#016 … Indigo en de oude visser … Finally found luggage!!!!

28 augustus … Topdag! Whooohooo! Eindelijk! Dag 15. Als het goed is gaat onze bagage vandaag naar huis. Als het goed is krijgen we niet meer de ‘hoopvolle’ of ‘zorgwekkende’ berichten die we afgelopen 14 dagen non-stop kregen … ‘Vandaag komt de bagage’ ‘Morgen komt de bagage met die vlucht’ ‘De bagage is er niet, we weten niet waar het is’ ‘We hebben de bagage gevonden, in – Rome of -Amsterdam of -Madrid of -Athene of -Amsterdam of -Munchen … Of wederom Amsterdam.

Raar hoe we een soort van afhankelijk werden. Niet eens meer van de bagage an sich, maar van elke dag een ander verhaal vol beloften en uiteindelijk hoop. Zo raar, terwijl ik me nooit zo afhankelijk voel van dingen … Deze vakantie werden we afhankelijk van dat soort berichten, en van geld op onze rekening …

Maar goed. Dat is nu klaar. Als het goed is … zijn de rugzakken vanmiddag of vanavond thuis. Mama blijft in ons huis tot ze er zijn … Lief! Ze moet eigenlijk naar een feest, en hoopt dat de rugzakken er een beetje snel zijn. Op hoop van zegen dan maar … Muggenbulten. O ja! Shit. De muggenspulletjes zijn in de rugzakken. Straks even iets voor halen. Op Santorini was er geen mug te bekennen. Ook geen krekel trouwens. Op Paros worden we verwelkomt door het geluid van cicades. Dit is het geluid van Griekenland voor mij. We noemen het beestje gemakshalve een krekel, het heet (zang)cicade en behoort niet tot de familie van de krekel. De duizenden soorten van de Cicadidae familie komen op alle continenten voor en varieren in grootte van anderhalve centimeter tot 11cm, waar dan een vleugelspanwijdte van 22cm bij hoort! Hoe warmer het is hoe harder ze ‘zingen’. Ik vind het een heerlijk geluid. Ze drinken plantensappen en zijn bij zo ongeveer elke boom te vinden. Reden genoeg voor Indigo om bij elke boom te stoppen en speuren naar de cicades. We zien dan òf de cicade, of een vervelling/ lege huls. Het vrouwtje zoekt holle stengels of schors van planten om met haar eieren in af te zetten. Het larfje wordt nimf, want ze groeien door te ‘vervellen’, omdat het skelet aan de buitenkant zit. Dat is echt vrij gek. Vroeger dacht ik dat zo’n vervelling een dode cicade was, of een ander soort. Met dat buiten slapen in Griekenland destijds … was het wel even goed bestuderen hoe dat nu eigenlijk ging, voordat zo’n beest in de nacht op je zou gaan wonen 😂

Na een stuk of 5 a 7 keer te vervellen, graven ze zich de diepte in om zich jarenlang, tot wel 17 jaar (!) onder de grond te goed te doen aan de sappen van de plantenwortels. In het voorjaar komen ze vervolgens massaal weer boven, kruipen op stammen en bladeren en ontpoppen zich als cicade. Het getjirp begint opnieuw en de cirkel gaat rond.

De mannetjes gaan op de versiertoer en lokken de vrouwtjes met hun ‘zang’ stridulatie. Ze zijn zeer geliefd bij de Grieken, ook in de klassieke oudheid. Dichters lieten zich er door inspireren:

De krekel sjirpte dag en nacht, zo lang het zomer was. Wijl buurvrouw mier bedrijvig op en neer kroop door ’t gras.   “Ik vrolijk je wat op,” zei hij. “Kom, luister naar mijn lied.”Zij schudde nijdig met haar kop: “Een mier die luiert niet!”  Toen na een tijd de vrieswind kwam, hield onze krekel op. Geen larfje of geen sprietje meer: droef schudde hij zijn kop. Doorkoud en hongerig kroop hij naar ’t warme mierennest. “Ach, juffrouw mier, geef alsjeblieft wat eten voor de rest. Van deze barre winter. Ik betaal met rente terug. Nog vóór augustus, krekelwoord en zweren doe ‘k niet vlug!” “Je weet dat ik aan niemand leen,” Zei buurvrouw mier toen heel gemeen. “Wat deed je toen de zon nog straalde? En ik mijn voorraad binnenhaalde?” “Ik zong voor jou,” zei zacht de krekel. “Daaraan heb ik als mier een hekel! Toen zong je en nu ben je arm. Dus dans nu maar, dan krijg je ’t warm!” Wie leeft van kunst gaat door voor gek. Vaak lijdt hij honger en gebrek.

… (Haha dat laatste … 😳😳) De mier in deze fabel van Aesopus had wel wat minder arrogant mogen zijn, want ze zijn ze niet weg te slaan bij de cicaden. De suikers uit de plantensappen, die de cicaden drinken, worden uitgescheiden in de vorm van een vloeistof waar mieren gek op zijn. Indigo weet dat allemaal. Die vertelde me ooit dat dat met bladluizen en mieren ook zo gaat. Grappig, een blikje dieper in de wereld der insecten…

Paros! Vandaag gaan we eens kijken waar we beland zijn. We gingen compleet zonder strak plan. Santorini heen en Mykonos terug. Tussenin de geplande eilanden … met een opening voor alles wat richting zou geven. Ik heb me niet heel veel verder verdiept dan dat. Vooral ook omdat alles onduidelijk werd. We hebben iig Santorini he-le-maal van top tot teen gezien!

Paros is groter. Veel groter! Het derde grootste eiland van de Cycladen groep, na Naxos en Andros. Het heeft een oppervlakte van wel 195 vierkante kilometer… Toen we gisteren arriveerden was ik verrast door het iets groenere, iets vruchtbaardere. We moesten wennen aan het blanke zand van het strand waar we meteen op kwamen na aankomst. Een overdaad aan knalrode geraniums steekt af tegen de witte huisjes.

Stralend witte huisjes, bouwwerken met kronkelende steegjes zorgen dat we binnen no time het gevoel van richting kwijt zijn. Ik hou ervan. Het ziet er geweldig uit … De ogen worden hier echt verwend.
Ooit moesten we het wit tussen de stenen van de stoep opnieuw schilderen voor de bar in Ios. Weet je dat nog Barbara? Ik weet nog dat ik me toen schaamde, op mijn knieën op de grond. Alle straten zijn hier geplavuisd met gave stenen. Die liggen in verschillende richtingen en het beton of cement waar ze ‘als voegen’ mee vast liggen is wit gekleurd. Op de meeste plaatsen althans. Iedereen zorgt voor ‘zijn eigen stoepje’ … Het ene is net pas fris wit geschilderd. Het andere is nodig toe aan een opfrisbeurt. Anderen hadden geen witte verf maar off-white. En bij sommige stukken zijn de stenen niet (meer) omlijst met witgeschilderde voegen. We ontdekken ook ‘drielanden-punten’ … waar je heel goed kunt zien waar het ene eindigt en het andere begint. Af en toe zien we ook ‘vergeten’ voegen. Of extra toevoegingen zoals een extra rondje, of zelfs een hartje midden op een steen.

Vlak voor de achter-ingang-uitgang van ons hotel ligt een stuk beton waarop wel voegen zijn geschilderd, maar waar geen stenen zijn. Dat zullen we, denk ik, ook vaker tegen gaan komen. Althans zo herinner ik het me. 
Een ontbijt krijgen we in het hotel. Indigo kiest een heeeel vaag ontbijt. Yoghurt. Worstjes. Een gekookt ei. Koekjes. Warme chocolademelk haha. Ik neem yoghurt met noten en fruit en honing. Mjammie. Ieder zijn of haar smaak.

Na het ontbijtje gaan we even zwemmen. Daarna is het tijd om naar de zee terug te gaan. De emmer met zeedieren mag worden geleegd. In Indigo’s nieuwe shirt en mijn nieuwe jurkje gaan we op pad … Het pad van ons hotel naar het strand gaat langs velden. Het is een ommuurd paadje. In de avond zijn er gelukkig lichtjes. Het was namelijk anders gisterenavond pikdonker. En het is minimaal 15 minuten door het kleine smalle pad. Bij ons duurt dat zeker 45 minuten. Onderweg moet er een kever gered worden die midden op het pad zit. Zodat niemand hem plat kan trappen. Een supergoed gecamoufleerde kleine gekko ofzoiets is 1 van de hagedisachtigen die de aandacht trekt. Indigo draagt zijn schepnet en rugzakje met flesje water, onze portemonnee enzo. Ik draag de dweilemmer met visjes en zeedieren. Ik wissel van hand om de paar minuten. Best zwaar zo’n emmer water. Haha ik ben die moeder die dat wel draagt. Als we bij de zee aankomen wil Indigo het zelf dragen. De emmer wordt geleegd. Doei visjes, dag zeester, ajuus slak, byebye garnaal etc.

Natuurlijk zwemmen er weer allerlei andere interessante creaties van de natuur in het kraakheldere water. Na wat grote schatten te hebben gevangen, breekt de stok van het schepnet. Krak. Dwars doormidden. Indigo is in tranen. ‘Wat nu mama?’ … Ik wil gewoon de rugzak met mijn vishengel en ik weet wel dat dat niet kan … maar …

Hij probeert het met zijn gebroken schepnet. Er komt precies op dat moment een oude visser aan. Hij ziet het gebeuren. Hij komt naar ons toe. Geen woord Engels. Hij praat in het Grieks. Indigo in het Engels. Er worden handen geschud. Hij heet Vasili. Indigo stelt zich voor. De man wijst naar Indigo’s blauwe ogen en naar zijn eigen blauwe ogen. Ze lachen. Indigo geeft hem de 2 stukken van zijn schepnet. Hij mompelt wat. Hij gebaart Indigo dat ie moet wachten want dat hij terugkomt. Indigo vist verder. Indigo is zichtbaar ontroerd. ‘Wat een lieve man hè mama!’ Vasili loopt naar een bootje een stukje verderop. Er is hier verder niemand. Het is nog stil in de haven van Parikia. Vissersbootjes gaan aan het einde van de dag pas weer weg. En de ochtendvaartjes zijn al lang voorbij. De zon wordt te warm om te vissen. Hij komt terug met een stuk slang en een touwtje. De twee uiteinden gaan in de slang. Het is net te krap. Het middenstuk blijft slap. Ik zie vlakbij mij een stokje liggen van ‘dat wat ik als souflaki ken’. Ik wijs ernaar terwijl ik Indigo’s naam zeg. Indigo snapt het. Een spalkje. Hij geeft het aan Vasili. Die steekt zijn duim op en knikt. Ik kijk een stukje verder of er nog meer mensen bruikbare troep hebben achtergelaten. Tussen de stenen, die als golfbrekers werken, zie ik nog wat stokjes. Vasili knikt. Hij gebaart Indigo om het vast te houden. De twee vissers fixen samen het schepnet. Met een stuk slang, stokjes, touw en een zakmes. Indigo geeft hem een hand en zegt ‘Thank you’. Vasili houd een onverstaanbaar verhaal en legt de hand op zijn hart. We bedanken hem nogmaals. Indigo is superblij. Hij kan weer naar hartelust verder met zijn vangsten. Er wordt heel wat onderzocht en gevangen en gepoogd te vangen. Vasili staat zijn bootje te hozen. En loopt af en toe wat op en neer langs de bootjes en tuurt in het water.

Na een uur of anderhalf komt hij naar ons toe en geeft ons een tasje. ‘Souflaki’ zegt hij. Wat lief!!! Hij komt ons gewoon 2 pita met ‘dat wat hij souflaki noemt’ brengen. Wauw! ‘Patates’ … Zegt ie erbij. Er zitten wat frietjes in. We nemen het aan, dankbaar en vol met euhmm … iets als liefde. Zo lief! We praten nog wat onverstaanbaars met elkaar. Mijn eet-zo-weinig-mogelijk-varkensvlees en glutenvrije dieet word uiteraard overboord gegooid. Smakelijk smullen wij van onze gift. ‘Mama wat gebeurd er allemaal alléén maar door een kapot schepnet’ ❤️👌 Toen we afgelopen week met Olga en Christiana op het terras zaten hadden we het er nog over … Dat in sommige delen van Griekenland Souflaki een stokje met vlees is, en in andere delen een pita met vlees. In Santorini was het een stokje. In Paros een pita. Grappig. Als het aan Indigo ligt kunnen we hier wel de hele dag zitten. Dat doen we niet. De vangst gaat terug in zee. We gaan naar het oude kasteel midden in het centrum van … en komen onderweg eerst de historische begraafplaats tegen. De oudste en meest complete begraafplaats uit Griekenland, zeggen ze hier. Met tomben waarin massagraven zijn van oa 140 omgekomen warriors ergens tussen 800 en 200 voor Christus. Mensenskeletten en het skelet van een klein paard liggen zichtbaar ‘tentoongesteld’ in het hokje naast de begraafplaats. Bizar. Als we verder lopen steekt de wind op. Die waait onder mijn jurkje. Shit. Bij Marlyn Monroe is dat leuk. Bij mij minder. Met 1 hand houd ik mijn jurkje vast. Met de andere hand de lege dweilemmer. We lopen voorbij een prachtig kerkje en mijn oog valt op de combinatie van mooie kleuren blauw. Het oude kasteel heeft een trappenpadje naar boven. We vinden kleine huisjes. Blauwe deurtjes. Luikjes. Alle tinten blauw. Af en toe een vleugje groen. De straatjes geplaveid met de eerder omschreven witgekalkte voegsels. De wind komt hier niet. De zon staat recht boven ons. Dan doemt er een muur op van het kasteel. Wat is dit? Waarom de ronde schijven? Zijn dat oude molenstenen van de talrijke molens die in deze omgeven staan en stonden? Af en toe zoeken we schaduw. Ik vind dit zooooooo mooi. Idyllisch. Authentiek. Het heeft zo’n soort van romantiek, gezelligheid, waar je … denk ik … als je verliefd bent, vanzelf in een straatje gaat staan te kussen. Hier is niemand te zien. De huizen zijn wel bewoond. Het ruikt naar de Griekse keuken, de zilte zee en vers gewassen wasgoed aan de lijntjes. Aan de buitenwanden heeft iedereen een zichtbare elektriciteitsmeter. Dat heb ik nog nooit eerder ergens gezien. Of het is me niet eerder ergens opgevallen. Half 4: bericht van mama. De rugzakken zijn thuis! Yes! Niet helemaal compleet. De beschermhoezen en spanriemen zijn eraf. 1 hoes zit er wel los bij, maar is stuk, de dunne jasjes die aan de tas gebonden waren zijn eraf. 1 paar sandalen (gelukkig die van Indigo) is er, het andere paar is er niet. De leren naamtags zijn er ook af. Raar! De man die de rugzakken bezorgt heeft zegt dat ze vermoedelijk bij de douane zijn gecontroleerd en dat we moeten doorgeven wat er kwijt is. Ik had mama gevraagd of ze meteen bij levering een foto wou maken. Volgende week maar eens checken of voor de rest alles compleet is …

Hoe dan ook, het meeste zal thuis zijn. Jippie! Dat geeft wel rust zeg!

