OVER DE BODEM VAN DE ZEE LOPEN …

8Halverwege onze roadtrip door La France arriveerden we op het mooie Ile dÓleron om hier een kleine week te verblijven, fietsen, ontdekken, genieten. Hier op het (schier)eiland lijkt de tijd stil te staan in een landschap waar de natuur de baas is en de zee altijd aanwezig is.

IMG_9704De optelsom van kleurrijke vissershuisjes, oesterwoningen, oesterbekkens, zoutproductie, rijke flora, leuke dorpjes, een prachtig fietsnetwerk, stevig briesje en vooral de natuur die zo in beweging is. Een bijzonder eiland met het ongewone getijde van de zee met soms een verval van maar liefst zes meter. De kleuren van dit eiland vergeet ik nooit meer. Een ware lust voor het oog.

IMG_9772
Het eiland wordt zo groen en schoon mogelijk gehouden. De lokale bevolking leeft van oesterteelt, traditionele landbouw voor productie van groenten en wijn, geitenkaas en niet vergeten de zoutproductie die door zeven zoutboeren op traditionele wijze  gedaan wordt. Heerlijk zout wat ooit ‘Or Blanc’ werd genoemd (het witte goud) en wat wij nu in onze keuken gebruiken, om als laatste toe te voegen aan een gerecht … heerlijk!

img_3342.jpg

Op Ile dÓleron zagen wij telkens de zee groeien en krimpen en het eiland krimpen en groeien …  en op een dag ontdekten we een fort wat het ene moment in de zee lag en het andere moment bereikbaar leek met een lang pad.

6
‘Just one day out of life’ … in de middag om 16:50 kwamen wij deze bijzonder locatie weer eens bewonderen en Indigo bedacht om op een bepaald punt een foto te maken van het fort wat in de zee gezonken leek. Later op de dag zouden we terug komen om te kijken of we er naar toe konden wandelen en een foto maken vanaf precies hetzelfde punt. Zo gezegd zo gedaan. De duisternis viel in toen we om 22.15 het pad benaderden.

7Er was hier niemand. Het pad lag ‘droog’ … voor zover je het droog kunt noemen. Het was spannend! En het werd langzaam aan aardedonker terwijl wij voetje voor voetje hand in hand over de bodem van de zee richting het fort liepen. Spiegelglad. Spekglad zelfs. Spannend. Leuk, mooi en tergend langzaam liepen we naar het fort wat uit de zee oprees. De krabben schoten voor onze voeten weg en af en toe slaakte ik een gil als ik een beetje voelde glibberen en zuchtte Indigo daar eens om. Het was ontzettend gaaf. Daar in de stille diepe duisternis tezamen. Gaat u deze kant nog eens op? Een echte aanrader! Fort Louvois is alleen te voet te bereiken wanneer het eb is.

#016 … Indigo en de oude visser … Finally found luggage!!!!

28 augustus … Topdag! Whooohooo! Eindelijk! Dag 15. Als het goed is gaat onze bagage vandaag naar huis. Als het goed is krijgen we niet meer de ‘hoopvolle’ of ‘zorgwekkende’ berichten die we afgelopen 14 dagen non-stop kregen … ‘Vandaag komt de bagage’ ‘Morgen komt de bagage met die vlucht’ ‘De bagage is er niet, we weten niet waar het is’ ‘We hebben de bagage gevonden, in – Rome of -Amsterdam of -Madrid of -Athene of -Amsterdam of -Munchen … Of wederom Amsterdam.

Raar hoe we een soort van afhankelijk werden. Niet eens meer van de bagage an sich, maar van elke dag een ander verhaal vol beloften en uiteindelijk hoop. Zo raar, terwijl ik me nooit zo afhankelijk voel van dingen … Deze vakantie werden we afhankelijk van dat soort berichten, en van geld op onze rekening …

