#009 … Found Atlantis …

Zondag … 8 dagen geleden gingen we bepakt en bezakt naar Schiphol … Vanaf dat moment ging alles anders dan gepland. Ik ben benieuwd wat deze dag ons brengen gaat. Bagage misschien?
Het is me toch wel een ‘soort-van-grappig’ verhaal aan het worden voor de buitenwereld ondertussen. Iedereen ‘leeft mee’ en smult ervan. Voor ons is het alleen niet persee grappig, en duurt het te lang. Omdat elke dag een vraagteken is, en elke dag een veel te grote kostenpost. Waarvan iedereen zegt dat we dat kunnen declareren. Maar we moeten het natuurlijk wèl voorschieten nu. Maarrrrr … we incasseren. En genieten …

Ik dacht om Indigo, nu hij wat groter is, mee te willen geven dat je met bijna niets, met een rugzak met wat spullen en met wat geld en een portie goede zin, de hele wereld over kunt. Ik heb zelf met name tijdens mijn studieperiode de halve wereld gezien. Rugzak. En go.
Ik dacht … Dat is leuk. Voor Indigo. Als ie straks groter is en wil reizen, heeft ie al wat bagage, kennis, ervaring …

Nu is Indigo best al op heel wat plekken geweest. Maar nog nooit met de backpack … Mission failed. Het was in de zomer van 2012 dat we voor het laatst echt op zomervakantie waren. De jaren daarna hebben we in Nederland doorgebracht. Dat had ik eerder nog nooit gedaan. Gezondheidsissues en bijbehorende crisis. Ooooo wat was ik toe aan een echte vakantie dit jaar, even warmte en genieten, geen werk, geen stress, even niets …
Nou ja wie weet komt het nog … Of anders moeten we met de kerstvakantie een nieuwe poging doen … Als ik dan uberhaupt nog ergens naar toe kan, als er althans een vergoeding komt voor deze mislukking … En dan gaan backpacken, zodat we dat kunnen doen, en ik niet die hele aanschaf van al die spullen ‘voor niets’ heb gedaan.  In principe kijk ik daar wel heeeeeeeel erg naar uit. Alleen dan is Griekenland niet te doen met de backpack. En dat was het hele plan. Het lekkere simpele no-nonsense staat mij wel aan. En Indigo een beetje wereldwijs laten worden is ook niet verkeerd. Dacht ik … Niet dat hij met ‘gewone’ vakanties niet wereldwijs wordt … maar nou ja … weet je wat ik bedoel? Het is net dat tikje meer back to basic wat je meestal zo goed ‘jezelf’ laat voelen.
Het is wel echt heel gaaf om te merken dat Indigo zich zonder problemen verstaanbaar kan maken en gewoon met iedereen een gesprek aanknoopt. En niet half fluisterend, maar met heldere stem en vol vertrouwen. Is dat dan toch, naast karakter, het Vrije Schoolse?
De stapel cash die ik mee had is ondertussen ver op. Twee van onze beide rekeningen waarvan ik de pasjes mee heb, waar wel wat op stond, maar niet al te veel, gewoonvoor de veiligheid en  omdat dat niet nodig was, zijn al veel leger. Te leeg naar mijn zin.

We moeten na de vakantie ook nog leven.  Het is eigenlijk van de zotte dat ik mijn moeder moet vragen om onze rekeningen te vullen … En dat Aegean dat niet doet. Maar so be it. Is dat het nadeel van een ‘voordelige’ vlucht? Had ik dan toch KLM moeten vliegen? Die hadden zeker een hotel georganiseerd … althans, ik heb wat bevriende KLM-ers, stewardess en piloot … En alles wat ik daar altijd van hoor, is dat het goed geregeld wordt.

O jee ga ik dit echt aan doen? Ik kreeg een shirtje van de winkelmevrouw, bij de aanschaf van de tas, omdat ze het zo sneu vond van de bagage. Ga ik dat echt aan doen? Tegen mijn principes in. Een shirt met Santorini erop. Lelijk!!! O dat wordt 1 keer, nooit meer … Bij het boeken had ik slechts gekeken op datum en op vliegtijden. Ik wou die of die dag heen, en die of die dag terug. En overdag vliegen zodat we geen rare gebroken nachten zouden hebben. Dat is niet goed voor de hoognodige rust. Er is geen speling in een omgangsregeling zoals de onze. Indigo’s schoolvakanties zijn doormidden. Dus deze vluchten waren het beste. Dacht ik. Maar nu heb ik spijt. Dat ik niet verder heb nagedacht over kwaliteit en service.

Ik vind het eigenlijk best irritant worden.