Nu hoeft ik me ‘alleen nog maar’ zorgen te maken over alle kosten. En niet meer over wanneer we kunnen kamperen. Dat kunnen we namelijk niet meer. We gaan de terugkomst van de bagage vieren met een ijsje. Een flinke wandeling vanaf het strand richting ‘daar zal via een omweg ons hotel wel ongeveer zijn’ brengt ons in mooie stille plekjes voordat we helemaal terug moeten lopen omdat het nergens op uit komt. Achter ons hotel Eri loopt een schaapsherder. Om 20.00 komt onze scooter, motor, iets, ding op wielen. We gaan maar eens een stukje omhoog. Het is al donker aan het worden. En donker is hier donker. Gaaaaaaaf al die lichtjes! Na een uurtje of anderhalf zijn we terug ‘thuis’ … Morgen gaan we toeren. En naar Andiparos. Met de scooter op het veerbootje vanaf Pounda … Toen ik daar ooit was, in Andiparos, was het autoloos. Nu niet meer geloof ik …

Er is een grot. En grotten zijn cooooool. Sprookjesachtig.

We gaan er helaas niet kamperen of logeren, maar er wel naar toe … Leuk!!!! Lekker op de wielen. Lekker op het water!

Vanaf Paros kun je ook zeilen! … maar dat, doen we maar eens een andere keer … Morgen weer meer ❤️👍👍👍👍

#013 … Lost a day … Found a box … 

Donderdag 25 augustus … Dag 12. Alle hoop gevestigd op #Aegean #Airlines.  06.00 Karterados. Santorini. Griekenland. Klaarwakker. Indigo slaapt. Hij slaapt altijd zo leuk. Met getuite lippen. Pruillip. Glimlach. Mond wagenwijd open. Op z’n zij. Helemaal ineen getrokken. Op zijn rug. Compleet uitgestrekt. En alles daartussen in. Soms 1 arm omhoog. Waarom??! Soms op zijn knieën zoals hele kleine kinderen vaak doen. En dan in zo’n soort van yogahouding waar ik me bij afvraag hoe hij dat urenlang volhouden kan. En dan met het hoofd helemaal naar links of rechts.
Doet mij denken aan dat we een uil hoorden een paar dagen geleden. ‘Mama wist je dat een uil zijn kop geen 360 graden kan draaien, dat denkt iedereen van wel’ … Weetjes. Weetjes. Weetjes. Dat heeft ie van zijn vader. Die kent zelfs de Latijnse benamingen van uitgestorven vogelsoorten.
Ik check mijn mail en dergelijke. Geen WiFi. Het is al dagen maar ‘zozo’ met de elektriciteit die er soms uitklapt. Dan gaan de kaarsjes aan. Dat vind ik wel charmant, dat het licht en de stroom het begeeft geeft wel aan hoe ongelooflijk georganiseerd het in Nederland is, waar dat nauwelijks voorkomt. En met de WiFi die ik amper heb maar wel nodig heb om het e.e.a. te checken ga ik meteen a la minuut over mijn buitenland-bundel heen. Maar so be it …
Ik dwaal af.
Indigo wordt wakker rond 10.00. Olga belt rond 10.30. Ze komt een grote doos brengen. Voor het postpakket. Geweldig!
Vlak voordat we gaan zwemmen begin ik zoetjes aan met alvast wat spulletjes bij elkaar te sprokkelen die we niet nodig hebben straks. Is dat een te voorspoedige gedachte? Alle kleding die we aan hadden op de heenweg. Nieuwe kleding alvast een beetje. Indigo’s kleine handtasje. Slippers. Waterschoentjes. Straks hebben we dat allemaal. Ik fotografeer voor de zekerheid elk laagje wat erin gaat. Mocht het fout gaan met de post … ook al ga ik het aangetekend verzenden. Er gaat namelijk voor meer dan honderden euro’s in de doos, op de post. En mijn vertrouwen in dingen die vervoerd moeten worden tussen Griekenland en Nederland is tot onder het vriespunt gedaald … zouden wij eerder thuis zijn dan de post? Dat is ook zeer waarschijnlijk eigenlijk.

Of zullen we gewoon straks naar huis gaan als de bagage er is? Vragen of er een vliegtuig is met 2 plaatsjes vrij? Neeeeeee … We blijven. We hebben het tenslotte ook kei-super-leuk. En thuis wacht mij dan deze administratie, een claim schrijven. Hoe moet dat in hemelsnaam?
Na 12.00 belt Olga … Ik hoor aan haar stem … Oooooo zou het waar zijn …
Spannend!

De bagage schijnt in Athene te zijn. Volgens wat ze zeggen. Dat klinkt al iets dichterbij! Het schijnt dat onze bagage rond 16.00 mee gaat vliegen naar Santorini.

Zou het waar zijn. ‘Het klinkt heel realistisch’ zegt Olga … ‘Maar het is enkel wat ze zeggen’ … We schieten in de lach. Zelfspot met een vleugje cynisme is bij mij onderdeel van een relativerend vermogen … Maar verdorie wat zou ik blij zijn.
Een kennis van mij sms’t. Hij zei dat hij al lang een revolutie had ontketend. Maar ja. Haha.
We gaan zwemmen. Lunchen. Gevulde tomaat en paprika van gisterenavond. Lekker!!!! 
Het is al 14.30 als we richting Fira lopen. Traaaaaaaaaaaaaagheid is de modus van vandaag. Een dag verspillen met niks doen. Met wachten en verwachten. Ik zou het liefst zèlf nog naar Athene vliegen om de bagage daar op te halen …

We gaan dus maar een onnozel dagje doen. Oorbelletje kopen voor Indigo. Niet te ver weg van het vliegveld. Geen busreizen en wandelingen als de bagage elke minuut kan arriveren en we dan, zodra dat zo is, meteen een ferry voor morgen kunnen boeken, of … liefst nog voor vandaag … ❤️❤️❤️❤️❤️❤️ Als het even mee zit.
Halverwege de weg naar Fira kruipen even lekker we in een hoekje schaduw op terras. We zijn niet vooruit te branden. Beetje lusteloos van het gedoe. En dat ik geen schildkliermedicatie heb … werkt niet echt mee op zulke momenten. Maar … De dood is ingepakt … De rugzakken zijn 1 halte van ons verwijderd … Indigo drinkt een Raspberry Heaven en ik een Pineapple sunset. Even in de chillmodus. Een compleet dagje tijdverspilling. Nou ja … Straks kunnen we als het goed is verder. Jippie!

Hier werkt de WiFi wel. Afgeschermd berichtje op de tijdlijn op mijn FB … of ik een keer wil afspreken. Met telefoonnummer. Getrouwde man😳 … helaas niet openbaar wie zijn vrouw dan is … De brutaliteit van de gedachte alleen al! Dat is vast niet voor een zakelijke afspraak / kunstaankoop oid.

Om het even centraal te houden, als ‘u’ meeleest: ik heb nog minder dan geen interesse, ik ga niet eens persoonlijk reageren, dit is een directe belediging naar zowel mijn adres, als dat van uw vrouw en drie kinderen … maar dat snapt u zelf vast ook want blijkbaar moest het zonodig afgeschermd. We betalen onze overheerlijke verse smoothies. Mjammie. We lopen verder naar Fira. De bekende weg. Ik wil deze weg eigenlijk (deze zomer) niet meer lopen.

Oorbel voor Indigo. Dat is wat we gaan zoeken. Er is een straatje met sieradenwinkels. Van toeristische-troep-winkeltjes tot high-end. We nemen ze 1 voor 1. Een oorbel zoeken voor een jongen is niet de gemakkelijkste klus tussen alle weelderige sieraden. En ik wil misschien ook wel een oorbel … Geluk is vandaag te koop haha. ‘Mama als we oorbellen hebben dan dopen we die tot geluksoorbellen, dan stoppen we daar heeeeel veel geluksenergie in, zodat de bagage komt’ …
Bij 1 winkeltje, een chique jewelry shop duwt Indigo tegen de deur, om naar binnen te gaan, er staat tenslotte ‘push’ … De winkelmijnheer weigert hem. Hij zwaait met zijn hand en knikt nee. Verboden binnen te komen?? Indigo haalt zijn schouders op. Ik zie het gebeuren. Ik loop 2 meter achter Indigo en mijn blik viel op iets, vandaar dat ik even wat achtergebleven was.
‘Wat??????’ Iets in mijn brein kraakt. Iets vraagt mij af ‘huh’? Wat als wij nou een hele set Bvlgari hadden willen kopen.

We komen bij een winkeltje waar wel wat voor Indigo’s gading bij is. Met een hele gezellige jonge dame. Ze lacht veel. We kletsen wel een half uur lang. Ze werkt al 10 jaar op Santorini in de zomer. Het is zo typisch. De eilanden stromen vol met toeristen. Dan stromen de werkeloze mensen van het vasteland naar de eilanden. Voor 6 maanden werk. Ze klaagt dat het echt extreem wordt, teveel toeristen, teveel verkeer, teveel vuilnis wat niet afgevoerd wordt, te hoge prijzen. Santorini is niet meer wat het was. Dat vind ze jammer. Ik ook …

Natuurlijk komt het gesprek neer op de bagage, als ze vraagt hoe lang we op Santorini zijn of blijven. ‘My worst nightmare’ zegt ze, doelend op de bagage. Dat is het ondertussen ook wel echt aan het worden.
En nogmaals, het gaat bijna niet meer OM de bagage, maar OM het wachten. Het leven van vlucht naar vlucht. Het geloven telkens dat het echt komt.
We hadden best ook met deze nieuwe tassen door gekund met 2 setjes kleding. Op zoek naar een nieuw hotel. Op een nieuw eiland. Maar elke keer geloven we het echt.
… aan het lijntje. Zo voelt het. Alsof we heel de tijd aan het lijntje hangen. Dan is alle hoop er … op nog een vleugje vakantie … Misschien … kunnen we het beste naar huis gaan?

Hoeveel dagen geleden kwam Anniek thuis uit Rome? Sindsdien is de derde wachtfase … O ja, sinds maandag is er wederom (voor de derde keer) serieus bericht dat de bagage eraan komt. En wat doen wij als de bagage er aan komt? … Juist ja … wachten tot de bagage er is. Alweer bijna een volle week nu. Ik voel me echt zo suf. Dat ik telkens geloof in de belofte.
Is dat de les die hieruit te trekken is?

Er zit een vlek in mijn jurkje. Zo’n vlek van kalk of zout ofzo. We wassen om de dag onze kleding. Het water heeft een bepaalde hardheid en witheid, wat iets afgeeft. We hebben alleen maar donkere kleding dus je begint het te zien.
Mijn ‘we-willen-er-leuk-uitzien’ -hart vind dit niet leuk. Ik wil niet meer kunnen kiezen uit 1 jurkje of een broekje met shirtje, of een warme lange broek met topje en afwisselen met bh of bikini-topje. Ik wil niet meer dat Indigo op zijn vakantiefoto’s elke dag óf zijn donkerblauwe shirt draagt of zijn zwarte shirt, en 1 van de 2 spijkerbroekjes. De grapjes die we erover maken zijn niet meer zo erg leuk omdat het te lang duurt.
En ik wil ook niet ‘kleding kopen omdat het moet’ omdat thuis de kasten al uitpuilen van de mooie kleding… En ik houd niet van het hebben van spullen die we eigenlijk niet willen.
Klinkt dat verwend? Om niet allemaal dezelfde vakantiefoto’s te willen hebben?

Ik vind nog leuke oorbellen van donker blauwgrijze parels. Matching met mijn nieuwe jurkje en sandaaltjes. Mag dat? Uit de zee? Uit zo’n ‘wij-hebben-sieraden-uit-de-zee-winkel’.

Ik bel de luchthaven rond 18.00. Geen reactie. Even checken of de telefoon op ‘geluid aan’ staat. Elk moment kan het telefoontje komen. In gedachten zie ik de bagage staan in het rommelige hok op de luchthaven.
We hebben besloten naar Paros te gaan. In elk geval nog 1 tussenstop voor we naar Mykonos gaan en vanuit daar naar huis vliegen.

Indigo heeft zin in een pannekoek met aardbeien enzo.
En dan rond 19.00. Bericht van Olga: ‘I was in lost and found and the luggage wasn’t at the flight at 4.30pm. They have sent messages to Athens and waiting their response’

O neeeeeeeeeeeeeee… Hoe kan dit?

Het is toch te raaaaarrrr!
Volgende bericht: ‘Maybe at next one, at 8pm’

Volgende bericht: ‘They told me that you should keep all the receipts from clothes and other things you have bought and claim it from Aegean’ …
Shit. We lopen naar ons pension. We kunnen de weg dromen. Waar de struikelblokken zitten. Waar de gaten zijn. Waar de onzichtbare uitgevaagde zebrapaden.

We plukken een 2-tal souvenirs. 2 stekjes van vetplantjes. Die gaan in de doos naar oma. Eens kijken of dat lukt. Indigo neemt vaker stekjes mee van vetplantjes.
‘Misschien met de vlucht van 20.00’ dat moet toch lukken!?! … De bagage is in Athene, ik ben bijna in staat om daar zelf naar toe te gaan en het op te halen.
Als we thuis aangekomen zijn, duiken we nog in het zwembad. Dan komt Helen. Ze klinkt bezwaard als ze zegt dat er morgen gasten zijn voor de kamer. Ze had wel gezegd dat we mochten blijven totdat de bagage kwam, maar ze wist niet dat het zo belachelijk lang zou duren. En de kamer is al lang geleden gereserveerd. Ik snap het. Uiteraard.

Ze heeft nog een beachappartement aan Karterados beach. Dat ligt vrij geïsoleerd. Geen busstop. Ja op een half uur lopen. Ik zeg dat het okay is. Dan huren we wel een scooter.
We doen het, omdat ik niet weet of morgen onze bagage er is. We moeten om 10.00 de kamer uit. Dat is goed … Ik laat Indigo gewoon tot kwart voor 10 slapen en dan zijn we weg. Met 2 tasjes en een doos. Ik hoop naar het vliegveld. Of sowieso naar het vliegveld? Misschien wil ik eigenlijk wel het liefst gewoon naar huis nu. Of … stappen we op de boot?
Maar ja … Wat dan als de bagage komt? Wat dan???? Moeten we dan maar vertrouwen dat de bagage achter ons aan komt? Ik heb dat vertrouwen niet. En wat erin zit: nieuwe tent, nieuwe slaapmatjes, nieuwe slaapzakken, Indigo’s backpack is nieuw, nieuwe kleding, nieuwe zwemkleding, bijna nieuwe sandaaltjes … En dat alles maal 2. En dan onze kleding, lingerie, toiletspulletjes … Ik heb ondertussen gezien wat je maximaal vergoed krijgt bij verloren bagage. Dat lijkt wel wat, maar in vergelijking met wat er in zit … Komen we er dan slecht vanaf. Onze smaak, is niet Hema of H&M … Dus ik wil gewoon onze bagage terug. Is dat teveel gevraagd? Zijn wij te gehecht aan spullen? … 😬
20:34 Olga op de sms, of we zin hebben om nog ergens naar toe te gaan, dan pikt ze ons om 21.00 op. Dat hebben we wel. Het is in Nederland dan 20.00.