Maar goed. Dat is nu klaar. Als het goed is … zijn de rugzakken vanmiddag of vanavond thuis. Mama blijft in ons huis tot ze er zijn … Lief! Ze moet eigenlijk naar een feest, en hoopt dat de rugzakken er een beetje snel zijn. Op hoop van zegen dan maar … Muggenbulten. O ja! Shit. De muggenspulletjes zijn in de rugzakken. Straks even iets voor halen. Op Santorini was er geen mug te bekennen. Ook geen krekel trouwens. Op Paros worden we verwelkomt door het geluid van cicades. Dit is het geluid van Griekenland voor mij. We noemen het beestje gemakshalve een krekel, het heet (zang)cicade en behoort niet tot de familie van de krekel. De duizenden soorten van de Cicadidae familie komen op alle continenten voor en varieren in grootte van anderhalve centimeter tot 11cm, waar dan een vleugelspanwijdte van 22cm bij hoort! Hoe warmer het is hoe harder ze ‘zingen’. Ik vind het een heerlijk geluid. Ze drinken plantensappen en zijn bij zo ongeveer elke boom te vinden. Reden genoeg voor Indigo om bij elke boom te stoppen en speuren naar de cicades. We zien dan òf de cicade, of een vervelling/ lege huls. Het vrouwtje zoekt holle stengels of schors van planten om met haar eieren in af te zetten. Het larfje wordt nimf, want ze groeien door te ‘vervellen’, omdat het skelet aan de buitenkant zit. Dat is echt vrij gek. Vroeger dacht ik dat zo’n vervelling een dode cicade was, of een ander soort. Met dat buiten slapen in Griekenland destijds … was het wel even goed bestuderen hoe dat nu eigenlijk ging, voordat zo’n beest in de nacht op je zou gaan wonen 😂

Na een stuk of 5 a 7 keer te vervellen, graven ze zich de diepte in om zich jarenlang, tot wel 17 jaar (!) onder de grond te goed te doen aan de sappen van de plantenwortels. In het voorjaar komen ze vervolgens massaal weer boven, kruipen op stammen en bladeren en ontpoppen zich als cicade. Het getjirp begint opnieuw en de cirkel gaat rond.

De mannetjes gaan op de versiertoer en lokken de vrouwtjes met hun ‘zang’ stridulatie. Ze zijn zeer geliefd bij de Grieken, ook in de klassieke oudheid. Dichters lieten zich er door inspireren:

De krekel sjirpte dag en nacht, zo lang het zomer was. Wijl buurvrouw mier bedrijvig op en neer kroop door ’t gras.   “Ik vrolijk je wat op,” zei hij. “Kom, luister naar mijn lied.”Zij schudde nijdig met haar kop: “Een mier die luiert niet!”  Toen na een tijd de vrieswind kwam, hield onze krekel op. Geen larfje of geen sprietje meer: droef schudde hij zijn kop. Doorkoud en hongerig kroop hij naar ’t warme mierennest. “Ach, juffrouw mier, geef alsjeblieft wat eten voor de rest. Van deze barre winter. Ik betaal met rente terug. Nog vóór augustus, krekelwoord en zweren doe ‘k niet vlug!” “Je weet dat ik aan niemand leen,” Zei buurvrouw mier toen heel gemeen. “Wat deed je toen de zon nog straalde? En ik mijn voorraad binnenhaalde?” “Ik zong voor jou,” zei zacht de krekel. “Daaraan heb ik als mier een hekel! Toen zong je en nu ben je arm. Dus dans nu maar, dan krijg je ’t warm!” Wie leeft van kunst gaat door voor gek. Vaak lijdt hij honger en gebrek.

… (Haha dat laatste … 😳😳) De mier in deze fabel van Aesopus had wel wat minder arrogant mogen zijn, want ze zijn ze niet weg te slaan bij de cicaden. De suikers uit de plantensappen, die de cicaden drinken, worden uitgescheiden in de vorm van een vloeistof waar mieren gek op zijn. Indigo weet dat allemaal. Die vertelde me ooit dat dat met bladluizen en mieren ook zo gaat. Grappig, een blikje dieper in de wereld der insecten…

Paros! Vandaag gaan we eens kijken waar we beland zijn. We gingen compleet zonder strak plan. Santorini heen en Mykonos terug. Tussenin de geplande eilanden … met een opening voor alles wat richting zou geven. Ik heb me niet heel veel verder verdiept dan dat. Vooral ook omdat alles onduidelijk werd. We hebben iig Santorini he-le-maal van top tot teen gezien!

Paros is groter. Veel groter! Het derde grootste eiland van de Cycladen groep, na Naxos en Andros. Het heeft een oppervlakte van wel 195 vierkante kilometer… Toen we gisteren arriveerden was ik verrast door het iets groenere, iets vruchtbaardere. We moesten wennen aan het blanke zand van het strand waar we meteen op kwamen na aankomst. Een overdaad aan knalrode geraniums steekt af tegen de witte huisjes.