En aan de andere kant, we vermaken ons sinds gisteren, sinds we een echte uitstap hebben gedaan, wel. Wat ook opmerkelijk is; nu we weer wat spullen hebben, is het ook meteen een rommeltje. Niks hebben is ook ordelijk 😂 Nu moet ik weer de broeken bij de broeken en de shirts bij de shirts regimes voeren 😉 … O nee, dat is niet waar, want alles wat we niet aanhebben hangt aan kleerhangers, deurklinken en over bedranden te drogen.

Ik heb nog steeds maar 1 bh. Die had ik aan tijdens vertrek vorige week. Die wissel ik af met mijn slappe-todden-bikini-topje … En het kost me wat moeite om me daar niet aan te irriteren …

Oia staat vandaag op de planning. Als Indigo wakker word is het al na half 11. Hij houdt gewoon zijn Nederlandse ritme aan. Hij maakt lekkere lange nachten. Goedzo! Goed uitrusten voordat school weer begint.

We duiken na een snel ontbijtje in het zwembad. Heel even maar. Quick shower. Tassen inpakken ❤️❤️❤️👍. (Ja de tassen! Hoe fijn! We hebben tassen … En hele fijne ook, ieder he-le-maal naar eigen smaak, fijn ❤️ want om zomaar iets sufs te kopen dat vind ik onzinnig en zonde)
Bij de receptie vraagt iemand om de wifi code. Helen is er niet. Haar man weet het niet. Indigo wel. Haha. Cool. De kids van tegenwoordig …
Dan ons dagelijkse riedeltje: snorrevrouw voor water, naar de bakker voor een broodje voor Indigo. Ik hoor hem Italiaans praten. Dat versta ik net iets beter dan Grieks. Niet dat dat zoden aan de dijk zet. Ik spreek geen woord, op een paar spreekwoorden na. De bakker blijkt half Italiaans te zijn. Vader uit Griekenland. Moeder uit Italië. Indigo krijgt een aai over zijn bol en een zakje met koekjes. Zomaar. Omdat het kan. Lief! 💙
Vervolgens is daar de bushalte met het onbegrijpelijke tijdschema. Ze geeft aan hoe laat de bus vertrekt vanaf een bepaalde locatie. Niet hoe laat de bus vertrekt vanaf een ‘tussenlocatie’ zoals Karterados. We zien wel. We weten iig aan welke kant van de weg we mogen wachten. Niet omdat dat vermeld staat … maar omdat dat logisch is op de kaart die ondertussen in onze hoofden ontstaat. Karterados ligt nogal centraal.
De bus komt. We moeten overstappen in Fira. Haha dat stuk hadden we kunnen lopen. In Fira is een echt busstation met een stuk of 10 bussen. Eens even kijken hoe dat werkt. Euhm … geen enkele bus draagt een naam of richting. Okay. Ik vraag bij de eerstvolgende bus of de bus naar Oia gaat. ‘No’ … Okay dat is duidelijke taal. We vragen de volgende bus. ‘No’. Volgende ‘No’ … Hahaha dit werkt! We weten iig welke bussen niet naar Oia gaan.

😃 hahahahaha …
Ik vraag iemand hoe we erachter komen welke bus naar Oia gaat.

Het blijkt dat iedereen gewoon wacht tot de kaartjesjongen dan over het hele station gaat lopen en roepen naar welke plaats hij gaat. Mensen verzamelen zich om hem heen alsof hij de rattenvanger van Hamelen is. Grappig. En dan. In de bus …

Dit is wel een handige strategie van deze jongen. Hij heeft een luide stem en spreekt vrij goed Engels. Voor vertrek roept hij door de bus dat iedereen kleingeld klaar moet houden. Dit werkt. Hij heeft binnen no-time de hele bus voorzien van kaartjes.
Er blaast een ijskoude wind recht op onze hoofden. Een ventilatording boven ons hoofd. Ik draai het klepje dicht.
Als we Oia naderen gaan we omhoog en hoger dan dat. Langs steile afgronden rijdt de bus. We zien donkere schijven in het landschap. Dat is altijd zo mooi aan vulkanische gronden. De gelaagdheid. De natuur bouwt mooi. Indigo bouwt in mine-craft. Even verzadigd van de mooie uitzichten. Andere generatie. We gaan zo vaak heen en terug dat ik niet meer weet hoe en wat. Het land is hier smal. Ik zie water aan beide kanten.
We horen een man ergens achter ons roepen ‘Open it!’ ‘Open it!’ … In herhaling. Er lijkt niemand te reageren want hij blijft roepen. We kijken achterom naar waar het geroep vandaan komt. Beetje nieuwsgierig aangelegd 😁

Whahahaaaa hij heeft het tegen ons!!! Ik kijk verbaasd naar Indigo en viceversa. Geen idee waar de man het over heeft. Hij wijst naar boven.