Ik sms terug: ‘Oooo that’s okay with us! We need to get euhm ‘Dressed’ hahaha …

Pffff … Wat zal ik nu toch weer eens voor een combinatie maken uit de 5 dingen uit mijn garderobe?
We gaan wat eten in Pyrgos, Christina en haar zoon Jorgos van 10 komen ook. Helaas voor de jongens spreekt hij geen Engels. En Indigo geen Grieks. Het is wel gezellig èn lekker!

We krijgen na 20.00 geen bericht meer over de bagage. Misschien morgen.
Ik vraag Indigo als we terugkomen wat hij wil: naar huis of blijven. Het maakt hem niet meer zoveel uit. Hij wil gewoon deze vakantie opnieuw. Want dit voelt niet als vakantie. Tranen. Hij keek zoooooo uit naar het eilandhoppen! Had geoefend met zijn backpack met het lopen. Ik begrijp hem zoooo goed.

Wat denken jullie? Zonder bagage verder gaan en hopen dat de bagage ooit bij ons terugkomt? Of naar huis vliegen? Extra kosten betalen voor het veranderen van de vlucht en bv een dagje Efteling ipv veeeel meer dan dat per nacht aan een hotel op een volgend eiland? Waar het ook overbooked is en dus lastig om iets te vinden?
Weet je? Ik weet het echt niet. Ik pak onze spulletjes nog in voor onze ‘verhuizing’ morgen. We gaan slapen.

#008 … Lost some fire … Found a Vulcano … 

Zaterdag 20 augustus … voor de verandering. Luggage not found … Dag 7. We vallen een beetje in herhaling met de melding: ‘Vandaag nog steeds geen bagage’ … Wat dan wel vandaag? De vulkaan! Ik was daar 18 jaar geleden ooit met Barbara en ik herinner mij niets anders dan zwarte brokken en een hele hoop hitte. 09.10 mogen we bij een bepaald punt wachten op een busje. 07.00 wekkerrrrrrrrr … Indigo had zijn wekker gezet. Ik was al wakker. Indigo nog niet. Eens kijken of hij wakker gaat worden. 07.30 hahaha Indigo wakker worden. Oefff dit wordt een hele kluif. Na een korte nacht. 08.00 jaja de ogen gaat open. En gauw weer dicht. 08.30 mijnheertje is wakker. Even knuffelen met muis èn met mama 😃 Knuffelkont. Aankleden. Tas inpakken. Ticket halen bij Helen. Aan de wandel. Water halen bij snorrevrouw. Broodje bij de bakker. De bakkersjongen lacht. ‘Kalimera!!! Alles gut?’

Hij vraagt hoe je dankjewel in het Nederlands zegt. ‘Donkjawol’ is het beste wat er uit komt. Goed genoeg voor vandaag 👍 Op naar de bus. Wij zijn meestal zeeeeer op tijd. Als de bus komt kiest Indigo de voorste plaatsen. Ik herinner me nog de haarspeldbochten. De bus haalt de bochten meestal precies. Al toeterend. Wel heeeeel gaaf! Ik zou dit best graag een keer rijden. Zelf dan! Ik hou ervan ❤️

Beneden wacht een bootje. Een superspontane boot-mijnheer ‘type lekker ding’ verwelkomt ons met een niet te evenaren grote glimlach. Ken je die momenten van spontane verliefdheid? Ook al duren die dan een minuut of zoiets … Even later varen we. Mooi hoe Santorini en … de vulkaaneilandjes elke keer een ander beeld geven zodra het gezichtsveld veranderd. We mogen zwemmen in de hotsprings. Lavawater. Achter een handdoekje ontdoet Indigo zich van zijn jeans enzo, zwembroek aan. De nieuwe preutsheid is ontstaan, grappig al die fasen. En daar staan we dan. Voor ons springen 3 stoere jongens vanaf de boot de diepte in. Indigo twijfelt. ‘Mama spring jij ook of ga je met het trapje?’ … ‘Zullen we springen?’ … Okay! Jump! En hopplaaaa daar gaan we! Het oranje zeewater in. Spannend! We zwemmen … Na een minuut of 10 is het ‘even leunen op mama’ Haha grapje Indigo, ik ben geen 17 meter lang. We gaan terug de boot op. Stoere vent die Indigo! We zijn een beetje oranje van het zwavelwater op ons lijf. Grappig hoe dat opdroogt en alle minuscule lichaamshaartjes extra zichtbaar worden. Indigo vind dat wel stoer, al dat haar. Haha. Kleine jongens worden groot. Na een poosje varen we naar de vulkaan. Alles is zwart. Dus gloeiend heet. De natuur is fascinerend in al zijn woestheid. Het ruikt naar lang geleden, de geur neemt ons mee naar toen … Het begon ooit met een catastrofe hier. Daar zijn twee vertraagde of verloren rugzakken niks bij. Miljoenen jaren geleden. Zo’n 80.000 jaar geleden (schijnt) de vulkaan voor het eerst te zijn uitgebarsten. Tussen 198 voor Christus en 1956 schijnen er zo’n 8 a 14 uitbarstingen te zijn geweest. Sindsdien blijft de vulkaan ‘stil’ tot nu toe. Het lava vormde twee eilanden Palea Kameni en Nea Kameni, tezamen nu ‘the Vulcano’ genoemd. Het testament van exceptionele schoonheid der natuur … (Eigenlijk ken ik mooiere vulkanische eilanden, maar dat even terzijde)Er zijn 2 pieren bij het eiland. Oefff … Hoe dubbel is het; ‘It is vital that this remarkable and significant site which you are visiting be preserved just ad nature created it, with as little human intervention and disturbancr as possible’ … als we de boten af en aan zien meren, en hordes mensen het zwarte eiland op wandelen, om een uurtje of twee later weer van wal te gaan. Een foto moment nemen waar niemand anders in beeld is, is een hele uitdaging. Toch is dat altijd wat mensen proberen. Zodat het net lijkt alsof er niemand is. Net buiten het beeld van mijn camera zijn de selfie-sticks in grote getalen in gebruik! Het is wel heel tof. De brokstukken. De uitgeharde lava. De gladheid van het oppervlak. Of juist de structuur. De hoogten. De diepte. Superwoest. En konijnenkeutels. Terwijl er nog heeeeeeel veel mensen heen en terug wandelen, gaan wij nog even zitten aan de waterkant. Voetjes in het water. Het water is mooi. Anders van kleur. Het geeft ook een kleurafdruk op alles wat met het water in aanraking is. Na het bezoek aan de vulkaan varen we terug. We zien zeilboten en catamarans. Mijn watermannetje wil eigenlijk wel een keer Griekenland met de zeilboot ontdekken. Ik ook wel. In gedachten ziet ie zichzelf al gaan in zijn Optimistje haha…

Nadat we terug zijn gevaren en gereden en gelopen, nemen we een heeeerlijke duik in ‘ons’ zwembad. Onze lunch uit eigen koelkast is fijn. Snorkel word voor de dag gehaald. Het is verboden om te duiken en te springen. Maar als er niemand is … tja …
Helaas voor Indigo komen er twee setjes die allebei aan de andere kant van het zwembad gaan liggen zonnen. Ik denk dat ze jonger zijn dan 2 x Indigo’s leeftijd. Indigo plonst in het water. Het spettert op de jongeman die geïrriteerd opkijkt. Indigo biedt zijn excuses aan en verzint een ander spelletje. Een drinkflesje wordt gevuld met water en wordt ons overgooi-ding. Leuk. Opduiken blijkt het leukste te zijn. Voor Indigo dan he … Ik doe echt geen oog open onder water. Als dat ding ook een keer iets te dichtbij de kant plonst spettert 1 van de meisjes nat. Jeetje wat zijn de jongelui van tegenwoordig 1 met hun Ipad en lichtgeraakt. Phoephoe. Ik word er bijna recalcitrant van. Bijna.

Op het einde van de dag gaan we Karterados eens bekijken van de andere kant. Er schijnen mooie kerkjes te staan en bouwwerken die wij nog niet gezien hebben. En ik ben benieuwd of we naar de zee kunnen lopen. 
Van Olga ondertussen bericht vanaf het vliegveld, de vluchten zijn er weer … ‘ Kalimera!!! No news yet for luggage 😢😢 what is the plan for today? ‘

Verdorie hè … Ik heb genoeg van de situatie! Genoeg van onze clochardlooks en wil vandaag of morgen eigenlijk wel een nieuwe tas voor Indigo en voor mezelf kopen. We lopen al een week onhandig en voor joker met plastic tasjes. Die scheuren en breken. Dus laten we maar weer naar de winkel gaan. Tassen kopen. Dan kunnen we onze spullen tenminste fatsoenlijk meenemen. De bagage laat echt te lang op zich wachten. Maar … eerst Karterados. We lopen het eerste beste steegje in. Trapjes op en af brengen ons in straatjes die zo smal zijn dat je er serieus niet met je fiets doorheen zou kunnen. Hoge witte wanden wisselen zich af met vergane glorie. Keurig bijgehouden huisjes met vervallen pandjes. De straten zijn fascinerend te noemen. Hobbeldebobbel. We volgen ons pad zonder plan. We zijn benieuwd en laten ons graag verrassen. We lopen het stadje uit en komen langs tuinen waar groenten en fruit groeien. We zien honden in hokken. Angstaanjagend geblaf vanuit de verdraaid kleine hokken. We zien paarden aan touwen in niet omheinde weiden. Een paard achter een hoog hek met een stal-achtig-iets in een rotswand. Er zijn hier nauwelijks mensen. We lopen. Van de ene kant van de weg naar de andere. De bochten bepalen waar de schaduw zich bevind. De schaduw bepaald waar wij lopen. Bruin worden is geen doel. Niet-overhit-raken en gewoon flink wat kilometers kunnen maken is het doel. Na een fiks stuk wandelen heb ik het idee dat we niet meer heel erg ver van de zee vandaan zijn. We komen geen mens meer tegen. Hier en daar pronkt een kerkje en steekt helder af tegen de strak blauwe lucht en de dorre omgeving. Dan ineens doemt er een hond op. In de verte. Ik denk dat hij/zij net zo hard van ons schrikt als andersom. Het is geen klein hondje. Geen klein blafje ook. We maken rechtsomkeer. In iets snellere tred als de heenweg. Het doet me denken aan het uiteindelijke rennen in Guatemala toen we per ongeluk een erf betraden. Deze hond stopt zodra we uit zicht zijn.

‘Mama ik wil wel naar Fira lopen’ … Okay … Dan doen we dat. Het is ongeveer om en nabij die kant op … schat ik in aan het landschap in de verte te zien. Dat is prettig als je op een plek bent met hoogteverschillen. Dan verraad de omgeving de richting zonder dat je de weg kent, of een kompas nodig hebt. Ik vind dat reuzefijn! Het geeft een bepaalde vrijheid om gewoon op het gevoel te gaan en staan. Af en toe stoppen we om wat te drinken. Her en der staan auto’s half uit elkaar te verstoffen op plekken waar je van denkt ‘huh’? Of fietsen in het hek? Why?

Na een poos komen we bij een wand die Indigo’s interesse heeft 🤔😁 hij heeft een grote fascinatie voor slangen. Hier tussen de ‘velden’ en rotsen horen we weleens wat wegritselen. Het kan vanalles zijn. We zien veel hagedissen. De wand is blijkbaar belangrijk. Indigo moet het bestuderen. Ik zeg hem: ‘Zeg Freek Vonk, blijf wel met je handen uit allerlei gaten enzo hè!’ … Plots is het: ‘O mama mama mama mama kom eens kijken! Ik moet een tak hebben’ …

?

Een slangenvervelling ligt tussen de stenen. Aha. Okay. Wacht even. De ‘nee’ die ik voel is ‘van mij’ … niet van Indigo. Ik ben in mijn avonturen slangen tegengekomen tegen mijn wil in. Indigo is graag juist naar de slangen op zoek. Dat is een ander uitgangspunt. We bedenken samen hoe het voor ons allebei okay is, en dat het niet gevaarlijk kan zijn.

We zoeken stokken. Indigo tovert de vervelling tussen de stenen uit. Gaaf eigenlijk. Het word grondig bestudeerd en gaat in het vakje ‘belangrijke vondsten’ … 
‘Zullen we straks in Fira naar docter Fish gaan mama?’ … ‘Okay why not’ Onze beoogde backpack vakantie word zoetjes aan een big-spender vakantie. Maar ach … dan werkt mama wel wat harder als we terug zijn 😂😂😳🤔 … Ach nou een tientje pp kan er ook nog wel vanaf …

Een kilometer of wat later komen we bij een minuscuul klein kapelletje. We doen een break. Beetje lummelen en mijmeren, beetje lezen en een potje memory op de telefoon.Daarna vervolgen we onze weg. Deze loopt dood. Een stukje terug dan en linksaf. In de verte horen we de auto’s van de weg waar we dagelijks lopen van Karterados naar Fira en terug. Na wat zigzag komen we bij een soort pad met hoge stenen wandjes. En een hoop rommel op de weg. ‘Mama ik zag glijmiddel van Durex’ … 😳😳😳😳😳? Huh?

Als we dat pad af zijn, zijn we bij de bekende weg. Vanaf hier is het nog een kilometer of zoiets. ‘Mama hoe weet jij dat’ … ‘Nou kijk eens goed … Herken jij niks?’ … ‘O jawel’

‘Mama ik voel me hier veel meer op mijn gemak tussen de bredere wegen met verkeer en mensen dan in zo’n steegje met glijmiddel’ … ‘Het is wel natuurlijk ofzo maar mama waarom ligt zoiets in een steegje’ … ‘Ik zou het wel raar vinden om ineens mensen met elkaar te zien vrijen ofzo’ … Enz. Oefff … een vragenvuur.

Ik vertel dat ik vermoed dat we niet zomaar op klaarlichte dag vrijende mensen in steegjes gaan tegenkomen …
In Fira aangekomen gaan we eerst een klein hapje eten en volgen daarna de bellenblaasbellen naar dokter Fish. Een paar minuten later zitten we lachend gierend brullend in een bak met water met visjes aan de voeten. Het is werkelijk een bizar fenomeen. Baby visjes likken/happen/zuigen/sabbelen de dode huidcellen weg … Het kriebelt nogal.
Na onze schoonheidsbehandeling 😜 gaan we op zoek naar twee tassen om onze spullen in te dragen. Ik ben op slag verliefd op een supergave tas, die op verschillende manieren geritst en gedragen kan worden. Het is een beetje een te kleine tas voor wat ik nu meen nodig te hebben. Veel te klein. Indigo heeft zijn oog laten vallen op een ander exclusief Italiaans exemplaar. Prachtig.

We kijken even verder. De lederwinkels zijn niet dungezaaid hier in het toeristische deel van Fira. Meestal echter staat er wel ergens ‘Santorini’ op geborduurd of ingepreegt. En dat is echt niet de bedoeling. Of tassen die precies lijken op de schooltassen van vroeger. Stevig. Stug. Zwaar. En nog te klein. We vinden allebei een tas naar onze gading. In verschillende winkels. Met wederom de leukste gesprekken. Indigo heeft zijn eigen pinpas. Eigen geld. Dat kan hij heel erg prima. De meiden uit de winkel gillen … nou euhm kirren zou je het eerder noemen. Hahahaha. Dan nog wat toiletartikelen, want de fase van enkel ‘hoognodige dingen’ voor de eerste dagen, zijn na een week zonder bagage wel voorbij. Ik loop al een week zonder make-up. Ik koop alleen een lippenstift. We hebben allebei lang haar, en zijn zonder cremespoeling echt uren aan het kammen. Dus cremespoeling. IJsje nog voor Indigo en hup naar huis. Morgen uitslapen. Mooie plannen gemaakt voor morgen. Eens kijken wat daar van terecht komt. Misschien strooit een bericht … dat de bagage er is bijvoorbeeld … wel roet in onze planning 😇 We zullen zien. Ik hoop het zoooooo!