Stralend witte huisjes, bouwwerken met kronkelende steegjes zorgen dat we binnen no time het gevoel van richting kwijt zijn. Ik hou ervan. Het ziet er geweldig uit … De ogen worden hier echt verwend.
Ooit moesten we het wit tussen de stenen van de stoep opnieuw schilderen voor de bar in Ios. Weet je dat nog Barbara? Ik weet nog dat ik me toen schaamde, op mijn knieën op de grond. Alle straten zijn hier geplavuisd met gave stenen. Die liggen in verschillende richtingen en het beton of cement waar ze ‘als voegen’ mee vast liggen is wit gekleurd. Op de meeste plaatsen althans. Iedereen zorgt voor ‘zijn eigen stoepje’ … Het ene is net pas fris wit geschilderd. Het andere is nodig toe aan een opfrisbeurt. Anderen hadden geen witte verf maar off-white. En bij sommige stukken zijn de stenen niet (meer) omlijst met witgeschilderde voegen. We ontdekken ook ‘drielanden-punten’ … waar je heel goed kunt zien waar het ene eindigt en het andere begint. Af en toe zien we ook ‘vergeten’ voegen. Of extra toevoegingen zoals een extra rondje, of zelfs een hartje midden op een steen.

Vlak voor de achter-ingang-uitgang van ons hotel ligt een stuk beton waarop wel voegen zijn geschilderd, maar waar geen stenen zijn. Dat zullen we, denk ik, ook vaker tegen gaan komen. Althans zo herinner ik het me. 
Een ontbijt krijgen we in het hotel. Indigo kiest een heeeel vaag ontbijt. Yoghurt. Worstjes. Een gekookt ei. Koekjes. Warme chocolademelk haha. Ik neem yoghurt met noten en fruit en honing. Mjammie. Ieder zijn of haar smaak.

Na het ontbijtje gaan we even zwemmen. Daarna is het tijd om naar de zee terug te gaan. De emmer met zeedieren mag worden geleegd. In Indigo’s nieuwe shirt en mijn nieuwe jurkje gaan we op pad … Het pad van ons hotel naar het strand gaat langs velden. Het is een ommuurd paadje. In de avond zijn er gelukkig lichtjes. Het was namelijk anders gisterenavond pikdonker. En het is minimaal 15 minuten door het kleine smalle pad. Bij ons duurt dat zeker 45 minuten. Onderweg moet er een kever gered worden die midden op het pad zit. Zodat niemand hem plat kan trappen. Een supergoed gecamoufleerde kleine gekko ofzoiets is 1 van de hagedisachtigen die de aandacht trekt. Indigo draagt zijn schepnet en rugzakje met flesje water, onze portemonnee enzo. Ik draag de dweilemmer met visjes en zeedieren. Ik wissel van hand om de paar minuten. Best zwaar zo’n emmer water. Haha ik ben die moeder die dat wel draagt. Als we bij de zee aankomen wil Indigo het zelf dragen. De emmer wordt geleegd. Doei visjes, dag zeester, ajuus slak, byebye garnaal etc.

Natuurlijk zwemmen er weer allerlei andere interessante creaties van de natuur in het kraakheldere water. Na wat grote schatten te hebben gevangen, breekt de stok van het schepnet. Krak. Dwars doormidden. Indigo is in tranen. ‘Wat nu mama?’ … Ik wil gewoon de rugzak met mijn vishengel en ik weet wel dat dat niet kan … maar …

Hij probeert het met zijn gebroken schepnet. Er komt precies op dat moment een oude visser aan. Hij ziet het gebeuren. Hij komt naar ons toe. Geen woord Engels. Hij praat in het Grieks. Indigo in het Engels. Er worden handen geschud. Hij heet Vasili. Indigo stelt zich voor. De man wijst naar Indigo’s blauwe ogen en naar zijn eigen blauwe ogen. Ze lachen. Indigo geeft hem de 2 stukken van zijn schepnet. Hij mompelt wat. Hij gebaart Indigo dat ie moet wachten want dat hij terugkomt. Indigo vist verder. Indigo is zichtbaar ontroerd. ‘Wat een lieve man hè mama!’ Vasili loopt naar een bootje een stukje verderop. Er is hier verder niemand. Het is nog stil in de haven van Parikia. Vissersbootjes gaan aan het einde van de dag pas weer weg. En de ochtendvaartjes zijn al lang voorbij. De zon wordt te warm om te vissen. Hij komt terug met een stuk slang en een touwtje. De twee uiteinden gaan in de slang. Het is net te krap. Het middenstuk blijft slap. Ik zie vlakbij mij een stokje liggen van ‘dat wat ik als souflaki ken’. Ik wijs ernaar terwijl ik Indigo’s naam zeg. Indigo snapt het. Een spalkje. Hij geeft het aan Vasili. Die steekt zijn duim op en knikt. Ik kijk een stukje verder of er nog meer mensen bruikbare troep hebben achtergelaten. Tussen de stenen, die als golfbrekers werken, zie ik nog wat stokjes. Vasili knikt. Hij gebaart Indigo om het vast te houden. De twee vissers fixen samen het schepnet. Met een stuk slang, stokjes, touw en een zakmes. Indigo geeft hem een hand en zegt ‘Thank you’. Vasili houd een onverstaanbaar verhaal en legt de hand op zijn hart. We bedanken hem nogmaals. Indigo is superblij. Hij kan weer naar hartelust verder met zijn vangsten. Er wordt heel wat onderzocht en gevangen en gepoogd te vangen. Vasili staat zijn bootje te hozen. En loopt af en toe wat op en neer langs de bootjes en tuurt in het water.

