater in. Spannend! We zwemmen … Na een minuut of 10 is het ‘even leunen op mama’ Haha grapje Indigo, ik ben geen 17 meter lang. We gaan terug de boot op. Stoere vent die Indigo! We zijn een beetje oranje van het zwavelwater op ons lijf. Grappig hoe dat opdroogt en alle minuscule lichaamshaartjes extra zichtbaar worden. Indigo vind dat wel stoer, al dat haar. Haha. Kleine jongens worden groot. Na een poosje varen we naar de vulkaan. Alles is zwart. Dus gloeiend heet. De natuur is fascinerend in al zijn woestheid. Het ruikt naar lang geleden, de geur neemt ons mee naar toen … Het begon ooit met een catastrofe hier. Daar zijn twee vertraagde of verloren rugzakken niks bij. Miljoenen jaren geleden. Zo’n 80.000 jaar geleden (schijnt) de vulkaan voor het eerst te zijn uitgebarsten. Tussen 198 voor Christus en 1956 schijnen er zo’n 8 a 14 uitbarstingen te zijn geweest. Sindsdien blijft de vulkaan ‘stil’ tot nu toe. Het lava vormde twee eilanden Palea Kameni en Nea Kameni, tezamen nu ‘the Vulcano’ genoemd. Het testament van exceptionele schoonheid der natuur … (Eigenlijk ken ik mooiere vulkanische eilanden, maar dat even terzijde)Er zijn 2 pieren bij het eiland. Oefff … Hoe dubbel is het; ‘It is vital that this remarkable and significant site which you are visiting be preserved just ad nature created it, with as little human intervention and disturbancr as possible’ … als we de boten af en aan zien meren, en hordes mensen het zwarte eiland op wandelen, om een uurtje of twee later weer van wal te gaan. Een foto moment nemen waar niemand anders in beeld is, is een hele uitdaging. Toch is dat altijd wat mensen proberen. Zodat het net lijkt alsof er niemand is. Net buiten het beeld van mijn camera zijn de selfie-sticks in grote getalen in gebruik! Het is wel heel tof. De brokstukken. De uitgeharde lava. De gladheid van het oppervlak. Of juist de structuur. De hoogten. De diepte. Superwoest. En konijnenkeutels. Terwijl er nog heeeeeeel veel mensen heen en terug wandelen, gaan wij nog even zitten aan de waterkant. Voetjes in het water. Het water is mooi. Anders van kleur. Het geeft ook een kleurafdruk op alles wat met het water in aanraking is. Na het bezoek aan de vulkaan varen we terug. We zien zeilboten en catamarans. Mijn watermannetje wil eigenlijk wel een keer Griekenland met de zeilboot ontdekken. Ik ook wel. In gedachten ziet ie zichzelf al gaan in zijn Optimistje haha…

Nadat we terug zijn gevaren en gereden en gelopen, nemen we een heeeerlijke duik in ‘ons’ zwembad. Onze lunch uit eigen koelkast is fijn. Snorkel word voor de dag gehaald. Het is verboden om te duiken en te springen. Maar als er niemand is … tja …
Helaas voor Indigo komen er twee setjes die allebei aan de andere kant van het zwembad gaan liggen zonnen. Ik denk dat ze jonger zijn dan 2 x Indigo’s leeftijd. Indigo plonst in het water. Het spettert op de jongeman die geïrriteerd opkijkt. Indigo biedt zijn excuses aan en verzint een ander spelletje. Een drinkflesje wordt gevuld met water en wordt ons overgooi-ding. Leuk. Opduiken blijkt het leukste te zijn. Voor Indigo dan he … Ik doe echt geen oog open onder water. Als dat ding ook een keer iets te dichtbij de kant plonst spettert 1 van de meisjes nat. Jeetje wat zijn de jongelui van tegenwoordig 1 met hun Ipad en lichtgeraakt. Phoephoe. Ik word er bijna recalcitrant van. Bijna.