Trustuh!

#006 … Lost luggage … Found silence …

Ochtend-luggage-update 18 augustus … Dag 5 Luggage Not found (yet) … #Aegean airlines gesproken. De bagage zou er moeten zijn … (Haha ja grapje) … maar is er dus niet. Ze zien niet waar de bagage is … Gisteren ook al niet. Niet via de luggage-trace-dinges in hun computersysteem. Echt slecht! Hoe moeilijk kan het zijn om 2 backpacks in Santorini te krijgen? De lieve dame bij de receptie van ons pension in #Karterados zei me dat ze onze kamer nog een paar dagen vrij gaat houden totdat we weten wanneer de bagage komt 😃👍 Lief!!! Zo lang kan het niet meer duren … Maar we zijn hier ondertussen ‘kind aan huis’ … kortom, nog even en we behoren tot de plaatselijke bevolking … ‘We are happy to have you here’ haha. Dat zal wel ja! Vandaag gaan we naar Pyrgos, avonturen beleven. Na een ochtendduik in ons privé zwembad en een lazy ‘ff liggen want we komen tenslotte net uit bed en zijn dus moe’ -actie, gaan we maar eens wat shampoo door onze haren wassen, en daarna de witte handdoeken (per ongeluk) blauw kleuren. Het blauw geeft nogal af bij de eerste paar wasbeurten. Haha. Het grijs komt tevoorschijn zie ik. Blauw met bruin en grijs … Past best goed bij de kleuren van het eiland. Misschien is dat wel het geheim van het blauw van de zee 💙

Over een paar jaar ben ik vast net zo wit als mijn vader 😬 …

Even in onze garderobe kijken, kiezen wat we vandaag eens zullen dragen. ‘Wat moet ik aan vandaaaaahaaaahaag’ Euhm … o ja, precies datgene wat we gisteren niet aan hadden.
We lopen via Helen onze gastdame voor een pleister, Indigo’s nieuwe geweldig gave slippers zijn nog wat stug, zoals dat gaat, dus er zijn wat kleine wondjes ontstaan. ‘O mama ik hoeft echt geen pleister hoor, het is maar een beetje kapot’Jaja, ik ken mijn prins op de erwt ondertussen. En het is snikheet dus sweaty … en we gaan een eind lopen … Dus we vragen ook een paar pleisters voor in de tas.

En hop daar gaan we. Op pad. We lopen via ons stam-mini-marktje bij de snorrevrouw (ze verkoopt ook scheermesjes maar dat is weer een ander verhaal) voor een paar flesjes water en gaan naar de local bus.
Het is een kilometer of 6 naar Pyrgos, goed te lopen dacht ik. Helen adviseerde de bus omdat we anders langs de doorgaande weg zouden lopen, waar soms wel en soms geen stoepjes zijn, en de mensen als gekken rijden. Dus we gaan naar de busstop. Het is 13.21 als we daar arriveren. Het timetable zegt dat de bussen om 13.20 en 13.40 en 14.00 gaan. We hebben de bus dus nèt gemist …

Om 13.40 komt er een bus. Die is niet voor ons. 13.45 Er komt er nog 1 en nog 1. Niet naar Pyrgos. 13.55 En nog 1. Niet naar Pyrgos. Ondertussen is het drukker aan het worden bij de bushalte, met name met jonge Aziatische mensen. Ondertussen is Indigo’s pleister al bijna weggedreven van de ene plek van zijn voet, naar een plek waar hij geen pleister nodig heeft. 
Het is reeds over 14.00 als ik een, naar het mij voorkomt, Griekse jongedame, aanspreek. Ik vraag of zij weet of de bus weleens een schemaatje overslaat. Ze lacht vriendelijk en zegt dat de bus vanaf Fira soms niet rijdt als de bus niet vol genoeg is, en dat de bus om 14.00 vanaf Fira start en dat het 8 minuten duurt voordat ie dan hier is. Ahaaaaa. Zij gaat naar haar werk in Kamari. Haar bus komt eerst. Onze bus komt vlak daarna. Kaartjes koop je in de bus. Er komt een vrolijke jongen langs met zo’n wisselgeld-verzamel-bakje en scheurkaartjes. Indigo heeft zijn eigen geld. We krijgen ieder een kaartje. Het hobbelt en bobbelt in de bus. Slingerwegen met gaten en bulten. Misschien een idee om de gaten te vullen met het materiaal van de bulten. Indigo’s waterflesje glipt uit zijn warme hand, en rolt tot 2 keer toe door de bus. ‘Mama ik vind het hier wel leuker dat niet alles plat is, want Nederland is best saai, maar dit gebobbel is ook echt vermoeiend zeg’ en hij zoekt naar zijn gordel. ‘Ik doe dit maar even vast dan blijf ik tenminste zitten, anders rol ik straks nog achter mijn flesje aan’. Onderweg is het mooi. Het landschap glijdt als een film aan ons voorbij. ‘Het is wel troeperig mama, ik zie overal plastic flessen van drinken tussen de muren gestoken, waarom is dat?’ … Mijn antwoord blijft uit, we bedenken dat mensen het leuk vinden om dingen ergens in te stoppen en ze graag hun troep kwijt zijn. De bus rijdt een rondje in een rotonde en rijdt weer terug. Indigo en ik kijken elkaar aan en halen de schouders op. De bus zal wel moeten draaien omdat dat ergens anders niet zomaar kan. Santorini met haar kronkelige bergweggetjes.Bijna 2 decennia geleden was ik hier met mijn liefste vriendin Barbara. De wereld was toen voor mij nog een onbeschreven kaart waar ik nog niet veel van had gezien, weinig vlaggetjes had geplaatst. Santorini bereikten we met een boot. Wij als kunstacademie studenten zouden de hele zomer gaan werken in #Griekenland. Na niet-te-evenaren avonturen in #Kreta stapten we toen op de boot naar #Santorini.

Met rugzak. Dezelfde rugzak als die ik nu bij me heb, euhm had … ooo shit waarrrr is verdorie die bagage!!! Toen we Santorini naderden was het alsof we in een sprookjeswereld terecht kwamen. Santorini beloofde de schoonheid die velen van ons slechts zouden zien op een ansichtkaart. Dat gevoel, deze zelfde betovering krijg ik in Pyrgos. Het wordt dan stil in mij. En ik wil 360 graden rondom me heen tegelijkertijd kijken. Pyrgos is net als een fantasie. Een droom. Onwaarschijnlijk. Dit krijg ik echt nooit op foto. We kijken onze ogen uit. Het is bloedverziekend heet. We zoeken schaduw. We vinden schaduw in de smalle straatjes die geen straatjes zijn maar traptreden. Hier rijdt niets. Hier kun je alleen maar klimmen en klauteren. Pyrgos is op de top van een heuvel gebouwd op zo’n 360 graden boven zee niveau en beloofd een fantastisch panorama over heel Santorini. Met elke stap hoger, ontstaat er weer een nieuwe ansichtkaartfoto in de beeldbank van mijn hoofd. Het is hier onwaarschijnlijk schots en scheef. Het stadje is gevormd door traditionele huisjes die gebouwd zijn rond een (vervallen) Venetiaans ‘Kasteli’, de huisjes en straatjes volgen de vorm van de heuvel en maken tesamen een labyrint-achtig netwerk. Indigo noemt het freaky en spooky en moet wennen aan de stilte hier. We zien huisjes waarvan je je afvraagt of er iemand woont, maar waarvan de waslijn verraad dat er mensen wonen. Ik raak altijd verliefd op de simpelheid, het ornamentloze, de dagelijkse schoonheid, de kleine huisjes en bouwstijl waarbij de natuur de gelegenheid krijgt zichzelf te blijven, de eigen vorm te behouden, en weer door de bouwsels van ons mensen door te groeien. Indigo wordt verliefd op de minuscuul kleine hagedisjes die overal tussen de stenen wegschieten. Het zijn niet allemaal dezelfde, heeft mijn grote kleine bioloog al snel ontdekt. Smaragd kleurige kleine snelle schichtige diertjes vallen wel op tussen alle witgekalkte stenen. Er vliegen ook vlinders, en het verbaasd me altijd dat Indigo moeiteloos soortnamen van allerlei dieren, insecten en planten zo uit zijn hoofd weet op te noemen. Door dingen te benoemen krijgt het een plekje in de rangorde ofzoiets … dat vraag ik me weleens af … Indigo benoemt, kletst, praat, analyseert, filosofeert de hele dag. Dat is non-stop vermaak.

Pyrgos is stil en rustig op dit moment van de dag. Katten zijn eigenlijk de enige bewoners die we tegenkomen. Wij zijn onderweg naar boven. Naar Kasteli. We komen een winkeltje tegen met sieraden. We zijn dit jaar nog niet ‘getrouwd’. Vanaf dat Indigo heel klein was gaat hij mee naar Sfinks. Toen hij een jaar of 2 was, en nog een hoop jaren daarna, wou hij graag met mij trouwen, en dat deden we dan elk jaar op Sfinks, dan lieten we een armbandje voor ieder van ons maken. Dit jaar was Indigo er niet bij op Sfinks. Dit jaar trouwen we op Pyrgos, blijkbaar. Ondertussen is het meer traditie dan geloof, want als je 10 bent denk je echt niet meer aan trouwen met je moeder. We vinden armbandjes blauw als de lucht, blauw als de zee, blauw als de details van de gebouwtjes, blauw als het licht in Indigo’s ogen. En we vervolgen onze weg omhoog naar Kasteli, waar een deel van nu een ruïne is, het is helaas ten onder gegaan tijdens de aardbevingen in 1956, en waar een deel van gebruikt wordt in het dagelijkse leven. Onderweg komen we oneindig veel kerkjes en kapelletjes tegen. We nemen een drankje halverwege en genieten van het prachtige uitzicht over zee, èn over het eiland, èn over het stadje zelf. Het is echt grappig om te zien. Vanaf boven. Sommige van de zichtbaar piepkleine huisjes blijken een zwembad op het terras of dak te hebben. Na het frisse drankje gaan we ‘Kasteli’ in. Nou ja ‘in’ … er is niet echt wat je noemt een ingang. We zijn er gewoon ineens ‘in’. Dat is zo fijn hier. Los van de structuur en het systeem van Nederland waar alles wordt afgebakend, benoemd, omlijst … We gaan linksom en rechtsom en proberen zo hoog mogelijk te komen. ‘Mama we gaan echt niet ergens op of in wat niet mag he?’ 😬 Op zich wel fijn dat Indigo zo voorzichtig en braaf is 😁Dat geeft hoop voor als zijn puberteit echt nadert. Er staan hier ook niet echt veel bordjes bij dingen ‘dat iets niet mag’ … maar mijn ‘niet-hoogte-vrees’ verleid me mijn leven lang al soms tot het beklimmen van muurtjes waardoor je nèt even wat verder kunt kijken. En Pyrgos vraaaaagt erom om nog hoger te willen, 360 graden rondom ons heen te kijken. Het is gaaf om te zien en in te leven dat Pyrgos ooit de hoofdstad van Santorini was. En dat de eilanden bestormd werden door piraten die het kasteel probeerden te veroveren. En soms veroverden. En in onze hoofdd ontstaan de beelden bij de verhalen dat de inwoners van Pyrgos hun huizen bouwden rondom Kasteli. En dat ze hun vijanden begroetten met kokend hete olie. Oefff dat waren ruige tijden. Vervlogen tijden. Alhoewel … piratenverhalen laten mijn hart wel sneller slaan. We zijn ondertussen al 3 pleisters verder. Het wondje op Indigo’s voet gaat irriteren. Op het hoogste punt zit Franco’s café. We lopen naar binnen. Ik vraag aan de charmante bar-mijnheer of hij een pleister heeft. Hij geeft Indigo een hand. ‘What is your name my boy’ ‘My name is Indigo’ … ‘Indigo what is your problem’ … Indigo laat zijn voet zien. De man tovert een ehbo kistje tevoorschijn. En nodigt Indigo uit om mee naar buiten te gaan en op de trap te zitten. Er komt een spuitbusje met ontsmettingsmiddel tevoorschijn. De man roept in het (voor ons) onverstaanbare passievolle Grieks naar de vrouw in de bar. Ze komt met een doekje. Hij spuit kwistig het ontsmettingsmiddel over Indigo’s voet en hij verteld dat hij er een verbandje op gaat doen omdat een pleister telkens losgaat. Zo komt zijn kennis over wonden verbinden die hij in het leger heeft geleerd, nog eens van pas, grapt hij. Indigo moet helpen met vasthouden en even later lopen we met een ‘bye Indigo enjoy your holiday’ en een ‘thanks a lot!’ weer verder naar boven. Dat is zo mooi. Herinneringen zaaien die positief zijn, dat is marketing op de lange termijn, het zou zomaar kunnen dat Indigo juist hier ooit terug gaat als hij zelfstandig gaat reizen. Ergens boven op de ruïne zijn 3 vrouwen. Wij gaan ook die kant op. Herkenning en een enthousiast ‘helloooooo hahahaha’ … De jongedame van de bushalte. ‘Did your bus arrive?’ ‘I’m a tourguide and I pick tourists from Kamari and bring them to Pyrgos every day’ Leuk. We maken een kort praatje. Nadat we het wel zo’n beetje gezien hebben, blijft er nog een oorbel hangen, van lavasteen, voor Indigo’s oorbellencollectie. We drinken onze flesjes water leeg. Het is heeeeet. Indigo wordt er helemaal flauw van. We gaan voor een wel hele late lunch en willen binnen zitten waar het koel is. We zijn de enigen. Buiten zit het terras vol. Wij kijken de Olympische Spelen. ‘Mama wist je dat schilderen ook ooit bij de Olympische spelen hoorden’? ‘Euhm nee …’We krijgen het eten niet echt op. Zeg maar gerust ‘echt niet op’ … Dit restaurantje is ook een ‘take away’, ik voel wat schroom maar ik vraag het toch … Of we het mee kunnen nemen. No problem. Bij het betalen vraag ik waar we het museum kunnen vinden waar we kunnen zien hoe mensen vroeger leefden. Een Amerikaan hoort mijn vraag en begint een gesprek met ons. Hij verteld vol enthousiasme over het kleine museum. Hij vraagt of we veel musea bezoeken. We knikken van ‘ja’. ‘Are you forcing culture into him’ vraagt hij. Ik schiet in de lach, en zeg dat het tot nu toe allemaal erg vrijwillig gaat en met een grote interesse. Met twee kunstenaars als ouders … gaat dat blijkbaar zo. De man wordt ineens enthousiast en verteld dat hij kunst vervoerd vanuit de hele wereld naar de USA. Leuk gesprek weer. We gaan het museum bezoeken. Naar boven weer. Gesloten. Shit. Indigo’s andere voet begint ook stuk te gaan. Er is hier geen drogist. We zijn vlakbij Franco’s café. ‘Hey Indigo! What’s wrong? Aaah mama you need to buy him new shoes’ … Het riedeltje herhaalt zich. Indigo krijgt een verbandje om zijn andere voet. We vertellen over de bagage en dat we daarom nieuwe schoenen hebben gekocht … ‘It happens a lot this season’ zegt de man, doelend op de bagage. We vragen waar de drogist is. Onderaan bij de busstop. We zeggen weer gedag … ‘Mama we ontmoeten echt veel lieve mensen he?’ 👌❤️ Bij de busstop vinden we de drogist en andersom. We kopen wat we nodig hebben. De busstop is aan 1 kant van de weg. We hebben aan de drogist gevraagd waar de bushalte is die de andere kant op gaat. Die is er niet. De bus draait een rondje want Pyrgos is de eindbestemming. O jaaa het rondje inderdaad 👍 …

We staan bij de halte. De bus komt. We zwaaien. De bus stopt niet.