We kijken. We zien. De ventilator. Ik kijk hem volgens mij enigzins vreemd aan. Misschien met die bepaalde blik die mij vroeger weleens uit de klas gestuurd liet worden.

‘Open it!’ Nou ja zeg! Hahaha de man zit minstens 5 stoelen achter ons en dan ook nog in de rij aan de andere kant van de bus. Lachwekkend. Als hij zich zo druk maakt snap ik dat hij overhit raakt. Vol Grieks temperament.

Ik wijs met een vragend (misschien lichtelijk cynisch) gezicht naar het mini-ventilatortje boven onze hoofden.
‘Open it!’ zegt hij. ‘Amehoela’ denk ik terwijl ik het klepje een heel klein beetje open draai zodat het niet op ons waait, en ik draai het met een vriendelijk knikje richting de man.

Een dame achter mij schiet in de lach en knipoogt.

Na een minuut of wat stapt de mijnheer uit de bus. Met een map onder de arm. Zwetend en puffend van de warmte. Dat komt vast niet door ons ventilatortje 😃 druktemaker. Hahahaha.
In Oia aangekomen ben ik al het gevoel van richting kwijt. We halen een kaart van Oia. Voordat we toch eens hebben uitgevogeld waar we zitten … Zitten we op een grote steen ergens in de schaduw tussen de lage bomen. Lekker! We willen naar het Maritiem Museum. Maar eerst lopen we gewoon naar daar waar onze voeten ons brengen. En dat is … Bij ‘s-werelds meest beroemde boekwinkel … Atlantis. Here is the magic! 
Indigo vraagt of hij mag lezen. Ineens vind hij een schat. Het nieuwste boek van Harry Potter. ‘Ooo mama!! Mag ik die?’ … ‘Dat moet je zelf weten, als jij dat kunt lezen in het Engels …jij hebt je eigen geld, en als je het zelf draagt is het prima’ … De pinpas komt tevoorschijn. Mensen vinden het blijkbaar nogal bijzonder. Ik vind het super dat Indigo zo zelf leert met geld om te gaan. Hij doet dat leuk vind ik. Soms neemt hij mij of een vriendje of vriendinnetje mee naar de film. Hij deelt.
Maar even terug naar Atlantis Books… in 2002 gingen Oliver en Graig een weekje naar Santorini. Kort gezegd … Om erachter te komen dat Oia geen boekwinkel had … Een poos later had Oia wel een boekwinkel. En wat voor 1!

Het verhaal is prachtig leesvoer om te googlen … 
Het wordt langzaam druk in Oia terwijl wij ons te goed doen aan een soort van ijsje en verse jus d’orange op een authentiek terrasje. Aan niets is te merken dat Griekenland noodlijdend is. De prijzen zijn schrikbarend hoog. De gasten en bezoekers die hier komen of verblijven geven genadeloos veel geld uit. De tax is 24%! Het Nationaal vermogen van Griekenland wordt hier elke dag flink verhoogd, lijkt. Het is me te druk hier. We bezoeken het Maritiem Museum. We zijn (wederom) de enige bezoekers! Raar! Er lopen duizenden mensen hier. Komen die echt alleen maar om te kijken naar het uitzicht, te winkelen en eten? Het museum is tof. Lekker knullig. Ook toe aan een fris windje in de zeilen denk ik. Daar zou ik in investeren als ik de gemeente Oia was. Het is geweldig wat we zien. De zeevaart trekt altijd. De knopen. De touwen. De zeilen. Indigo geeft me graag wat meer tekst en uitleg over het roer, de giek enzovoorts. (😂) We lopen zeker een uur rond in het kleine museum. Mijn piratenbloed gaat stromen … We kunnen, als we willen, naar beneden naar de baai van Ammoudi … Lopend. Of met ezels. Alweer die arme dieren. Ezels. Muilezels. The Donkey Sanctuary probeert sinds 2006 de omstandigheden voor de ezels te verbeteren met hun project S.T.E.P.S. Safety: wordt men begeleid tijdens de rit? Thirst: Heeft het dier toegang tot water, fris schoon water? Equipment: Zijn zadel en teugel van een goede kwaliteit of brengt het verwondingen en ongemak aan het dier? Pounds: Ben je van een acceptabel gewicht om gedragen te worden door het dier? Shelter: Heeft het dier toegang tot beschutting tijdens rustpauzes?