Na een uur of anderhalf komt hij naar ons toe en geeft ons een tasje. ‘Souflaki’ zegt hij. Wat lief!!! Hij komt ons gewoon 2 pita met ‘dat wat hij souflaki noemt’ brengen. Wauw! ‘Patates’ … Zegt ie erbij. Er zitten wat frietjes in. We nemen het aan, dankbaar en vol met euhmm … iets als liefde. Zo lief! We praten nog wat onverstaanbaars met elkaar. Mijn eet-zo-weinig-mogelijk-varkensvlees en glutenvrije dieet word uiteraard overboord gegooid. Smakelijk smullen wij van onze gift. ‘Mama wat gebeurd er allemaal alléén maar door een kapot schepnet’ ❤️👌 Toen we afgelopen week met Olga en Christiana op het terras zaten hadden we het er nog over … Dat in sommige delen van Griekenland Souflaki een stokje met vlees is, en in andere delen een pita met vlees. In Santorini was het een stokje. In Paros een pita. Grappig. Als het aan Indigo ligt kunnen we hier wel de hele dag zitten. Dat doen we niet. De vangst gaat terug in zee. We gaan naar het oude kasteel midden in het centrum van … en komen onderweg eerst de historische begraafplaats tegen. De oudste en meest complete begraafplaats uit Griekenland, zeggen ze hier. Met tomben waarin massagraven zijn van oa 140 omgekomen warriors ergens tussen 800 en 200 voor Christus. Mensenskeletten en het skelet van een klein paard liggen zichtbaar ‘tentoongesteld’ in het hokje naast de begraafplaats. Bizar. Als we verder lopen steekt de wind op. Die waait onder mijn jurkje. Shit. Bij Marlyn Monroe is dat leuk. Bij mij minder. Met 1 hand houd ik mijn jurkje vast. Met de andere hand de lege dweilemmer. We lopen voorbij een prachtig kerkje en mijn oog valt op de combinatie van mooie kleuren blauw. Het oude kasteel heeft een trappenpadje naar boven. We vinden kleine huisjes. Blauwe deurtjes. Luikjes. Alle tinten blauw. Af en toe een vleugje groen. De straatjes geplaveid met de eerder omschreven witgekalkte voegsels. De wind komt hier niet. De zon staat recht boven ons. Dan doemt er een muur op van het kasteel. Wat is dit? Waarom de ronde schijven? Zijn dat oude molenstenen van de talrijke molens die in deze omgeven staan en stonden? Af en toe zoeken we schaduw. Ik vind dit zooooooo mooi. Idyllisch. Authentiek. Het heeft zo’n soort van romantiek, gezelligheid, waar je … denk ik … als je verliefd bent, vanzelf in een straatje gaat staan te kussen. Hier is niemand te zien. De huizen zijn wel bewoond. Het ruikt naar de Griekse keuken, de zilte zee en vers gewassen wasgoed aan de lijntjes. Aan de buitenwanden heeft iedereen een zichtbare elektriciteitsmeter. Dat heb ik nog nooit eerder ergens gezien. Of het is me niet eerder ergens opgevallen. Half 4: bericht van mama. De rugzakken zijn thuis! Yes! Niet helemaal compleet. De beschermhoezen en spanriemen zijn eraf. 1 hoes zit er wel los bij, maar is stuk, de dunne jasjes die aan de tas gebonden waren zijn eraf. 1 paar sandalen (gelukkig die van Indigo) is er, het andere paar is er niet. De leren naamtags zijn er ook af. Raar! De man die de rugzakken bezorgt heeft zegt dat ze vermoedelijk bij de douane zijn gecontroleerd en dat we moeten doorgeven wat er kwijt is. Ik had mama gevraagd of ze meteen bij levering een foto wou maken. Volgende week maar eens checken of voor de rest alles compleet is …

Hoe dan ook, het meeste zal thuis zijn. Jippie! Dat geeft wel rust zeg!