Op het einde van de dag gaan we Karterados eens bekijken van de andere kant. Er schijnen mooie kerkjes te staan en bouwwerken die wij nog niet gezien hebben. En ik ben benieuwd of we naar de zee kunnen lopen. 
Van Olga ondertussen bericht vanaf het vliegveld, de vluchten zijn er weer … ‘ Kalimera!!! No news yet for luggage 😢😢 what is the plan for today? ‘

Verdorie hè … Ik heb genoeg van de situatie! Genoeg van onze clochardlooks en wil vandaag of morgen eigenlijk wel een nieuwe tas voor Indigo en voor mezelf kopen. We lopen al een week onhandig en voor joker met plastic tasjes. Die scheuren en breken. Dus laten we maar weer naar de winkel gaan. Tassen kopen. Dan kunnen we onze spullen tenminste fatsoenlijk meenemen. De bagage laat echt te lang op zich wachten. Maar … eerst Karterados. We lopen het eerste beste steegje in. Trapjes op en af brengen ons in straatjes die zo smal zijn dat je er serieus niet met je fiets doorheen zou kunnen. Hoge witte wanden wisselen zich af met vergane glorie. Keurig bijgehouden huisjes met vervallen pandjes. De straten zijn fascinerend te noemen. Hobbeldebobbel. We volgen ons pad zonder plan. We zijn benieuwd en laten ons graag verrassen. We lopen het stadje uit en komen langs tuinen waar groenten en fruit groeien. We zien honden in hokken. Angstaanjagend geblaf vanuit de verdraaid kleine hokken. We zien paarden aan touwen in niet omheinde weiden. Een paard achter een hoog hek met een stal-achtig-iets in een rotswand. Er zijn hier nauwelijks mensen. We lopen. Van de ene kant van de weg naar de andere. De bochten bepalen waar de schaduw zich bevind. De schaduw bepaald waar wij lopen. Bruin worden is geen doel. Niet-overhit-raken en gewoon flink wat kilometers kunnen maken is het doel. Na een fiks stuk wandelen heb ik het idee dat we niet meer heel erg ver van de zee vandaan zijn. We komen geen mens meer tegen. Hier en daar pronkt een kerkje en steekt helder af tegen de strak blauwe lucht en de dorre omgeving. Dan ineens doemt er een hond op. In de verte. Ik denk dat hij/zij net zo hard van ons schrikt als andersom. Het is geen klein hondje. Geen klein blafje ook. We maken rechtsomkeer. In iets snellere tred als de heenweg. Het doet me denken aan het uiteindelijke rennen in Guatemala toen we per ongeluk een erf betraden. Deze hond stopt zodra we uit zicht zijn.

‘Mama ik wil wel naar Fira lopen’ … Okay … Dan doen we dat. Het is ongeveer om en nabij die kant op … schat ik in aan het landschap in de verte te zien. Dat is prettig als je op een plek bent met hoogteverschillen. Dan verraad de omgeving de richting zonder dat je de weg kent, of een kompas nodig hebt. Ik vind dat reuzefijn! Het geeft een bepaalde vrijheid om gewoon op het gevoel te gaan en staan. Af en toe stoppen we om wat te drinken. Her en der staan auto’s half uit elkaar te verstoffen op plekken waar je van denkt ‘huh’? Of fietsen in het hek? Why?

Na een poos komen we bij een wand die Indigo’s interesse heeft 🤔😁 hij heeft een grote fascinatie voor slangen. Hier tussen de ‘velden’ en rotsen horen we weleens wat wegritselen. Het kan vanalles zijn. We zien veel hagedissen. De wand is blijkbaar belangrijk. Indigo moet het bestuderen. Ik zeg hem: ‘Zeg Freek Vonk, blijf wel met je handen uit allerlei gaten enzo hè!’ … Plots is het: ‘O mama mama mama mama kom eens kijken! Ik moet een tak hebben’ …

?

Een slangenvervelling ligt tussen de stenen. Aha. Okay. Wacht even. De ‘nee’ die ik voel is ‘van mij’ … niet van Indigo. Ik ben in mijn avonturen slangen tegengekomen tegen mijn wil in. Indigo is graag juist naar de slangen op zoek. Dat is een ander uitgangspunt. We bedenken samen hoe het voor ons allebei okay is, en dat het niet gevaarlijk kan zijn.