De tip is: als je niet 100% content bent met de antwoorden op deze vragen, rijdt dan niet op een ezel of muilezel. Wij mensen zijn verantwoordelijk voor het welbevinden van deze ezels en zolang de omstandigheden voor de dieren erbarmelijk zijn, wordt geadviseerd om zelf te lopen. Triest eigenlijk. Dat wij mensen dieren inzetten om ons te dragen als we zelf kunnen lopen.

Wij gaan niet naar beneden. Die gekte laten we aan ons voorbij gaan. Wij gaan wandelen. Het pad op wat naar Fira gaat. Het is zo’n kilometer of 10 a 11. Het is al half 7, dus het hele pad gaan we niet redden voor het donker is. En àls het donker worden gaat, is het ook binnen no-time pikdonker. 
Het wordt fijn rustig hoe verder we de drukte uit lopen. Het lijkt wel of ze een uur of anderhalf geleden een dozijn bussen en boten hebben opengetrokken. Als sardines in een blikje, op elkaar gepropt, lopen de mensen door de smalle straatjes. Op zoek naar de beste plek voor de zonsondergang. En op zoek naar mooie spullen. Aaaaj ik word een winkel met sieraden ingezogen. Waanzinnig mooie oorbellen. Echt heel heel heeeeel super mooi. Van een Russische ontwerpster. Heel erg mooi.

Met de handen op de rug en de ogen in de broekzak dwing ik mezelf het winkeltje uit. ‘Jij wilt oorbellen kopen he mama?’ … Hahaha. Ja. Maar ik hoeft niet alles wat ik wil.
Atlantis. Dat wil ik wel. Daar meer over weten.

Dat gaan we vanavond nog eens uitspitten. Hoe zat dat ook alweer?

De mythe over een ‘verloren eiland’ werd en wordt generatie over generatie verteld, totdat de Griekse filosoof Plato er over schreef rond 375 voor Christus. In zijn beleving was Atlantis een groep eilanden met een heuvel in het midden. Deze heuvel zou zijn omgeven door een ring van water die weer zou zijn omgeven door een ring van land, met in totaal 9 ringen water en 9 ringen land. Deze eilanden werden gecreëerd door Poseidon, god van de zee, voor zijn geliefde Cleito die geboren was op Atlantis. Uit het huwelijk tussen Poseidon en Cleito werden 5 mannelijke tweelingen geboren. Atlas was de oudste zoon en zou 1 van de 10 koningen van Atlantis zijn. Om 1 van de vele verhalen over Atlantis te lezen … neem ik vanavond tijd om voor te lezen. In 1967 werd er een stad gevonden in Santorini, begraven rond 1500 voor Christus door een catastrofale vulkanische uitbarsting. Archeologen geloven dat dit misschien het verloren Atlantis is.
Echter volgens de Griekse mythologie is Santorini ontstaan uit een kluit die Triton schonk aan de Argonauten.
Hoe dan ook. De verhalen zijn prachtig. Het eiland ook. Heftig. Als we heel ver terug gaan in de geologische geschiedenis, zou op deze plek Afrika en Europa nog verbonden zijn geweest ❤️
We lopen het pad richting Fira. Het wordt stiller. Stil. Delicaat. Mooi. Sereen. Prachtig. Santorini is droog. Er is nauwelijks vegetatie. Toch heerst er een magie en wordt Santorini de zwarte parel van de Egeïsche zee genoemd. 
Als architectuur flirt met het licht en de schaduw wordt het kunst-plus. Niemand kan beter schilderen en beeldhouwen dan de natuur. Elke dag een beetje anders. De weg is prachtig. Halverwege haken we af. De zon is onder. We willen niet langs de klif lopen als de duisternis haar intrede doet. We nemen het eerste pad ‘de weg af’ en komen bij de bushalte. De bus blijft te lang naar onze zin weg. Er stopt een busje. Een man draait het raam open. ‘Fira?’ … Ik kijk hem in de ogen. Voelt dit okay? Ja. 15 euro zegt hij. Okay let’s go. Deze man komt uit Thessaloniki … Hij woont tijdens het seizoen met zijn vrouw in Santorini. Om te werken. Als taxi. Veel taxi’s hebben geen bordje ‘taxi’ … In de winter woont hij in Thessaloniki? Wat is dat toch met Thessaloniki? Komen daar ‘the good ones’ vandaan ofzo?