Nu hoeft ik me ‘alleen nog maar’ zorgen te maken over alle kosten. En niet meer over wanneer we kunnen kamperen. Dat kunnen we namelijk niet meer. We gaan de terugkomst van de bagage vieren met een ijsje. Een flinke wandeling vanaf het strand richting ‘daar zal via een omweg ons hotel wel ongeveer zijn’ brengt ons in mooie stille plekjes voordat we helemaal terug moeten lopen omdat het nergens op uit komt. Achter ons hotel Eri loopt een schaapsherder. Om 20.00 komt onze scooter, motor, iets, ding op wielen. We gaan maar eens een stukje omhoog. Het is al donker aan het worden. En donker is hier donker. Gaaaaaaaf al die lichtjes! Na een uurtje of anderhalf zijn we terug ‘thuis’ … Morgen gaan we toeren. En naar Andiparos. Met de scooter op het veerbootje vanaf Pounda … Toen ik daar ooit was, in Andiparos, was het autoloos. Nu niet meer geloof ik …

Er is een grot. En grotten zijn cooooool. Sprookjesachtig.

We gaan er helaas niet kamperen of logeren, maar er wel naar toe … Leuk!!!! Lekker op de wielen. Lekker op het water!

Vanaf Paros kun je ook zeilen! … maar dat, doen we maar eens een andere keer … Morgen weer meer ❤️👍👍👍👍

#015 … Lost time, lost days … Left the box … Found Paros … 

Zaterdag 27 augustus. Dag 14. Karterados.Indigo slaapt. Vliegtuigen suizen over ons hoofd. Kippen kakelen. De zee roept. De golven klapperen. Het waait. De was hangt in de wind. Zodat het zo meteen (zo) droog (mogelijk) is als we vertrekken. Het wordt wel fris maar niet schoon. Misschien in Paros een laundry service vinden. Mijn handwasje doet het niet goed genoeg naar mijn zin. De tassen staan nagenoeg helemaal ingepakt. Er komt een keuzemoment. Alle stenen die verzameld zijn. Mee of niet mee. (Natuurlijk gaan ze mee, maar ff zelf bewust zijn van al het gewicht) 😍 Indigo’s rugtasje is vol, met kleren, een boek, schoenen. Hij heeft nog een plastic tas te dragen met duikbril, flesje gevuld met rood zand. De doos is leeg. Ik heb een tas met de zwaardere spullen, andere boeken, etc. En een tas met onze geweldige 🤔 strandhanddoek en kleding enzo. Handig wel hoor die backpacks 🤔 … 

Vandaag gaan we varen. Met een highspeed boot. De langzame boot kon ook maar die ging om 6.00 in de ochtend, en dan moesten we er om 5.00 zijn… Da’s 4.00 in Nederland, haha, dat is voor Indigo iets teveel gevraagd voor nu. Hij heeft zijn rust al hard genoeg nodig. Er komt ook zo’n boot na 15.30, dan zijn we er in de avond. Dus we nemen de snelle. Dat is eigenlijk ook wel naar Indigo’s gading. Die houd wel van een beetje snelheid. 
Gisteren ook. Op de scooter. Als ik even vol gas gaf, als het kon, dan vond ie dat superrrrvet! ‘Mama door de bochten omlaag ook vol gas!!’ … Haha jaja, nou euh … met deze remmen en amper profiel op de bandjes, en de losse steentjes op de weg … Was het ‘zoals een granny’ rijden op de slechte stukken toch een beter idee met onze korte broekjes en mouwloze shirtjes. Hoe dan ook was het rijden superleuk! Straks op Paros gaan we dat misschien wel weer doen. 
We hebben geen ‘afscheid’ genomen van Olga, maar gezegd ‘tot gauw’ in Nederland of Tsjechië… George is de stenen rondom het zwembad water aan het geven. Ze werken hard. Met 1 pension van 24 kamers en 1 appartementencomplex met 4 huizen … Genoeg te doen. Ze zijn achter in de 50 en hopen dat hun kinderen het over gaan nemen. Het is goed verdienen hier hoor. 6 maanden per jaar dan. De andere maanden is het stil. Dan worden dingen ‘normaal’ hier volgens Helen. Dan kunnen ze vrienden ontmoeten, uitrusten, ontspannen. Want in de zomermaanden is het een drukte van jewelste. Vliegtuigen en boten gaan af en aan, er worden heel wat ritjes gemaakt naar de haven en naar de luchthaven om mensen op te halen of weg te brengen. George brengt ons straks naar de haven. Luxe 👌 

Terwijl Indigo met moeite aan het wakker worden is, trekt de zee. Ik ga eens even kijken. Er is hier niets. Niemand. Ook geen strand-dingen, geen mensen, geen winkel, niks. Een paar honden die lijken te speuren naar bruikbare dingen. Bovenop een rots een koe. En in de rotsen oude rotshuisjes. Wauw wat tof is dat!!! Dat vind ik nou echt iets om in ere te herstellen. Hier in het niets. Zou ik zo doen als ik de gelegenheid had. Werkgelegenheid zie ik trouwens ook ontstaan. Het is zo zonde dat op de mooiste, stilste unieke plekjes overal rommel ligt, afval van mensen, plastic zooi. Net in de zee, vlakbij de zee. En condooms. Mensen zoeken blijkbaar de stilte toch op. Exo Galios is dit strand genaamd. Een strand vol prachtige zandheuvels. 