‘Huh?’ …

We bedenken dat ie dat rondje gaat doen en zo meteen hier weer terug komt. De bus komt terug. Indigo zwaait hevig. De buschauffeur stopt. Hij wappert met zijn armen en lijkt iets te zeggen wat wij vanaf de andere kant van het raam niet verstaan. We rennen de bus in. De chauffeur wappert nog steeds en schreeuwt iets. Wat een drukte haha. Ik voel me bijna bezwaard. Bijna dan he … want hé hij reed ons voorbij … De jongen die ons op onze heenreis een kaartje verkocht komt naar ons toe. Ik vraag ‘is there a problem?’ ‘Yes madam, big problem, the busstop is on the other side of the road, you must wait under the tree’ … ‘Ahaaaaa but there wasn’t a bus-stop-sign … and you just passed us one minute before … ‘ ofzoiets. ‘I know madam, big problem!’

Okay … logica ‘zero’ maar dat maakt niet uit. Wij zitten. We betalen. We gaan naar Fira. Indigo wil nog niet naar het pension. We maken nog een rondje in Fira. En lopen daarna weer naar Karterados. Via snorrevrouw voor flesjes water. De winkel is open van 07.00 tot 22.30. Lange dagen. Zoals mijn ouders vroeger. Nog even een potje schaken. Pffff ik ben te moe om na te denken. Na een inspirerende inspannende dag vallen we in diepe slaap. Althans ik. Indigo maakt me om 0.07 wakker. Hij kan niet slapen. Te warm. Of ie even mag douchen. Tuurlijk … Ga maar douchen … Trusten …
Morgen hopelijk … bagage 🙏🏻

#005 … Lost trace … found shoes …

17 augustus: Status-update … Luggage not arrived (yet) … Dag 4.

Het nummer van het vlieveld in Santorini blijft onbeantwoord. Ik hoorde gisteren bij het winkelen in diverse winkels dat het dit seizoen erg vaak gebeurd, vertraagde bagage, verloren bagage … En dat het vliegveld onbereikbaar blijft. Gelukkig hebben wij Olga ontmoet. Ze sms’t vanaf het #vliegveld. Er is nog géén bagage… En dit keer ook geen nieuws. ‘I just checked again!! I am really sorry but nothing yet and they don’t have any information where they are! They are so rude here at the luggage lost and found!!! At least I hope you are having fun and enjoy your holidays. Kisses to both of you!!’

Vanmiddag poging nummer zoveel … Pffffffffff…

De moed zakt wat in de tè warme schoenen. ‘Mama ik wil vandaag even hier blijven tot dat we iets weten en dan kunnen we metéén naar het vliegveld en metéén gaan kamperen als het er is’ …

We ontbijten bij pension George vandaag. Ik vraag of er yoghurt is. We krijgen een ontbijtje waar wij wel 2 dagen van kunnen  eten. En Helen heeft English cake gebakken. Dat gaat er bij Indigo wel in! Ik heb gisteravond laat mijn declaraties voor de volledigheid en voorspoedigheid maar alvast naar de reisverzekering en de vliegmaatschappij gestuurd, en reeds daar bij vermeld dat, als er vandaag nog geen bagage is, dat we dan ook schoenen zullen moeten kopen, nou je, slippers of zoiets, iets luchtigs. Ik krijg uitslag op mijn voeten van de te warme schoenen. Het duurt nu ècht te lang!

Zwemmen. Spelletje. Rust vinden. Acclimatiseren. Beseffen dat het nu toch echt tijd word om niet naief te geloven dat de bagage a la minuut zal komen. Het geld wat mijn moeder met spoed heeft overgemaakt, zal straks binnen zijn. Fijn idee. Wij gaan na een lazy-ochtend maar eens naar het museum wandelen … In onze nieuwe outfits 👍 Lekker luchtig! … o ja we hebben in onze kamer een #poes (? 😼) … Euhmm… Ksssst weg poesje. Braaaaaaaf! #Santorini zit vol met poezen. En we mogen nog een dagje blijven in pension George. Zucht … Dat is heel fijn. Echt waar! Maarrrr … Ik wil backpacken, kamperen, het eiland over, en de andere eilanden bezoeken … Ik wil niet elke dag naar de receptie lopen met de mededeling: ‘our luggage isn’t arrived’ ‘do you have room left for this night’? … En elke keer zie ik weer 70,- euro wegglippen voor de nacht … Dat loopt de spuigaten uit.  En dan niet wetende of dat riedeltje nog veel vaker voor gaat komen … En niet weten of we überhaupt nog aan eilandhoppen toe gaan komen? Want elke dag is er de belofte dat de bagage eraan komt. Ik hoop echt morgen!

… De tuin bij pension George is mooi … ! Het zicht vanaf ons kamertje ook!En we kijken een stukje over #Karterados heen. We horen families. Stemmen. Verkeer. Honden. Poezen.

De mensen bij het vliegveld zijn nogal wat je noemt ‘rude’ … Het zal hun een worst wezen dat wij een soort van ‘klem’ zitten … Dat maakt het nog vervelender, de complete asociale houding en onverschilligheid. Halló mensen, ik ben hier met een kind van 10, wij willen graag een welverdiende vakantie vieren … Jullie zouden op z’n minst fatsoen en intermenselijkheid kunnen tonen in deze nare situatie.

Dus nou ja, als niemand ons aan meer informatie kan helpen … dan gaan we maar genieten. Dat is tenslotte ons talent. En waar je goed in bent, dat moet je maar doen dan hè? 😁 Onze vakantie hélemáál laten verpesten en alléén maar wachten … lijkt me niet echt de bedoeling. Het is de 4de dag. We hebben nog niks gedaan. We zouden eigenlijk vandaag of morgen al naar Amorgos gaan volgens plan … na alle opgravingen op #Santorini te hebben gezien … Indigo heeft komend schooljaar een periode over de Grieken … en geschiedenis is leueueuk!

Na het lieve ontbijtje van Helen en George (Zou hij eigenlijk Jorgos heten? Straks toch eens even vragen, hij is tenslotte een Griek, dan is je naam toch geen George?) en een duikje nemen in ons prive zwembad… Zijn we ons dipje weer te boven voor vandaag.

Dat is eigenlijk best wel cool 💙🏊🏼 en na daar heel erg ontzettend mega-lui-niet-des-Anne’s te hebben genikst, gaan we tòch op pad, naar het #archeological #museum.

We wandelen de weg richting #Fira. In de verte zien we Fira. Het stadje. De berg. Of heuvel. (Vanaf welke hoogte is de aarde eigenlijk een berg of een heuvel?) De snoepkleurige huisjes. Het water van saffier. Matwitte gebouwen. Bomen die witgekalkt zijn tot 1,5 a 2 meter boven de grond, schichtige poesjes en alle tinten blauw en groenblauw die je als artiest wensen kunt. Mijn hart gaat altijd sneller kloppen als ik me op vulkanische gronden begeef. Dan wil ik elke keer weer vulkanologie gaan studeren. De aardlagen, de woeste vormen, de diversiteit van gesteentes, van kleur, van hardheid, van zwaarte. #Fira is de hoofdstad van Santorini, zij lijkt geplakt te zijn tegen een steile wand van een enorm imposant ravijn op een hoogte van 260 meter. Santorini is echt waanzinnig indrukwekkend mooi. Circa 75 vierkante kilometer vulkanisch gebergte met daarop helaas massa’s mensen. In vergelijking met toen ik jaren eerder hier was, is het ‘iets’ te toeristisch geworden als je het mij vraagt. Waar nomaden en kunstenaars uit de hele wereld zich vestigen, jonge mensen verliefd worden en blijven … daar waar het uniek en speciaal is, wordt het meestal op den duur ‘te druk’ en weg geraakt de authenticiteit. Dat is eigenlijk jammer. Prijzen zijn schrikbarend hoog. Men lijkt er een eiland van te willen maken wat voor de elite is, hoorde ik in de wandelgangen. En wij doen hier uiteraard al ‘vakantie-vierend’ op ‘deze onverwachtte manier’ gewoon aan mee.

Vooral omdat we ‘in de stad’ zijn, is de drukte merkbaar. Heet! Dorst! Een milkshake kost zo tussen de 8 en 10 euro. Dat is toch echt iets wat zooo vaak over de kop gaat. Ik wil best een stuk of 40 milkshakes per dag maken voor 8 of 10 euro per dag … Dan hoeft ik nooit meer wat anders te doen haha 😜

Het is heeeeeeetheetheetheet zeg als we Fira in lopen. Pffffff … kweenie of onze nieuw aangeschafte factor 15 hier tegen opgewassen is … Het brand op onze nog wat blanke huidjes. We zoeken het museum. Tussen de charmante witte huisjes en gebouwtjes met blauwe raam- en deurkozijnen die van elkaar gescheiden zijn door smalle besteende straatjes, zie je gebouwen terug die gebouwd zijn in de tijd van de Venetiaanse invasie. Vanaf deze hoogte heb je een prachtig uitzicht op de vulkaan. Wij zijn altijd op zoek naar informatie over de locaties waar we zijn, kijken graag wat laagjes dieper, verder, terug etcetera, zodat we weten wat we voelen, snappen wat we zien, en ons kunnen proberen in te beelden hoe het was, en ook waarom.

Het Archeologisch museum en Megaron-Gyzi museum staan op de to-do-list voor vandaag, en de oude haven, die te bereiken is met een trap van 587 treden.
Waarrrr is in hemelsnaam het museum? Normaliter zouden we, volgens de lijn der verwachtingen, wel ergens een aanwijzing staan 😬 Daar staat wel een gebouw wat er mogelijk op lijkt. Waarrrr is de ingang van dat gebouw. Misschien linksom? … nope … Rechtsom dan? … O ja daar is de entree. We gaan een ticket kopen. Het museum is geopend tot 15.00. Hoe laat is het nu? 14.00. Een uur de tijd? Is dat genoeg? De aardige dame aan het loket geeft aan dat het een vrij kleine tentoonstelling is. Let’s go. Er zijn poortjes waar je òf langs kunt lopen òf doorheen. Ik loop erlangs. Indigo wil er doorheen. Het poortje begint te piepen. En niet een beetje. Een soort ‘alarm’ geluid. Schoorvoetend maakt ie dat ie wegkomt. Het loket is een stukje terug. De ingang een stukje verderop. Het zal wel goedkomen met dat piepje. ‘Echt mama?!’ ‘Ja joh natuurlijk, kom we gaan naar de expositie anders zijn we zo weer een half uur verder haha’ … Binnen aangekomen werden we meegenomen in een lang vervlogen tijd. Uitleg van en stukken uit een opgraving van prehistorisch Thera, een locatie die aan de andere kant van het eiland te bezichtigen is… redelijk vlakbij het vliegveld, waar we morgen toch maar weer eens naar toe gaan #zucht 😳Gaaaaaaf! Altijd gaaf om te zien. Fossielen van planten van kweeniehoeveeleeuwengeleej … Hele vroege stukken van stenen en keramische potten, kannen, kruiken, vazen. Opvallende omhoogstaande tuiten geven sommige stukken bijna iets dierlijks. ‘bird jugs’ veelal gedecoreerd met zwaluwen. Schilderingen. Imposant zeg! Sommige brokstukken zijn niet bewaard gebleven. O jee we krijgen op onze kop, mensen mogen níet op de foto. De getoonde stukken wél. Rara. Waarom? Het antwoord is: ‘Gewoon omdat het niet mag’ … Haha dat is een lastig antwoord voor 2 mensen die nooit gestopt zijn met vragen ‘waarom’ …Bronzen wapens en gebruiksartikelen. Een overzicht van hoe Thera was opgebouwd in maquette vorm. Kortom: tof! Indigo fotografeert dat het een lieve lust is. Ik vind het zo leuk dat hij breed geïnteresseerd is … en komend jaar op school komt er, zoals gezegd, een periode over de Grieken. Beeldmateriaal kan dan handig zijn. Als we het museum weer uit lopen, piept het poortje nog steeds. Indigo slaat de hand voor de mond. ‘Oeps’

Na het museum is het tijd voor wat drinken en een late lunch. We zijn lekker compleet uit ons ritme … het scheelt al een uur met thuis, en mijnheertje ‘uitslaap’ wordt in de ochtenden niet al te vroeg wakker. Ik heb dus zeeeeeeen van tijd in de ochtend om te tekenen, schrijven, lezen en wat al niet meer …De keuze is reuze in het restaurantje. Indigo is echt zo’n fan van alle inktvis-achtigen. Het wordt squid. En ik een salade want ik voorzie al dat dat gerecht van Indigo teveel voor hem gaat zijn. Mjammie!!!!!!! Met goedgevulde buikjes vervolgen we ons avontuur. Missie: schoenen.