Van Fira lopen we naar Karterados. We zwaaien naar de bakker. Maken een praatje met Helen. Ze vraagt hoe onze dag was. Die was top! We hebben een chocolaatje voor haar meegenomen van de patissier. Kweenie hoe dat in het Grieks heet.
Morgen meer … bagage hoop ik … Of zullen we het vliegticket omboeken en naar huis gaan? Thuis kom ik meer tot rust dan hier op deze manier. Maar dat is ook opgeven. En wie weet heeft het weekend wel een goede uitwerking op onze bagage. Alles gaat hier wat tragerderder …

#003 Luggage not found (yet)

Luggage not found (yet) …
15 augustus

Gisterenavond had ik nog een aantal pogingen gedaan om iets meer te weten te komen over onze bagage. Op Santorini Airport nam niemand op. Daar hadden ze al voor gewaarschuwd. Via Aegean kwam ik niks verder want daar nam ook niemand op. Via Schiphol werd ik doorverwezen naar een automatisch bandje dat ik naar de vliegmaatschappij moest bellen. Zucht. Dat lukte dus niet. Uiteindelijk kreeg ik customer relations van Aegean Airlines aan de lijn, met een aardige dame die me 3 telefoonnummers gaf van Aegean in Athene. In Santorini zouden ze geen officiele Lost and Found desk hebben begreep ik. Ze waarschuwde me al dat het waarschijnlijk pas dinsdag de 16de zou worden dat iemand daar de telefoon op zou nemen omdat maandag de 15de Maria werd gevierd. 1 van de grootste vieringen in Griekenland.

KlaboomBamHak whoooo …
Nadat Indigo rond middernacht en ik verrrrrr daarna de slaap gevat hadden (het was achteraf bezien toch wel een heftig dagje vol adrenalinestootjes …) sliepen we heerlijk in het bed met laken, die we om beurten van ons af, of over ons heen trokken. Heeeeeet! Ik had midden in de nacht nog mailcontact gehad met Aegean, en had een incident-nummer genaamd: Luggage [Incident: 160815-000016]

07.00 Empel met rondcirkelende heli is er niks bij 😳Ik vloog zowat tegen het plafond. Er werd ineens gehakt, geslepen, geslagen, gehamerd en wat al niet meer … In elk geval iets wat hard was, werd met grof geweld behandeld …
Soms word je wakker met een huppeltje in je hart, als daar iemand iets raakt … Zoiets was het, maar dan een sprongetje van schrik. Cortizol-junkies zouden er op kicken haha. Nadat ik me bewust werd dat ik net pas sliep en nu niet meer … en dat ook niet meer ging lukken naast deze hardwerkende luid zingende man(nen?) ging ik eens kijken wat er nu eigenlijk gebeurde.
De vloer van de studio naast onze studio werd even uitgebeiteld. Er moesten blijkbaar oude tegels uit en nieuwe tegels in.
Haha jeeeeeezusminamaria moet dat zo vroeg in de ochtend?
Indigo sliep als een roos overal doorheen. Ik ging weer liggen en deed net alsof. Ik dacht ‘als ik nu net doe alsof ik slaap’ dan denkt mijn lichaam dat misschien ook.

Rond een uur of 10.00 werd Indigo wakker. ‘Mama ik ben blijijij’ … heerlijk joch. Op het gemakje ff douchen, en met een grapje ‘wat zullen we eens aan doen’ … schoten we in onze lange (warme) ‘jogging’-outfits en gingen op pad, naar het strand, met als doel: van een ontbijtje genieten en kijken waar we zijn beland. 👫 Daarna zouden we naar het vliegveld gaan voor de bagage.
We moesten om 11.00 uitgecheckt zijn, de kamer was gereserveerd.
Met warme kleren en een plastic tas en ieder met een klein heuptasje/handtasje stonden we voor het avontuur van vandaag.

Toen we de deur van onze studio openden schitterde de zon ☀️haar felle stralen op ons en deinsden we terug. Zonnebrillen. F**k in de backpack. Dus het eerste wat we deden was op zoek gaan naar een zonnebril. Daar zijn er plenty van, tussen de 9,- en 20,- euro. Voor 14,- en 15,- euro waren we klaar. Ik heb echt nog nooit zo’n goedkoop exemplaar op Indigo’s en mijn gezicht gezet. Compleet met nep-merk … oei copyright was not the right to copy. Maar goed. Al mijn bezwaren tegen nep en kopie op een stokje… Indigo en ik konden tegen de zon in kijken. 😎
Waaaarrrr is het water? Ahhh die kant op.
‘Woooow mama het strand is pikzwart!!!’
‘Ja en ze hebben ook ergens een stuk rood, en een stuk blank strand …’
‘Echt?’
‘Echt!’
‘Hoe weet jij dat?’
‘Omdat ik hier met Barbara geweest ben ooit’
‘Jij bent ook overal met Barbara geweest’
‘Ja wij gingen tot 2 jaar geleden minimaal 1 keer per jaar met elkaar op vakantie’
… Memories & Greece … 😍
We liepen richting strand. Het enthousiasme van de restauranthouders galmde ons tegenmoet. ‘You must come here, this is paradise’ 🔝haalde me over de drempel hahaha.
Onwaarschijnlijk knap dat mensen werkelijk dag in dag uit als marktkooplui hun restaurantjes aanprijzen, met elke keer weer waanzinnige redenen waarom…