Sommige rotshuisjes zijn echt vervallen. Sporen van uitwerpselen verraden dat hier honden wonen. Zou ik ook doen. Mooie plek. Het ultieme hondenleven. Rennen langs de branding. Wonen in een rotshuis.
Er staat een auto in de buurt van ons straatje. De man achter het stuur zit te bellen. Een vriendelijk knikje. Ik vraag me nog af … Zou hij ipv George komen? Dat zou vroeg zijn voor Griekse begrippen. Over een dik uur gaan we, ik heb er zin in. Als ik terug in het huisje ben is Indigo iets wakkerder dan slaperig. Gaaaaaaaap. Hij wordt net zo langzaam wakker als dat ie in slaap valt.We ontbijten tomaten. Hahaha. Niet dat we iets te kort komen … En zo meteen in de haven is er vast weer allerlei heerlijks om van te genieten. We zijn er helemaal klaar voor. Het word 09.45 en 09.55 We gaan naar buiten. Kijken waar de auto blijft. Tegelijkertijd komt de man die in de auto zat te bellen, richting ons. Hahaha. Hij was buiten aan het wachten en wij binnen. En ik was net gewend aan het raken aan … dat vertraging en ‘te laat’ zijn, onderdeel is van een leven zonder haast. De eerste keer dat ik in Griekenland in een auto zit met handsfree set 😃 Helen belt nog om gedag te zeggen. We hebben het goed gehad bij Helen en George. Keurige Engelse service gerichtheid met leuke informatie. Ze leek blij dat wij interesse hadden in wat anders dan het strand. Een perfecte gastvrouw. Helen en Olga gaven ons een rustig gevoel door dat we welkom waren en door alle hulp. Karterados is ook een leuk plekje. In het midden van het eiland, supercentraal, dus alles is goed te bereizen. Uit de gekte. Uit de drukte.

De kamer was klein. Tussen het bed en de muur zat op een bepaald punt amper 20 cm. Het was simpel. Lief. Klein. Maar wel heel schoon! En heel leuk. Het beachhouse ligt geïsoleerd, afgelegen van alles, is ideaal als je van rust houd en niemand wilt tegenkomen. Je hebt wel echt een vervoermiddel nodig, anders zit je behoorlijk afgesneden van alles.

De chauffeur heeft een prachtige naam die ik niet kan onthouden en uitspreken. Hij werkt in Santorini, woont in Athene, verlangt naar oktober en zijn lieve fijne huis thuis in Athene. In mei keert hij terug naar Santorini, zijn zoon en kleindochter wonen hier. Ik ben benieuwd hoe leeg Santorini is in de winter. Zou het leuk zijn dan? We zeggen gedag en vinden een ontbijtje in de haven. Aan de rand van het water zwemmen vissen. En plastic. 

Er komt een boot. Niet de onze. En dan … Wowwww! Indrukwekkend! Daar komt ons bootje aan. Een supersnelle catamaran. Gigantisch ding. Gloednieuw, lijkt. Hij meert aan. Hordes mensen stromen van boord. Vervolgens gaan hordes andere mensen weer aan boord, inclusief wij. Het is echt een supervette catamaran, volgens Indigo. We zoeven over zee met 40 knopen.Er kunnen maar liefst 1.500 mensen aan boord! Jeeeetje mina. De catamaran is gebouwd in Australië in 2016 en vaart voornamelijk in de Cycladen. Na een uur meren we aan in Ios om mensen te lossen en laden. Ios … Gooood memories. Met Barbara heb ik ooit een hele zomer in Griekenland gewerkt. Genoten. Gelachen. Dat is een jaar of 18 geleden. We werkten bij Kahlua Bar in Ios. Barbara toverde de gasten naar binnen, ik toverde de heerlijkste cocktails op de bar, samen met Samuel. Na het werken in de bar gingen we naar ‘de disco’ van Panos onze baas, daar kregen we dan gratis drankjes en dansten tot vroeg in de ochtend, sliepen op de camping, lekker buiten, naast onze tent die nooit uitgepakt werd, of op het strand. Met het geluid van duizenden krekels. In de ochtend (lees: middag) maakten we de bar schoon en zorgden dat alles weer klaar was voor de avond. Panos begon te leven als wij hem hadden voorzien van een paar borrels Sambuco. Zo vierden wij vakantie. We verdienden precies genoeg om te eten en hadden de tijd van ons leven. Ios dus. We verlaten Ios weer en gaan verder naar Paros. Benieuwd wat dit eiland ons gaat laten beleven. In elk geval gaan we een nieuwe outfit scoren. Want we zijn onze looks een beetje meer dan moe. Paros beloofd ook kite-surfen of iig het bewonderen van kite-surfers. Dat staat altijd nog op de lijst van ‘to-do’ things. 