We botsen tegen een winkeltje aan met ‘echte schoenen’ en een klein uur later, en een hele hoop klets later, hebben we allebei nieuwe slippertjes, en weten we alles over de drie kinderen van de eigenaar ‘Nikos’ van de winkel … Zijn bagage was ooit 40 dagen kwijt, tijdens een trip naar Australië, dat was via Ethiopië naar Singapore gegaan en naar Australië en toen na 40 dagen naar Griekenland. Lekker geruststellend idee vond Indigo. Die werd een beetje benauwd bij het idee dat onze bagage deze vakantie misschien niet meer zou komen. Verdorie, het zit ook echt de hele dag in ons hoofd ‘waarrrrr, wanneerrrrr’ en het gevoel dat we niet echt door kunnen. De plannen waren zo dat we Santorini nu toch wel gezien zouden hebben en reeds op een ander eiland waren … Tenslotte gingen we eilandhoppen. Hup met nieuwe slippers op naar de trappen … omlaag. Omhoog zouden we nog zien, met trappen of de kabelbaan. En mijn schildkliermedicatie zit in de backback, en ik neem weliswaar sinds kort een mindere dosis, maar al dagen zonder … is niet zomaar de bedoeling eigenlijk. Eigenlijk moet je dat dan afbouwen … En als ik straks de medicatie weer heb, moet ik het weer opbouwen … Maarrrr … ik moet zeggen dat ik nog behoorlijk fit ben … 👍 De trappen dus. Hoeveel zijn het er ook alweer? Meer dan 500. Grappig feit is dat de treden zo groot zijn dat je minimaal 2 stappen op 1 trede zet. Het is dus geen trapje. Bijzonder is dat de treden schuin zijn en je dus met nieuwe slippers moet opletten dat je niet voortdurend op je achterwerk beland. Indigo kijkt graag vooruit en niet zo vaak naar beneden en hij lag al een paar keer plat. De treden liggen her en der vol ezelpoep. Gelukkig droog! Van lachen tot huilen en vloeken waren de reacties. Het uitzicht is formidabel. Tegen de klif groeien cactusplanten, deze dragen vruchten. We lopen voorbij een kleine bar en daar zien we manden vol cactusvruchten. Proeven? Ja proeven natuurlijk! We beginnen maar eens met ééntje voor samen. Met een prachtig uitzicht over zee en over Santorini en de vulkaan, genieten we van ons cactus-nektar-drankje. Mjammie! Lekkerrrrrrrrr. Zoals het een echte heer betaamd vraagt Indigo telkens de rekening en doet de betalingen. Goede manieren moet je leren, toch? 15 euro? Hahaha … Okay be betalen hier voor de schone lucht. Les 01: vragen wat iets kost. Vroeger waren de prijzen voor dergelijke drankjes hier nog geen tiende! We vervolgen onze tocht omlaag. Nu word het spannend. Er loopt niet 1 ezel, niet 10, niet 100. De treden zijn nu bezaaid met stront. Indigo is gek op dieren. Gek op paarden, ezels, muilezels. En echt niet bang voor dieren. Hij rijdt paard. Maar dit pad is vol, met teveel stront en met teveel toeristen die op ezels en muilezels zitten te hobbelen en niet weten hoe te sturen. Zij willen óf omlaag, óf omhoog. Sommige ezels verzetten geen stap. Wij willen omlaag. Na een bocht of 5 en zo’n 250 treden later, zijn we te vaak tegen de rotswand aangeplet door een onnozele toerist die niet doorheeft dat je zo’n dier kunt sturen met je teugels. #zucht

Ik ben groot genoeg. Indigo niet. Hij is te klein, te kort, te laag, en niet sterk genoeg om met zijn schouder de ezels van zich af te houden. Het is eigenlijk ook niet te doen en levensgevaarlijk. Met te weinig ezel-baasjes, misschien 1 op 10 a 15 ezels. Levensgevaarlijk voor de dieren met name!

Indigo in paniek. Dikke paniek. ‘Mama daar komen ze weeeer!’ Wat ik ook probeer. Rustig ademhalen lukt niet. Huilen. Schreeuwen. Bang. Bovenop een steen in een hoekje bij een bocht. ‘Kom Indigo dit is de buitenbocht, hier komen de ezels sowieso langs, kijk maar daar bij de volgende bocht, dit is geen goede plek om te staan’ ‘Mamaaaaa ik wil niet meer. Ik ben bang. Ik ben bang. Ik ben bang. Ik ben bang’ …

‘Okay. Wat willen we. Omhoog terug of omlaag verder. We zijn op de helft. Hier blijven is geen optie’

… ‘Huilen’

Een uitgeputte te zware dame probeert stap voor stap omhoog te komen. #respect. Ze stopt bij ons. ‘Are you tired?’ ‘No I’m afraid, I’m so fucking scared, I wish the donkeys to be free and the people walking by feet, the stupid tourists don’t know how to contol and ride them’ Zegt Indigo… Hatseflats. ‘Don’t be afraid, they won’t hurt you’ … ‘Yes they did, they pushed me against the rocks, I am not afraid of the donkeys, it aren’t donkeys, it are muildonkeys (mama hoe heet dat?) I am scared because the people are just laughing and don’t know how to take care of the walkers’ …

O jee daar komt weer een dozijn ezels met giebelende toeristen. Vrouwen met name. De ezels en muilezels zwalken over het brede pad van trappen. Het ziet er echt niet uit. Indigo wil omhoog. Voor de dieren uit. Okay let’s go. Een 100 treden verder staan muilezels zonder mensen erop. Aan elkaar met kettingen. Met de kont richting pad. ‘Fuck’ zegt Indigo, ik wil niet achter de poten door. Dat snap ik. Stomme manier van ‘wegzetten’ van je dieren ook. Het trappenpad is veel breder dan dat de poten van de dieren zijn. We kunnen er met gemak achterlangs. Maar Indigo is in paniek dus overziet niet alles. ‘Kom schatteke let’s go, ik loop aan de kant van de dieren, houd mijn hand vast, er gaat niks gebeuren’ ‘Hoe weet jij dat?’ ‘Omdat ik dat voel, en zie, de ezels zijn superrustig als er geen mensen op zitten, kijk maar’ …

We lopen. Indigo heeft een mantra. Niet een echt helpende (denk ik?) ‘ik ben zoooo bang, ‘ik ben zoooo bang, ‘ik ben zoooo bang, ‘ik ben zoooo bang … Uiteindelijk zijn we de dieren voorbij. Nog een trede of 30 verder staat weer een clubje ezels. ‘Mama ik durf echt niet!!!’ …

De klim van de 30 treden op in de hitte is het eerste wat we moeten doen. Daarna zien we weer verder. Indigo is koppiger dan alle ezels op het pad. Hij verzet geen stap. ‘Mama ik wil het wel durven maar ik durf het niet’ met daarna een nieuwe mantra ‘ik ben echt heeeel bang, ‘ik ben echt heeeel bang, ‘ik ben echt heeeel bang, ‘ik ben echt heeeel bang … En we zijn boven! Yessss! Nog even vloeken, stampen en het leven alles verwensen … en hij lacht weer. Of we met de kabelbaan naar beneden zouden gaan … ‘Misschien morgen’ … Van Indigo hoeft het vandaag niet zo. We zoeken schaduw onder een boom, drinken onze flesjes leeg en lopen stilzwijgend de smalle straatjes door op zoek naar stilte en rust. Omhoog een steegje in. Hey daar is dat andere museum waar we naar toe zouden gaan. Daar is het heerlijk rustig. Er zijn niet zoveel mensen in de musea. Sterker nog: we zijn de enigen. Mooi zijn de getekende kaarten, en foto’s van Santorini voor de aardbeving halverwege de vorige eeuw. De miniatuureandjes trekken Indigo’s aandacht. Dàt gaat ie ook maken!Tegenover het museum in het steegje lopen we een galerie in met houtsnijwerk en kunst gemaakt van hout. We raken aan de praat met de uit Albanië afkomstige woodsculptor Eduart die sinds zijn 14de jaar in Santorini woont en werkt. We vertellen hem over het werk van onze bevriende houtkunstenaar Jop, Indigo googled hem, en even later staan we met zijn drieën Jop’s en elkaars werk te bekijken, wisselen contacten uit en vervolgen onze weg. We zijn beland in een stukje Fira met galeries en bezoeken er een aantal. Indigo vraagt altijd naar naadjes van de kous en hoe dingen gemaakt worden. Zo leuk! Ik geniet volop van hem en met hem. Heerlijk joch! Na de galeries komen we bij een restaurantje met een waanzinnig uitzicht. We ploffen even neer. Zullen we wat eten? Een voorgerechtje dan … we bestellen wat  voorgerechtjes… Indigo heeft geen honger zegt hij, de angst zit nog in zijn lijf. ‘Eigenlijk wil ik gewoon nu onze bagage en doen wat we zouden doen, mama, ik ben er moe van en ben bang wat er gebeurd als het niet terugkomt want dan kunnen we niet gaan kamperen en eilandhoppen, wat gaan we dan doen?’ 

#zucht … ‘Schatje morgen gaan we naar de luchthaven, en bel ik alle nummers die we hebben, en … ik weet het ook niet, ik weet alleen dat we het beste kunnen proberen om rustig te blijven en te genieten van alles wat er wèl is’ …

Hand in hand lopen we, de 2 km terug naar ons pension. Het is mooi hier. We beginnen de weg te kennen. Dat betekent dat we al te lang op 1 plek zijn. Het wordt de hoogste tijd … dat onze bagage komt. Het duurt nu echt te lang. En we hebben ondertussen het budget wat ik had voorzien voor de hele vakantie al opgemaakt aan kleding, hotelovernachtingen enzovoorts. We mogen nog dik 2 weken, moeten nog een paar keer het water oversteken … Wij willen onze bagage. Is dat teveel gevraagd?
Morgen weer een dag.

#004 … Lost looooots of money … found a few clothes …

16 augustus: We need to go shopping. Luggage not arrived (yet) … And we can stay for another night in this pension … Dus einde aan het zwerfhondjesgevoel voor nu …

‘Mama jij bent een freak!’

Van achter naar voor. Hehe vandaag heerst het gevoel van ‘we zijn er’ ofzoiets. Dat komt ook omdat we dus dat zwerfgedoetje voor vandaag (even?) achter ons hebben gelaten. We kunnen namelijk iets rustiger zijn omdat we niet op jacht hoeven naar een nieuw hotel. Vandaag voelt een beeeeetje als vakantie. Behalve dat we moeten gaan shoppen, want het is de hoogste tijd voor schone onderbroekjes, frisse kleren …

Indigo sliep nog rond 10.30 toen ik naar de lieve gastvrouw Helen Halaris bij de receptie liep om te vragen of we nog een nachtje mochten blijven. We hadden juist vernomen dat de bagage nog steeds niet gearriveerd was. Olga checkte dat op de luchthaven. Ik kreeg namelijk nooit contact met de luchthaven. Balen! Helen vertelde dat we konden blijven, ze veranderde de planning een beetje zodat we in dezelfde kamer zouden blijven. Ik grapte nog dat het geen probleem was om te verkassen van de ene naar de andere kamer omdat we toch geen spullen hadden, haha. ‘No my dear, you can just stay there, it’s okay’.

Hoe blij we waren met het bericht dat we konden blijven, is met geen potlood te beschrijven. Even rust. Even pas op de plaats. Indigo werd blij wakker, en uitgerust. ‘Zoooooo dat had ik echt even nodig mama, zo’n lange slaap, ik was echt zoooo moe, hoeveel dagen zijn we nu eigenlijk op vakantie?’ …
‘Nou 2 dagen geleden stapten we Schiphol in.’
‘Wat???? 2 dagen???? Het lijkt wel 6 dagen! We hebben al zooooveel meegemaakt’
‘Dat is eigenlijk wel leuk, dan duurt onze vakantie wel 50 a 60 dagen qua gevoel ❤️’
‘Haha’ (humhum)

Ik vroeg Indigo of hij zich wou gaan aankleden. Want ik had ondertussen wel zin om wat te gaan eten, ik was wat flauwtjes, want ik was al een uurtje of 4 wakker #ochtendmens.
‘Wat moet ik aan mama’
‘… euhm nou je joggingbroek is nog niet droog dus wat denk je van dat zwem/sportbroekje (iets anders is er niet )
‘Is mijn onderbroek wel droog?’
Haha daar komt het freakgehalte … want ja natuurlijk hadden we niets bij ons, ik zorgde wel elke avond dat we de volgende ochtend ‘schoon’ waren. Dan sloeg ik in de avond het e.e.a. door een sopje (van shampoo van het hotel) en waren we ‘gewoon’ schoon de volgende dag. De warmte en droge lucht, tezamen met goed uitwringen, zorgt voor droge broekjes en hemdjes in de ochtend. Op zich zou een frisse bh ook wel prettig zijn … dus die ging in de was en ik ging vandaag zonder bh op pad. Hmmm … met 75D en in de hitte is dat niet echt fijn, en het ziet er niet uit… maar ja … so be it.

Aldus gingen we in al onze frisheid naar beneden en vroegen waar we eigenlijk beland waren … en welke kant we op zouden lopen om een restaurantje te vinden voor een ontbijtje. Indigo was huilerig en bezorgd over de bagage. Het was al na 11.00, zijn lijf was ook hongerig denk ik na zo’n lange slaap.

Terwijl hij zich ging aankleden belde ik naar #DeltaLloyd naar onze reisverzekering. Van Aegean zouden we na 48 uur een bedragje kunnen krijgen, maar … dat zien we als we weer op het vliegveld zijn… Bij #DeltaLloyd zeiden ze dat we meteen een mail kunnen maken met declaraties tot een bedrag van 375,- per persoon voor noodzakelijke kosten voor kleding en toiletartikelen. Dat valt in Santorini nog niet mee. Uiteraard roken we nog niet naar zwerfhondjes en de zon deed ons goed. Maar het werd echt tijd voor iets schoons en fris. En duidelijkheid.
Het was fijn om iemand te spreken die vriendelijk en hulpvaardig klonk 󾰬󾰬󾰬

Dus in plaats van onze geliefde natuur-tripjes of culturele uitstapjes … zouden we een dagje gaan shoppen. Indigo loves to do shopping! ❤️󾌴 werkelijk waar … Dat is een waar genot. De kledingstukken, die niet gauw binnen ‘zijn stijl’ passen, worden van top tot teen bekeken en mogen het liefst ‘slim fit’ en op het lijf gesneden zijn. Hij heeft mijn fashionvictem-dna overgenomen denk ik 󾮟. Ik vind het echter pure tijdverspilling van alweer een nutteloze dag. Ik ben het wachten, geloven en regelen meer dan moe.

Maar eerst op naar een ontbijt. We liepen het authentieke dorpje #Karterados in, vol prachtige witte huisjes, en gebouwtjes met een verdomd mooie architectuur. Het eerste terras … werd de onze.

Voor mij een omelet vegeterian en Indigo een sandwich, en allebei een heeeeeeel groot glas met verse jus d’orange. Mmmmmmm zin in!
Indigo’s verbazing was groot. ‘Mama er zit chips bij mijn brood! Gisteren kreeg ik friet bij mijn brood en vandaag chips! Ik ga dat echt niet eten als ontbijt, zijn daarom de mensen soms een beetje dik hier?’ Haha …

Hij kreeg weer wat praatjes en kleur op de wangen. We gingen ook even shampoo kopen, de hotelshampoo was namelijk tot onderbroekjes-wasmiddel gepromoveerd (of gedegradeerd?) 😇
‘En nu gaan we zwemmen!!!!! Euhm o mama jij hebt geen bikini!’
‘Ga jij maar zwemmen lieverd, ik koop straks een bikini, en ik heb genoeg te lezen en te schrijven en te luieren’
And so we did …

Onze geweldige handdoek is superwelkom … bibber bibber … Na het zwemmen werd het tijd om aan de wandel te gaan. Het was ongeveer 1,5 kilometer lopen naar Fira, een stadje verderop, waar winkels zouden zijn.

We maakten een mooie wandeling. 