We zoeken stokken. Indigo tovert de vervelling tussen de stenen uit. Gaaf eigenlijk. Het word grondig bestudeerd en gaat in het vakje ‘belangrijke vondsten’ … 
‘Zullen we straks in Fira naar docter Fish gaan mama?’ … ‘Okay why not’ Onze beoogde backpack vakantie word zoetjes aan een big-spender vakantie. Maar ach … dan werkt mama wel wat harder als we terug zijn 😂😂😳🤔 … Ach nou een tientje pp kan er ook nog wel vanaf …

Een kilometer of wat later komen we bij een minuscuul klein kapelletje. We doen een break. Beetje lummelen en mijmeren, beetje lezen en een potje memory op de telefoon.Daarna vervolgen we onze weg. Deze loopt dood. Een stukje terug dan en linksaf. In de verte horen we de auto’s van de weg waar we dagelijks lopen van Karterados naar Fira en terug. Na wat zigzag komen we bij een soort pad met hoge stenen wandjes. En een hoop rommel op de weg. ‘Mama ik zag glijmiddel van Durex’ … 😳😳😳😳😳? Huh?

Als we dat pad af zijn, zijn we bij de bekende weg. Vanaf hier is het nog een kilometer of zoiets. ‘Mama hoe weet jij dat’ … ‘Nou kijk eens goed … Herken jij niks?’ … ‘O jawel’

‘Mama ik voel me hier veel meer op mijn gemak tussen de bredere wegen met verkeer en mensen dan in zo’n steegje met glijmiddel’ … ‘Het is wel natuurlijk ofzo maar mama waarom ligt zoiets in een steegje’ … ‘Ik zou het wel raar vinden om ineens mensen met elkaar te zien vrijen ofzo’ … Enz. Oefff … een vragenvuur.

Ik vertel dat ik vermoed dat we niet zomaar op klaarlichte dag vrijende mensen in steegjes gaan tegenkomen …
In Fira aangekomen gaan we eerst een klein hapje eten en volgen daarna de bellenblaasbellen naar dokter Fish. Een paar minuten later zitten we lachend gierend brullend in een bak met water met visjes aan de voeten. Het is werkelijk een bizar fenomeen. Baby visjes likken/happen/zuigen/sabbelen de dode huidcellen weg … Het kriebelt nogal.
Na onze schoonheidsbehandeling 😜 gaan we op zoek naar twee tassen om onze spullen in te dragen. Ik ben op slag verliefd op een supergave tas, die op verschillende manieren geritst en gedragen kan worden. Het is een beetje een te kleine tas voor wat ik nu meen nodig te hebben. Veel te klein. Indigo heeft zijn oog laten vallen op een ander exclusief Italiaans exemplaar. Prachtig.

We kijken even verder. De lederwinkels zijn niet dungezaaid hier in het toeristische deel van Fira. Meestal echter staat er wel ergens ‘Santorini’ op geborduurd of ingepreegt. En dat is echt niet de bedoeling. Of tassen die precies lijken op de schooltassen van vroeger. Stevig. Stug. Zwaar. En nog te klein. We vinden allebei een tas naar onze gading. In verschillende winkels. Met wederom de leukste gesprekken. Indigo heeft zijn eigen pinpas. Eigen geld. Dat kan hij heel erg prima. De meiden uit de winkel gillen … nou euhm kirren zou je het eerder noemen. Hahahaha. Dan nog wat toiletartikelen, want de fase van enkel ‘hoognodige dingen’ voor de eerste dagen, zijn na een week zonder bagage wel voorbij. Ik loop al een week zonder make-up. Ik koop alleen een lippenstift. We hebben allebei lang haar, en zijn zonder cremespoeling echt uren aan het kammen. Dus cremespoeling. IJsje nog voor Indigo en hup naar huis. Morgen uitslapen. Mooie plannen gemaakt voor morgen. Eens kijken wat daar van terecht komt. Misschien strooit een bericht … dat de bagage er is bijvoorbeeld … wel roet in onze planning 😇 We zullen zien. Ik hoop het zoooooo!

Trustuh!