Mijn dag startte met een heerlijke yoghurt met honing 🍯 en fruit 🍐🍏🍌zoals dat alleen in Griekenland kan. Indigo begon met een clubsandwich, waar tot zijn verbazing frietjes bij zaten. Haha. Toen de rekening kwam stonden er posten op die ik niet thuis kon brengen … Na navraag moesten we betalen voor het tafellaken en de couverts haha 🍽 … Welkom in het hoogseizoen … ‘Hier gaan we niet terug he mama’ ‘Zo is het dus in het paradijs’ 🏖


Na het ontbijtje en een wandelingetje over het zwarte steentjesstrand voelde ik de aandrang om nog eens te pogen uit te vinden waar onze bagage uit zou hangen. We hadden het wel gehad met onze warme kleding, 2-daagse onderbroekjes etc. Tanden poetsen enzo zou ook lekker zijn.

Ik had gisterenavond nog een bel-rondje gedaan en had 4 telefoonnummers waar ik informatie zou kunnen inwinnen. Alle 4 de nummers bleken vandaag niet te werken. Vandaag werd Maria gevierd èn de naamdag Maria, dus iedereen die Maria in de naam draagt, viert feest. Dat betekent dus bijna iedereen, inclusief ik: Catharina Maria 💃🏼
Onze nieuwe vriendin Olga Valma werkt op de luchthaven en had juist ook navraag gedaan of de bagage er reeds was… Er was nog niets.
Nadat ik dus nergens informatie kon krijgen … besloot ik dat we niet anders konden dan terug naar de luchthaven, live met iemand spreken.
Na een ritje door het mooie #Santorini waren we op de luchthaven, terug bij de ‘lost and found’ desk. Waar wederom niet zulke vriendelijke mensen waren, althans, ze deden niet zo vriendelijk. Nadat ik blijkbaar was doorgedrongen tot een van de dames, en er op stond dat ze ons vriendelijk te woord stond, ik hier niet voor niets met een tien-jarig kind aan de balie stond, en het niet prettig vond om niet te weten of we vandaag wel of niet onze bagage zouden krijgen, en dus ook of we wel of niet moesten zoeken naar een nieuwe hotelovernachting. Ik zei dat ik gewoon alleen wilde weten waar de bagage was. In Amsterdam of Athene of ergens onderweg. ‘You came from Amsterdam?’ euh … ja dat staat toch ook in het dossier???? …

De dame ontdooide en keek in de computer. En keek enigzins met een frons weer naar ons. ‘De bagage is retour gestuurd naar Amsterdam, was niet goed doorgelabeld en komt morgen naar hier, dan gaat het eerst naar Madrid en vervolgens met #Iberia naar Santorini’ …
Ik vroeg haar of dat zeker was. Ze zei ‘no because it’s changing airlines’ … De vlucht zou om 06.00 binnenkomen en rond 10.00 zou ze weten of de bagage is gearriveerd (???)

Zucht …

Ik besloot om niet meteen op de haast onmogelijke jacht naar ‘a room for one night’ te gaan, maar eerst maar eens een wandelingetje naar het strand te maken … En ik wou niet te ver weg van de luchthaven had ik bedacht. De kosten voor het op en neer reizen liepen ondertussen nogal op.

En so we did. We gingen lopen. Het strand was ‘achter’ de luchthaven. We waren blij om even te wandelen. Hehe, dan voel je waar je bent. Na een uur of anderhalf kwamen we bij een strandje uit. Monolithos beach. Fijn!!! Jippie ‘gaan we zwemmen mama’ … ‘Ja eerst even een winkeltje zoeken om een handdoek, zwembroek en bikini te kopen’ …
Dat leek makkelijker dan het bleek. We vonden: een handdoek, een broekje voor Indigo wat te groot was ‘maar wel bleef hangen’ en verder niets. Geen bikini’s. Verder hadden ze ook geen jurkjes of iets korts … En ik was ondertussen vrij warm met mijn lange broek haha. Dus ik besloot (en nee ik heb geen foto) om dan ook maar zo’n heren-zwembroek te kopen. ‘Maar mama zullen we niet even verder kijken, want ik ga me echt schamen’ … (Haha puberteit has started)
We liepen het straatje nog eens op en neer. Maar nee, er was maar 1 winkeltje.
‘Okay mama dan schaam ik me maar een beetje, ik snap wel dat je het warm hebt’ 😂💙 en aldus speurden we naar een broekje wat nog enigzins flateus zou zijn. Missie gefaald. Maar ik had een broekje en kon die warme kleren uit. ‘Mama ga je dan met je bh in de zee’ … ‘Nee ik draag een gloednieuwe Marlies Dekkers bh daar ga ik echt geen zeewater op los laten’ … Indigo keek me enigzins benauwd aan. (Grappig dat is echt nieuw, hij zou zich tot voor kort echt niet druk maken of de looks of mate van naaktheid van zijn moeder)
‘Indigo kijk eens, ik heb nog een hemdje onder mijn shirt’. Hij glimlachte, zichtbaar gerustgesteld.