Het is altijd zo leuk om te zien hoe de beplanting heel anders is, de samenstelling van de grond heel anders is, hoe de stoepjes er wel of niet zijn en … dan vraag ik me meteen ook af, hoe het is om hier blind te zijn. Het is werkelijk een genot om op te moeten letten waar je je voeten zet. En prettig voor de ogen die visueel zijn ingesteld, dat werkelijk alles anders is. Ik ben reeds vele malen in Griekenland geweest, en het blijft fijn voor de ogen, al die gebouwtjes met blauw omlijste deurposten en raamkozijnen, zo heerlijk vol van verschil. En de hoogteverschillen in de straten, en overal waar je kijkt is alles gewhitewashed. Er heerst een rust, terwijl we overal honden horen blaffen, brommers horen rijden en mensen met een passievolle uitspraak dingen horen zeggen die wij niet verstaan. ‘Zoals de Italianen’ zegt Indigo ‘die praten ook met meer geluid, meer tonen en met hun lijf’
En ik geniet van hoe hij kijkt, beleefd, ervaart, benoemd, en ‘er echt is’. Reizen met Indigo is werkelijk fantastisch. Hij verteld oneindige verhalen. Stelt zich dingen voor en vraagt zich dingen af, groet iedereen die hij tegenkomt in het Grieks, en praat Engels zonder schroom en als hij woord wat hij wil zeggen niet weet, dan flapt hij dat er gewoon in het Nederlands tussendoor … Mooi! Ik was daar veel te verlegen voor vroeger. Ik vond iets in het Nederlands zeggen al heel wat, laat staan in het Engels … (Gelukkig is die tijd al lang voorbij haha)

Het gevoel van ‘ik ben veilig, mama regelt het, de mevrouw van het pension is lief, we kunnen nog een nachtje blijven’ maakt dat het, ondanks de missende bagage, best goed toeven is. ‘Hey een schommel! Mag ik daarop!’ ‘O mama jij koopt deo, mag ik parfum want mijn parfum in de backpack is sowieso bijna op, en ik stink ook van het zweet’ … Grappig die 10-jarige leeftijd. Tussen tafellaken en servet. Enthousiast bij een schommel, en bezig met image en pre-puberale dingen zoals ‘parfum’, een kus op een pijntje, een ‘mama niet doen want dan schaam ik me voor jou’.

Het parfum is zoet en licht genoeg om allebei te gebruiken. Wel zo prettig om gewoon een luchtje op te kunnen doen … Ook al ben ik dan vooralsnog make-up-loos, medicijnloos … En is er van alles loos. Ooops ik heb mijn schildkliermedicatie in de backpack … En Indigo’s speciale shampoo van de huisarts tegen zijn exceem zit ook in de toilettas … in de backpack. O … dat is niet handig. 

In #Fira aangekomen valt mijn oog op een klein boetiekje ‘Zanel’ met dingen die mijn oog wel kan waarderen. En niet te duur. We hebben niet erg veel geld meer, de dame van de reisverzekering van #DeltaLloyd vertelde me dat we 375,- euro per persoon zouden krijgen voor de noodzakelijke dingen. Nou ik kan je zeggen … daar kom je in #Santorini niet erg ver mee. Maar het is wel fijn dat het snel overgemaakt gaat worden, want de kosten lopen giga op.

Maar dit is wel te doen, en nog leuk ook. ‘Mama dat is precies jouw stijl’ … Ik ontdek een label ‘Nassos Louizos’ wat echt tof is. En meer van dat … #Zanel is een nieuwe boetiek, de eigenares is een enthousiaste dame, met blauw haar dus wij ‘de drie blauwe musketiers’ hebben meteen gespreksstof. Ze komt eigenlijk van een dorpje vlakbij Thessalonika… Grappig, hier komt Olga ook vandaan, en Ira vertrekt hier vandaag naar toe …leuke mensen komen blijkbaar daar vandaan. Jaaaaaren geleden ooit hier naar toe gekomen, verliefd geworden op het eiland, en ondertussen wonen haar zus en moeder hier ook. Het ìs ook echt zo, Santorini heeft iets van ‘magic’ over zich. Zou dat komen door de directe relatie met (de mythe? van) Atlantis? Ze zei nog dat als zij een tent en kampeerspullen zou hebben, dat we die dan best mochten lenen. Lief. In Santorini is volgens haar geen winkel met kampeerspullen.

Hoe dan ook … Met een short en een shirt en een top en een jurkje huppel ik de deur weer uit. Uiteraard met nieuwe kleding aan en de andere dingen in de tas. Lekker een korte broek. En geen fluorgele te grote herenzwemshort … en een roze-rode shirt … ‘Mama je ziet er weer uit als jezelf’ joohoo! En ik voel me schoon, en weer iets meer vrouw. Beetje jammer van die warme schoenen, maar … Alles beter dan daarnet! 

De zoektocht naar ondergoed blijkt een uitdaging. ‘basisdingen’ zijn lastig te vinden tussen de boetiekjes die zich afwisselen met super-toeristische-troep-winkels (zoals wij dat noemen) en cafeetjes, restaurantjes, authentieke bakkerijtjes, ijssalons etcetera. We vinden gewoon geen winkel met ondergoed. Het stadje is helemaal toegespitst op het toerisme, en die hebben (meestal) al ondergoed.

Een leuk weetje: Santorini is afgeleid van Saint Irene. En schijnt vroeger Strongili te hebben geheten. Maar dat … gaan we morgen allemaal uitpluizen. Vandaag staat in het teken van ‘shoppen’ in Fira. Fira blijkt een druk stadje vol toeterende bussen vol toeristen, en gelukkig een groot deel auto-loos.

We vonden een na enige tijd ook een kinderkledingwinkel met ‘kinderkleding’ en Indigo houd niet van kinderachtige dingen zoals Disney enzo. ‘Niet mijn stijl mama’ (gelukkig niet) Uiteindelijk een Benetton winkel gevonden waar dan wel wat naar zijn gading te vinden was. We zijn weer ‘mens’ ipv clochard. Grappig dat de maten die ze voeren 10/11 zijn, en dat zag er al veel te groot uit. 8/9 leek meer zijn maat, en een shirt van 6/7 bleek volgens Indigo de perfecte ‘slim fit’ te zijn. I agreed. Grappig, mijn smalletje.
Zo! Hehe kleding hadden we. Nu nog ondergoed en een bikini. Alle toeristische-troep-winkels hebben bikini’s in overvloed. Van die ‘prachtige’ exemplaren. Uiteindelijk vonden we een lingeriewinkel met heeeele gave bikini’s van rond de 320 euro. Hier hadden ze ook fatsoenlijk ondergoed. Ik draag alleen maar Marlies Dekkers. Dit was wel van dezelfde kwaliteit, maar … dan anders … en nog 2 x zo kostbaar. Dat leek me nou voor nu even iets teveel, want morgen komt misschien de bagage wel … En dan?
Dus toch maar naar zo’n troepjes-winkel. De maatvoering is fascinerend te noemen. xs, s, m, l, xl … voor bikini’s??? Haha … okay dat wordt een uitdaging, omvangmaat en cupmaat zijn niet aan de orde. Dat past toch niemand???
Okay, ik ben gewezen op ‘fittingroom is there’ … in de bezemkamer. Hilarisch! Indigo ontpopt zich altijd graag tot personal assistent. Dus hij komt af en aan met bikini’s. Als de cup past is de omvang te wijd. En andersom. Hahaha. Het deurtje gaat elke keer net open als ik net iets uit heb. Indigo lacht zich suf en heeft nogal lol met het meisje van de winkel en haar opa. Jaja. Vooral de opa denk ik. Na 10 pogingen komen de echt ernstige gevallen van ‘bikini’ in mijn bezemkamer. Assepoester is er niks bij. De goede fee komt niet. Dus we verlaten al lachend gierend en brullend de winkel en duikelen hals over kop de winkel van de overbuurvrouw in. Daar hebben ze Marlies Dekkers ‘achtigen’ aha ‘mama dat is meer jouw stijl. (grrr ik haat kopie-gedrag) … Het past voor geen milimeter. Indigo en de dame zoeken samen naar de juiste bikini nadat al mijn uitgekozen opties ‘afgekeurd’ zijn. Ik hoor hem praten als de dame iets aanprijst. ‘No she doesn’t like that, she likes plain colors’ ‘No she doesn’t like franjes, she likes simple design’ Hahaha ik geniet hiervan achter mijn gordijntje. Er komt nog 1 exemplaar wat ik werkelijk moet passen, al is het maar om heel hard te lachen. Het lijkt een beetje op de spider-bra van MD maar dan anders. En met zeeeeer heftige push-up. Nu hoeft er niet echt iets gepusht te worden, ja een beetje up mag ondertussen wel, maar zonder vulling graag. Echt ik zie eruit als een uitgerangeerde overjarige stripdanseres die het wel wil maar het echt niet (meer) heeft. Indigo hoort mij grinniken. Hij komt kijken en zegt ‘oooo dat is lelijk!!!’ Haha. Kortom, we hebben wel lol ❤️
Uiteindelijk komt er een lapje en nog een lapje met bandjes, geen cups, geen vaste maten, gewoon iets om aan te knopen. Yessss! Dat wordt het. Mooi rood is niet lelijk. Beter dan niets. Haha. Bikini. Check. Een goedkoop slap gevalletje … maar voor de komende paar dagen even bruikbaar … Dan kan ik in elk geval de zee en het zwembad in voor een vlaagjr verkoeling! 
De dame van de winkel is een echte Santoriniaanse. Al eeuwenlang is haar familieband in Santorini. Ze heeft opvallend helderblauwe ogen en verteld dat de echte native Santorinianen bijna allemaal blauwe ogen hebben. Leuk weetje.

Ondertussen is het natuurlijk tijd om er dan maar een troost-feestje van te maken … Let’s go. Indigo’s diner … in een cocktailbar … een giga-wafel, serieus enorm (!) met aardbeien en slagroom. ‘Oooo die kan ik echt wel op!’ …


‘Mama echt ik moet echt kokhalzen als ik nog 1 hap neem’ (snap ik!)
Ik vraag of de pannenkoeken ook glute-vrij kunnen. Ja dat kan … (de volgende paar uren merkte ik dat het echt niet glutenvrij was )… lastig om glutenvrij te uit eten in een ‘degerig’ buitenland … daarom was koken op de camping ook zo ideaal!
De prijzen in Fira voor een wafel en pannenkoek … oefff … zo wil ik ook wel pannekoeken bakken! 

Onderweg naar de kinderwinkel naast de leuke boetiek Zanel (die na 17.00 weer open is) raakt Indigo aan de praat met een jongen die zo’n minimotor heeft gehuurd en die niet (meer) vooruit wil. ‘Can I help you … your wheel isn’t turning around’ (waar haalt ie het vandaan !) Ondertussen wordt het motortje bestudeerd. ‘Mama jij hebt jouw motorrijbewijs toch, zullen wij ook zo’n ding huren’
Hahaha. Zie je ons al gaan? Ik alleen op zo’n ding wordt al 1 grote grap, laat staan met Indigo er achterop. We zien het voor ons. Beelddenken is zo handig. ‘Neeeeee laten we dat niet doen’ compleet met lachsalvo.
In de kinderkledingzaak vinden we onderbroekjes. ‘I like to have underwear with sleeves’ (hahahaha ik lig echt gevouwen nu) Maar met zijn handgebaren erbij snapt iedereen wat hij bedoeld.
Onderbroekjes komen tevoorschijn. Ze worden grondig bestudeerd. ‘Mama ze zijn heel anders gesneden dan de onderbroekjes die ik gewend ben, de naden zitten op hele andere plekken’ #details en Indigo is 1.

Hup onderbroekjes in the pocket. Check. 2 deuren verderop voor mij ook nog, en dan vervolgen we onze weg naar ‘huis’ in Karterados. Een uurtje later zijn we er weer. Blij met onze nieuwe aanwinsten. In onze plastic tasjes.

Dan komt het ‘mama jij bent een freak’ … – verhaal.
‘Mama wat ben je aan het doen?’
‘Ik sla even de nieuwe dingen door een sopje’ ‘o ja natuurlijk, jij wast altijd eerst alle dingen die nieuw zijn, waarom eigenlijk?’ ‘Omdat ik het een supersmerig idee vind dat andere mensen met hun lijf in deze kleding zou hebben gezeten, tijdens het passen, en het door veel handen gegaan is tijdens het maken en inpakken, uitpakken, ophangen etc’
‘Mama jij bent echt een freak’

Dankje. Het freakgehalte van zoonlief is er echter niet minder op. Ik krijg tekst en uitleg over het verschil in ondergoed. ‘Mijn ondergoed’ is rond gesneden en met een naad over de voorzijde, en aan de achterzijde geen naad bij de billen’ … Deze nieuwe broekjes hebben rechte naden en een naad die precies tussen mijn billen zit, dat zit echt heeeeel anders.’
#fashion #freak haha.

Tijd voor nog een woordspelletje. Een verhaal waarvan we elke dag een stuk schrijven, ieder om de beurt een woord. Wat echt hilarisch aan het worden is.

Morgen weer een dag. Met of zonder bagage … vandaag was … vrij okay. Ik vraag mijn moeder om onze rekeningen bij te spekken … want 1 van de 2 bankrekeningen is leeg na onze aankopen … Gelukkig kan dat … Anders zouden we meteen het ticket om moeten boeken om terug naar huis kunnen vliegen … 

#003 Luggage not found (yet)

Luggage not found (yet) …
15 augustus

Gisterenavond had ik nog een aantal pogingen gedaan om iets meer te weten te komen over onze bagage. Op Santorini Airport nam niemand op. Daar hadden ze al voor gewaarschuwd. Via Aegean kwam ik niks verder want daar nam ook niemand op. Via Schiphol werd ik doorverwezen naar een automatisch bandje dat ik naar de vliegmaatschappij moest bellen. Zucht. Dat lukte dus niet. Uiteindelijk kreeg ik customer relations van Aegean Airlines aan de lijn, met een aardige dame die me 3 telefoonnummers gaf van Aegean in Athene. In Santorini zouden ze geen officiele Lost and Found desk hebben begreep ik. Ze waarschuwde me al dat het waarschijnlijk pas dinsdag de 16de zou worden dat iemand daar de telefoon op zou nemen omdat maandag de 15de Maria werd gevierd. 1 van de grootste vieringen in Griekenland.

KlaboomBamHak whoooo …
Nadat Indigo rond middernacht en ik verrrrrr daarna de slaap gevat hadden (het was achteraf bezien toch wel een heftig dagje vol adrenalinestootjes …) sliepen we heerlijk in het bed met laken, die we om beurten van ons af, of over ons heen trokken. Heeeeeet! Ik had midden in de nacht nog mailcontact gehad met Aegean, en had een incident-nummer genaamd: Luggage [Incident: 160815-000016]

07.00 Empel met rondcirkelende heli is er niks bij 😳Ik vloog zowat tegen het plafond. Er werd ineens gehakt, geslepen, geslagen, gehamerd en wat al niet meer … In elk geval iets wat hard was, werd met grof geweld behandeld …
Soms word je wakker met een huppeltje in je hart, als daar iemand iets raakt … Zoiets was het, maar dan een sprongetje van schrik. Cortizol-junkies zouden er op kicken haha. Nadat ik me bewust werd dat ik net pas sliep en nu niet meer … en dat ook niet meer ging lukken naast deze hardwerkende luid zingende man(nen?) ging ik eens kijken wat er nu eigenlijk gebeurde.
De vloer van de studio naast onze studio werd even uitgebeiteld. Er moesten blijkbaar oude tegels uit en nieuwe tegels in.
Haha jeeeeeezusminamaria moet dat zo vroeg in de ochtend?
Indigo sliep als een roos overal doorheen. Ik ging weer liggen en deed net alsof. Ik dacht ‘als ik nu net doe alsof ik slaap’ dan denkt mijn lichaam dat misschien ook.