Onderweg naar Paros schommelen we over zee. Zee. Lucht. Zee. Lucht. Zo’n groot schip maakt stevige bewegingen ook. Het gevoel van -op-en-neer-en-van-links-naar-rechts tegelijk, tezamen met de voortstuwende kracht van het schip wat met grote snelheid vooruit gaat. 
Ooit was ik een paar maanden op dd Maxim Gorki, een Russische cruiseliner en bevaarden we een stuk van de wereld, ook terwijl het stormde op zee. We grapten dan: ‘is this the ship or the alcohol?’ … 

Deze schommelingen voelen als wiegen. Toch trekken er mensen om ons heen wit en geel met groen weg. Gezichten die me doen denken aan mijn moeder toen Indigo en ik haar meenamen op 1 van onze ‘dolfijn-kijk’ tochtjes op een snelle rubberboot op de Azoren een jaar of 4 geleden. 😬En dan … zijn we er. En 10 minuten later worden we hartelijk verwelkomt. Door Heleni. De kamer is okay! We vinden een strik op ons bed. Indigo vind zulke details van aandacht altijd leuk! Het zwembad is meteen Indigo’s favoriet. 2.80 diep. Duiken streng verboden. En groot genoeg om baantjes te trekken. Na een plons in het water gaan we richting een restaurantje. Onze douche is klein maar fijn. Onze slaapkamerwand is blauw. Ik voel dat er wat ontspanning komt nu we eindelijk op pad zijn. Als nu het beloofde telefoontje ook nog komt … en de bagage alsjeblieft echt in Amsterdam is èn blijft … dan zou dat rust geven. Ik trek het idee niet dat er beloofd gaat worden om onze bagage naar Paros te sturen, terwijl we over een paar dagen in Mykonos moeten zijn voor de terugvlucht … Mijn vertrouwen is echt helemaal weg. Aan de achterzijde van de tuin begint een pad wat ons naar de boulevard met restaurantjes zal brengen. Het is een prachtig pad. De droogte. De wijdsheid. De glooiingen in het landschap. In de verte de zee. Er moeten natuurlijk stenen worden gevonden, uitgezocht, goedgekeurd, en gegooid … Mijn liefste altijd spelende, ontdekkende kind … is buiten altijd in zijn element. Aan het einde van het pad is een parkeerplaats cq auto-hospice. Ik leer Indigo altijd om bij splitsingen achterom te kijken als je dezelfde weg later terug moet. Omdat de route er de ene kant op, vaak anders uitziet dan de andere kant op. We komen uit bij restaurant Katerina. Authentieke Griekse recepten. Eindelijk eet ik iets wat ik echt nog niet kende. Mosselen met tomaat en feta. En lekkerrrr! Indigo zit ook echt te smullen. We lopen naar de haven waar het centrum zich bevind. Een zeeeeee vol visjes. Vlakbij havens word Indigo altijd he-le-maal enthousiast. Plat op de buik op de grond, hangend over de rand. Of op de keien. Of op de trapjes die de zee in gaan. Zijn hengeltje zit natuurlijk in de backpack. ‘Wow mama gaan we vissen! Ik wil zo graag een schepnet en een emmer!’ Binnen no time heeft ie een schat gevonden. Een stukje van een zee-egel. Mooie pinnen. We slenteren wat langs de golfbrekers. En klauteren er natuurlijk op. ‘O mama ik ben zooooo blij dat we hier zijn, eindelijk!’We gaan een schepnet zoeken. Dat vinden we na een kleine zoektocht. Een emmer is een grotere uitdaging. Dan zie ik ergens een winkeltje met dingen voor de hotels, toiletrollen, handdoeken, schoonmaakmiddel, dweilen met van die emmers die erbij horen. ‘Kom Indigo we gaan het daar vragen’ … De man van de winkel vind de vraag van Indigo wel grappig. Hij haalt een set uit elkaar. 1,50 euro. ‘So you are a fisherman?’ … Hij krijgt een aai over zijn bol en met de afspraak dat Indigo 1 van de 2 eerste grote vissen naar hem brengt voor de bbq, zeggen we gedag. Dan gaan we kleren kijken. Tenslotte komt de bagage (als het goed is) niet meer naar ons. 