We gingen ons eens verlossen van de warme kleding en even later lagen we op het zand en in het water. Heeeeerlijk!

Holiday has started. Weliswaar een dagje later dan gepland. Na een uurtje of anderhalf ging ik maar eens op zoek naar hotels of air bnb. Mijn internetkosten gaan vandaag de spuigaten uit, maar dat is van latere zorg, we moeten tenslotte ergens slapen. Vol goede moed bel ik alle hotels en pensions en studios die aangeven dat ze nog plaats hebben. Na circa 40 telefoontjes zakt de moed enigzins in de schoenen. Ik bel de studio waar we vannacht waren. Een man aan de telefoon. Mijn Grieks is net zo slecht als zijn Engels. We hebben geen idee van elkaar wat we zeggen of bedoelen.

We gaan lopen. Misschien komen we wat hotels tegen richting Kamari beach. Dat is een behoorlijk eindje. Maar wie weet.
Uiteindelijk komen we bij een luxe resort. Daar binnengekomen staan er 2 gasten zich schaamteloos uit te leven dat de kamer niet luxe genoeg is. ‘Its not a room, its a stable’ hahaha ik moet eigenlijk lachen maar heb het te doen met het meisje achter de balie. 2 mensen op leeftijd die een zuurpruimen gezicht trekken en hopen dat ze met schreeuwen iets voor elkaar krijgen. Het meisje kijkt mij aan met een blik van ‘momentjeeeeee nog’ … Ik vraag haar uiteindelijk of ik mijn telefoon even op de lader mag leggen, of Indigo even naar de toilet mag, en of ze een tip heeft voor een kamer voor vannacht. En of ze anders een taxi voor me kan bellen naar the airport.
Ondertussen begint de vrouw te stampvoeten en te schreeuwen dat ze de manager wil spreken. ‘Now!!!’ En de man slaat met zijn hand op de balie en probeert boos te kijken. Ik maak me er eerder zorgen over dat ze een hartaanval krijgen met zoveel drukte, dan over de kamer, aangezien alles wat we zien, een weelderige luxe uitademt.

Op zulke plekken is het fascinerend hoe bekrompen de mind kan zijn. Indigo met zijn handdoek over zich heen geslagen op een ‘very fashionable way’ met daaroverheen schuin een klein stoer handtasje, om zijn middel zijn sweater geknoopt … (We dragen alles wat we bezitten met ons mee) … haar in de war. Zand op de benen. Een sport/zwembroek van dezelfde categorie als de zonnebril … Ik probeer hem te bekijken door de ogen van de ‘chique’ mensen die binnenkomen en uitlopen. ‘schoffie’

En ik moet binnen in mij vreselijk lachen. Niemand weet natuurlijk wie wij zijn, waarom we erbij lopen als volgepakte ezeltjes en … met ook nog blauwe lokken in het haar … Indigo ziet er eigenlijk nogal avontuurlijk uit. Een beetje vreemd maar lollig. Een kleine pelgrim. Maar dan anders.

Het kan erger nog; ik zie er echt niet uit, ik draag rode Keen’s een fluorgeel herenbroekje in dezelfde kwaliteit als de ‘zonnebril’ met daarop een werkelijk mooi Calvin klein singlet wat ondertussen aardig verfomfaaid is en kleurt met niets anders dan de kleding en de haarband die in mijn tas verstopt zit. Dat singlet is enigzins transparant. Mijn bh is daardoor zichtbaar … Daartussen zat eigenlijk een hemdje (maar dat is nat van het zwemmen) Om mijn heup draag ik mijn struisvogelleren beige ibiza-tas-portemonnee ding … schuin over mij heen een rugzakje ‘handbagage’ met daaraan vastgeknoopt het hemdje, zodat het drogen kan … en in de hand draag ik een blauwe plastic tas (van de sportbroekjes-winkel) met daarin de lange broeken en een flesje water.