Rond een uur of 10.00 werd Indigo wakker. ‘Mama ik ben blijijij’ … heerlijk joch. Op het gemakje ff douchen, en met een grapje ‘wat zullen we eens aan doen’ … schoten we in onze lange (warme) ‘jogging’-outfits en gingen op pad, naar het strand, met als doel: van een ontbijtje genieten en kijken waar we zijn beland. 👫 Daarna zouden we naar het vliegveld gaan voor de bagage.
We moesten om 11.00 uitgecheckt zijn, de kamer was gereserveerd.
Met warme kleren en een plastic tas en ieder met een klein heuptasje/handtasje stonden we voor het avontuur van vandaag.

Toen we de deur van onze studio openden schitterde de zon ☀️haar felle stralen op ons en deinsden we terug. Zonnebrillen. F**k in de backpack. Dus het eerste wat we deden was op zoek gaan naar een zonnebril. Daar zijn er plenty van, tussen de 9,- en 20,- euro. Voor 14,- en 15,- euro waren we klaar. Ik heb echt nog nooit zo’n goedkoop exemplaar op Indigo’s en mijn gezicht gezet. Compleet met nep-merk … oei copyright was not the right to copy. Maar goed. Al mijn bezwaren tegen nep en kopie op een stokje… Indigo en ik konden tegen de zon in kijken. 😎
Waaaarrrr is het water? Ahhh die kant op.
‘Woooow mama het strand is pikzwart!!!’
‘Ja en ze hebben ook ergens een stuk rood, en een stuk blank strand …’
‘Echt?’
‘Echt!’
‘Hoe weet jij dat?’
‘Omdat ik hier met Barbara geweest ben ooit’
‘Jij bent ook overal met Barbara geweest’
‘Ja wij gingen tot 2 jaar geleden minimaal 1 keer per jaar met elkaar op vakantie’
… Memories & Greece … 😍
We liepen richting strand. Het enthousiasme van de restauranthouders galmde ons tegenmoet. ‘You must come here, this is paradise’ 🔝haalde me over de drempel hahaha.
Onwaarschijnlijk knap dat mensen werkelijk dag in dag uit als marktkooplui hun restaurantjes aanprijzen, met elke keer weer waanzinnige redenen waarom…

Mijn dag startte met een heerlijke yoghurt met honing 🍯 en fruit 🍐🍏🍌zoals dat alleen in Griekenland kan. Indigo begon met een clubsandwich, waar tot zijn verbazing frietjes bij zaten. Haha. Toen de rekening kwam stonden er posten op die ik niet thuis kon brengen … Na navraag moesten we betalen voor het tafellaken en de couverts haha 🍽 … Welkom in het hoogseizoen … ‘Hier gaan we niet terug he mama’ ‘Zo is het dus in het paradijs’ 🏖


Na het ontbijtje en een wandelingetje over het zwarte steentjesstrand voelde ik de aandrang om nog eens te pogen uit te vinden waar onze bagage uit zou hangen. We hadden het wel gehad met onze warme kleding, 2-daagse onderbroekjes etc. Tanden poetsen enzo zou ook lekker zijn.

Ik had gisterenavond nog een bel-rondje gedaan en had 4 telefoonnummers waar ik informatie zou kunnen inwinnen. Alle 4 de nummers bleken vandaag niet te werken. Vandaag werd Maria gevierd èn de naamdag Maria, dus iedereen die Maria in de naam draagt, viert feest. Dat betekent dus bijna iedereen, inclusief ik: Catharina Maria 💃🏼
Onze nieuwe vriendin Olga Valma werkt op de luchthaven en had juist ook navraag gedaan of de bagage er reeds was… Er was nog niets.
Nadat ik dus nergens informatie kon krijgen … besloot ik dat we niet anders konden dan terug naar de luchthaven, live met iemand spreken.
Na een ritje door het mooie #Santorini waren we op de luchthaven, terug bij de ‘lost and found’ desk. Waar wederom niet zulke vriendelijke mensen waren, althans, ze deden niet zo vriendelijk. Nadat ik blijkbaar was doorgedrongen tot een van de dames, en er op stond dat ze ons vriendelijk te woord stond, ik hier niet voor niets met een tien-jarig kind aan de balie stond, en het niet prettig vond om niet te weten of we vandaag wel of niet onze bagage zouden krijgen, en dus ook of we wel of niet moesten zoeken naar een nieuwe hotelovernachting. Ik zei dat ik gewoon alleen wilde weten waar de bagage was. In Amsterdam of Athene of ergens onderweg. ‘You came from Amsterdam?’ euh … ja dat staat toch ook in het dossier???? …

De dame ontdooide en keek in de computer. En keek enigzins met een frons weer naar ons. ‘De bagage is retour gestuurd naar Amsterdam, was niet goed doorgelabeld en komt morgen naar hier, dan gaat het eerst naar Madrid en vervolgens met #Iberia naar Santorini’ …
Ik vroeg haar of dat zeker was. Ze zei ‘no because it’s changing airlines’ … De vlucht zou om 06.00 binnenkomen en rond 10.00 zou ze weten of de bagage is gearriveerd (???)

Zucht …

Ik besloot om niet meteen op de haast onmogelijke jacht naar ‘a room for one night’ te gaan, maar eerst maar eens een wandelingetje naar het strand te maken … En ik wou niet te ver weg van de luchthaven had ik bedacht. De kosten voor het op en neer reizen liepen ondertussen nogal op.

En so we did. We gingen lopen. Het strand was ‘achter’ de luchthaven. We waren blij om even te wandelen. Hehe, dan voel je waar je bent. Na een uur of anderhalf kwamen we bij een strandje uit. Monolithos beach. Fijn!!! Jippie ‘gaan we zwemmen mama’ … ‘Ja eerst even een winkeltje zoeken om een handdoek, zwembroek en bikini te kopen’ …
Dat leek makkelijker dan het bleek. We vonden: een handdoek, een broekje voor Indigo wat te groot was ‘maar wel bleef hangen’ en verder niets. Geen bikini’s. Verder hadden ze ook geen jurkjes of iets korts … En ik was ondertussen vrij warm met mijn lange broek haha. Dus ik besloot (en nee ik heb geen foto) om dan ook maar zo’n heren-zwembroek te kopen. ‘Maar mama zullen we niet even verder kijken, want ik ga me echt schamen’ … (Haha puberteit has started)
We liepen het straatje nog eens op en neer. Maar nee, er was maar 1 winkeltje.
‘Okay mama dan schaam ik me maar een beetje, ik snap wel dat je het warm hebt’ 😂💙 en aldus speurden we naar een broekje wat nog enigzins flateus zou zijn. Missie gefaald. Maar ik had een broekje en kon die warme kleren uit. ‘Mama ga je dan met je bh in de zee’ … ‘Nee ik draag een gloednieuwe Marlies Dekkers bh daar ga ik echt geen zeewater op los laten’ … Indigo keek me enigzins benauwd aan. (Grappig dat is echt nieuw, hij zou zich tot voor kort echt niet druk maken of de looks of mate van naaktheid van zijn moeder)
‘Indigo kijk eens, ik heb nog een hemdje onder mijn shirt’. Hij glimlachte, zichtbaar gerustgesteld.


We gingen ons eens verlossen van de warme kleding en even later lagen we op het zand en in het water. Heeeeerlijk!

Holiday has started. Weliswaar een dagje later dan gepland. Na een uurtje of anderhalf ging ik maar eens op zoek naar hotels of air bnb. Mijn internetkosten gaan vandaag de spuigaten uit, maar dat is van latere zorg, we moeten tenslotte ergens slapen. Vol goede moed bel ik alle hotels en pensions en studios die aangeven dat ze nog plaats hebben. Na circa 40 telefoontjes zakt de moed enigzins in de schoenen. Ik bel de studio waar we vannacht waren. Een man aan de telefoon. Mijn Grieks is net zo slecht als zijn Engels. We hebben geen idee van elkaar wat we zeggen of bedoelen.

We gaan lopen. Misschien komen we wat hotels tegen richting Kamari beach. Dat is een behoorlijk eindje. Maar wie weet.
Uiteindelijk komen we bij een luxe resort. Daar binnengekomen staan er 2 gasten zich schaamteloos uit te leven dat de kamer niet luxe genoeg is. ‘Its not a room, its a stable’ hahaha ik moet eigenlijk lachen maar heb het te doen met het meisje achter de balie. 2 mensen op leeftijd die een zuurpruimen gezicht trekken en hopen dat ze met schreeuwen iets voor elkaar krijgen. Het meisje kijkt mij aan met een blik van ‘momentjeeeeee nog’ … Ik vraag haar uiteindelijk of ik mijn telefoon even op de lader mag leggen, of Indigo even naar de toilet mag, en of ze een tip heeft voor een kamer voor vannacht. En of ze anders een taxi voor me kan bellen naar the airport.
Ondertussen begint de vrouw te stampvoeten en te schreeuwen dat ze de manager wil spreken. ‘Now!!!’ En de man slaat met zijn hand op de balie en probeert boos te kijken. Ik maak me er eerder zorgen over dat ze een hartaanval krijgen met zoveel drukte, dan over de kamer, aangezien alles wat we zien, een weelderige luxe uitademt.

Op zulke plekken is het fascinerend hoe bekrompen de mind kan zijn. Indigo met zijn handdoek over zich heen geslagen op een ‘very fashionable way’ met daaroverheen schuin een klein stoer handtasje, om zijn middel zijn sweater geknoopt … (We dragen alles wat we bezitten met ons mee) … haar in de war. Zand op de benen. Een sport/zwembroek van dezelfde categorie als de zonnebril … Ik probeer hem te bekijken door de ogen van de ‘chique’ mensen die binnenkomen en uitlopen. ‘schoffie’

En ik moet binnen in mij vreselijk lachen. Niemand weet natuurlijk wie wij zijn, waarom we erbij lopen als volgepakte ezeltjes en … met ook nog blauwe lokken in het haar … Indigo ziet er eigenlijk nogal avontuurlijk uit. Een beetje vreemd maar lollig. Een kleine pelgrim. Maar dan anders.

Het kan erger nog; ik zie er echt niet uit, ik draag rode Keen’s een fluorgeel herenbroekje in dezelfde kwaliteit als de ‘zonnebril’ met daarop een werkelijk mooi Calvin klein singlet wat ondertussen aardig verfomfaaid is en kleurt met niets anders dan de kleding en de haarband die in mijn tas verstopt zit. Dat singlet is enigzins transparant. Mijn bh is daardoor zichtbaar … Daartussen zat eigenlijk een hemdje (maar dat is nat van het zwemmen) Om mijn heup draag ik mijn struisvogelleren beige ibiza-tas-portemonnee ding … schuin over mij heen een rugzakje ‘handbagage’ met daaraan vastgeknoopt het hemdje, zodat het drogen kan … en in de hand draag ik een blauwe plastic tas (van de sportbroekjes-winkel) met daarin de lange broeken en een flesje water.

Het ziet er serieus ook niet uit. Erger nog dan dat. Ik snap de blikken. En ik zie de kortzichtigheid.

Het meisje achter de balie belt voor hotels. Ze vind niks. Ze vroeg ons waarom we geen hotel hebben. Ik vertel haar van de bagage en dat we eigenlijk gingen backpacken en kamperen. Er ontstaat een gesprekje. Of we vaker backpacken. Ik vertelde dat ik dat vroeger vaak deed, en dat Indigo nu 10 was en ik hem wilde laten ervaren hoe dat is, om te trekken en simpel te reizen. Ze lachte. ‘That’s nice’ … De bagage vond ze een minder goed geluid. Ik zei dat we er daarom bij liepen als ‘clochards’. ‘Nou daar kijk ik wel doorheen’ zei ze. Ze zei me dat ze een taxi zou bellen. De dame begon ondertussen vanaf haar zetel 10 meter verderop te schreeuwen naar het meisje aan de balie. ‘Wanneer de manager kwam’ want ‘I don’t have time to sit here, I want to go to my room’. Het meisje toonde de sleutel. De vrouw ontplofte zowat ‘that is not a room!!!’ (Nou ik had best in de kamer willen logeren deze nacht hoor haha)

Indigo kwam omgekleed en wel terug van het toilet. Er kwamen nieuwe gasten binnen om in te checken. De schreeuwende vrouw vertelde dat het een slechte plek was. De nieuwe gasten besloten daarom dat ze eerst de kamer wilden zien, ‘before we sign’. #zucht
Trieste lui. Dat oudere koppel dan he.
Er werd een jongen gebeld om de nieuwe gasten hun kamer te laten zien. Even later kwamen ze terug en tekenden voor de kamer.
Tegen de tijd dat de taxi kwam, was de vrouw ziedend van woede. Ik wenste het meisje succes en zij ons … ❤️

Uiteraard was dit ritje vanaf het resort nèt even wat kostbaarder dan het normaliter zou zijn. Bij de airport gearriveerd belde ik Olga. Ze nam niet op maar belde terug. ‘Are you at the airport?’ ‘Yes I am’ ‘We’re at the airport as wel 😃’ … Ondertussen wisten we de gesloten deuren te openen en Indigo kreeg meteen een stuk taart 🍰 terwijl hij een bankje zocht om te gaan zitten gamen. En Olga … speurde met ons mee naar hotels. Het viel niet mee. Het duurde even. Maar we hadden alle tijd van de wereld. We hadden toch niks. Indigo voelde zich top, zijn vingertje ging 👍als ik naar hem keek. ‘Mama en Olga regelen het wel’
Olga vond een plek voor ons 😃😍👌 ‘if you have time to wait till I finished my shift, I’ll drive you there and pick you up to go for Kamari Beach’ … 🔝 Splendid idea.
Even later zaten we in het blauwe mobiel. Indigo maakt zich super verstaanbaar in het Engels, begrijpt bijna alles en het lukt hem om een conversatie te hebben. #trots. Fijn om niet alles te hoeven vertalen.
We arriveren in #Karterados. We worden ontvangen door een vriendelijke Britse dame. #Pension #George is onze spot voor vannacht.

Ze laat ons de kamer zien en we zijn (voor zover mogelijk) supercontent. Het is fris, schoon, klein, simpel, leuk en heeft een geweldig ronde nok en prachtige dekentjes. Duiven koeren rustig.
We spreken met Olga af dat ze ons over een uurtje komt halen en nemen een quick shower.

De dame van het guesthouse kwam 28 jaar geleden naar Santorini en ontmoette hier haar man. Ze is nooit meer weggeweest, is getrouwd en kreeg kinderen hier. Mooi altijd dat de liefde over grenzen gaat. ‘You can’t have it all, education for our kids is ‘soso’ but we’ve got love so we’ve got the best’
❤️❤️❤️
Olga staat met het blauw mobiel reeds klaar als we beneden komen en aangekomen bij Kamari beach flaneren we wat over de boulevard, blijft Indigo hangen bij de vissen en zeedieren in de vitrines. Even later zitten we op een terras, en genieten van heerlijke diners met vis. Indigo kiest uiteraard octopus. En we proosten op het leven …


Rond middernacht brengt onze kersverse vriendin Olga ons terug naar het hotel en het voelt dat de vakantie echt begonnen is … We vallen, na een woordspelletje, in een diepe slaap … ‘Mama het is wel leuk dat wij altijd andere lieve mensen ontmoeten he?’ 👌

Morgen weer een dag. Hopelijk met bagage. 🙏