Het ziet er serieus ook niet uit. Erger nog dan dat. Ik snap de blikken. En ik zie de kortzichtigheid.

Het meisje achter de balie belt voor hotels. Ze vind niks. Ze vroeg ons waarom we geen hotel hebben. Ik vertel haar van de bagage en dat we eigenlijk gingen backpacken en kamperen. Er ontstaat een gesprekje. Of we vaker backpacken. Ik vertelde dat ik dat vroeger vaak deed, en dat Indigo nu 10 was en ik hem wilde laten ervaren hoe dat is, om te trekken en simpel te reizen. Ze lachte. ‘That’s nice’ … De bagage vond ze een minder goed geluid. Ik zei dat we er daarom bij liepen als ‘clochards’. ‘Nou daar kijk ik wel doorheen’ zei ze. Ze zei me dat ze een taxi zou bellen. De dame begon ondertussen vanaf haar zetel 10 meter verderop te schreeuwen naar het meisje aan de balie. ‘Wanneer de manager kwam’ want ‘I don’t have time to sit here, I want to go to my room’. Het meisje toonde de sleutel. De vrouw ontplofte zowat ‘that is not a room!!!’ (Nou ik had best in de kamer willen logeren deze nacht hoor haha)

Indigo kwam omgekleed en wel terug van het toilet. Er kwamen nieuwe gasten binnen om in te checken. De schreeuwende vrouw vertelde dat het een slechte plek was. De nieuwe gasten besloten daarom dat ze eerst de kamer wilden zien, ‘before we sign’. #zucht
Trieste lui. Dat oudere koppel dan he.
Er werd een jongen gebeld om de nieuwe gasten hun kamer te laten zien. Even later kwamen ze terug en tekenden voor de kamer.
Tegen de tijd dat de taxi kwam, was de vrouw ziedend van woede. Ik wenste het meisje succes en zij ons … ❤️

Uiteraard was dit ritje vanaf het resort nèt even wat kostbaarder dan het normaliter zou zijn. Bij de airport gearriveerd belde ik Olga. Ze nam niet op maar belde terug. ‘Are you at the airport?’ ‘Yes I am’ ‘We’re at the airport as wel 😃’ … Ondertussen wisten we de gesloten deuren te openen en Indigo kreeg meteen een stuk taart 🍰 terwijl hij een bankje zocht om te gaan zitten gamen. En Olga … speurde met ons mee naar hotels. Het viel niet mee. Het duurde even. Maar we hadden alle tijd van de wereld. We hadden toch niks. Indigo voelde zich top, zijn vingertje ging 👍als ik naar hem keek. ‘Mama en Olga regelen het wel’
Olga vond een plek voor ons 😃😍👌 ‘if you have time to wait till I finished my shift, I’ll drive you there and pick you up to go for Kamari Beach’ … 🔝 Splendid idea.
Even later zaten we in het blauwe mobiel. Indigo maakt zich super verstaanbaar in het Engels, begrijpt bijna alles en het lukt hem om een conversatie te hebben. #trots. Fijn om niet alles te hoeven vertalen.
We arriveren in #Karterados. We worden ontvangen door een vriendelijke Britse dame. #Pension #George is onze spot voor vannacht.

Ze laat ons de kamer zien en we zijn (voor zover mogelijk) supercontent. Het is fris, schoon, klein, simpel, leuk en heeft een geweldig ronde nok en prachtige dekentjes. Duiven koeren rustig.
We spreken met Olga af dat ze ons over een uurtje komt halen en nemen een quick shower.

De dame van het guesthouse kwam 28 jaar geleden naar Santorini en ontmoette hier haar man. Ze is nooit meer weggeweest, is getrouwd en kreeg kinderen hier. Mooi altijd dat de liefde over grenzen gaat. ‘You can’t have it all, education for our kids is ‘soso’ but we’ve got love so we’ve got the best’
❤️❤️❤️
Olga staat met het blauw mobiel reeds klaar als we beneden komen en aangekomen bij Kamari beach flaneren we wat over de boulevard, blijft Indigo hangen bij de vissen en zeedieren in de vitrines. Even later zitten we op een terras, en genieten van heerlijke diners met vis. Indigo kiest uiteraard octopus. En we proosten op het leven …


Rond middernacht brengt onze kersverse vriendin Olga ons terug naar het hotel en het voelt dat de vakantie echt begonnen is … We vallen, na een woordspelletje, in een diepe slaap … ‘Mama het is wel leuk dat wij altijd andere lieve mensen ontmoeten he?’ 👌

Morgen weer een dag. Hopelijk met bagage. 🙏