Indigo vind een shirt. Dat moet geprint worden, met een transfermachine. Dat duurt even dus wij gaan even in de winkel ernaast kijken voor mij. Indigo dacht ‘dit is wel jouw stijl mama’ … En zo was het. Met een jurkje en 3 shirts gaan we de winkel weer uit. Vanaf nu heb ik iets meer keuze! Jippie! 
De telefoon gaat. Anoniem nummer. Aviapartners. Ze willen morgen de bagage leveren. 

… waarrrrr??? … 

Ik zeg dat we net verhuisd zijn van eiland. Ze dacht dat wij al lang thuis waren. Ze wou de bagage naar huis sturen en een bezorgafspraak maken om het kostenloos thuis te brengen …wat?????? … hoe kunnen ze dat nou denken terwijl de bagage heeeeeel de tijd richting Santorini wordt gestuurd … Via Madrid, via Rome, via Munchen … 

En kostenloos? Ja zeg … Is dat niet heeeeel normaal!?! Ik zeg dat ze morgen thuis in Empel mag leveren en dat ik ga zorgen dat er iemand thuis is! Ik hoop … Dat mijn vader of moeder kan! En dat het klopt wat ze nu zeggen. Dat het dit keer uitkomt. 

We gaan nog wat drinken. We komen uit op het terras van Republic. Indigo neemt een verse mango-slushie. De man vraagt of ik zin heb in een cocktail. Hij staat blijkbaar bekend om zijn ‘op-maat-cocktails’ … Hij stelt me een aantal vragen … En komt serieus met een ge-wel-di-ge cocktail. Top! De mango-slushie is ook fijn! Ik vind slushies normaliter echt afgrijselijk zoet en chemisch. Maar dit is super! 
Na de fijne drankjes gaan we vissen. 

Indigo loopt langs de rand en slaat zijn net plots in het water. En vangt een stuk of 10 visjes. Euhm … Shit! We hebben nog geen water in de emmer.Hij kijkt mij aan. Ik knik. Soms hoeft je niet te praten. Hij trekt een sprintje. Zo’n 100 meter verder is ‘die ene plek met het trapje, daar is het ondiep’. Hij weet dat ik wel volg. Het hoekje om. Met emmer en net vol visjes rent ie weg. Als ik bij hem kom zwemmen de visjes. Het is ondertussen pikdonker. ‘Onze visplek’ is verlicht met een lichtje van een stukje verderop’. Anderhalf uur later heeft ie een zeester, een heremietkreeft, een slak, een garnaal, nog een slak en een boel visjes. Kei-blij. Ze moeten grondig onderzocht worden. En gaan natuurlijk later terug de zee in. Mijn lieve bioloogje.

#013 … Lost a day … Found a box … 

Donderdag 25 augustus … Dag 12. Alle hoop gevestigd op #Aegean #Airlines.  06.00 Karterados. Santorini. Griekenland. Klaarwakker. Indigo slaapt. Hij slaapt altijd zo leuk. Met getuite lippen. Pruillip. Glimlach. Mond wagenwijd open. Op z’n zij. Helemaal ineen getrokken. Op zijn rug. Compleet uitgestrekt. En alles daartussen in. Soms 1 arm omhoog. Waarom??! Soms op zijn knieën zoals hele kleine kinderen vaak doen. En dan in zo’n soort van yogahouding waar ik me bij afvraag hoe hij dat urenlang volhouden kan. En dan met het hoofd helemaal naar links of rechts.
Doet mij denken aan dat we een uil hoorden een paar dagen geleden. ‘Mama wist je dat een uil zijn kop geen 360 graden kan draaien, dat denkt iedereen van wel’ … Weetjes. Weetjes. Weetjes. Dat heeft ie van zijn vader. Die kent zelfs de Latijnse benamingen van uitgestorven vogelsoorten.
Ik check mijn mail en dergelijke. Geen WiFi. Het is al dagen maar ‘zozo’ met de elektriciteit die er soms uitklapt. Dan gaan de kaarsjes aan. Dat vind ik wel charmant, dat het licht en de stroom het begeeft geeft wel aan hoe ongelooflijk georganiseerd het in Nederland is, waar dat nauwelijks voorkomt. En met de WiFi die ik amper heb maar wel nodig heb om het e.e.a. te checken ga ik meteen a la minuut over mijn buitenland-bundel heen. Maar so be it …
Ik dwaal af.
Indigo wordt wakker rond 10.00. Olga belt rond 10.30. Ze komt een grote doos brengen. Voor het postpakket. Geweldig!
Vlak voordat we gaan zwemmen begin ik zoetjes aan met alvast wat spulletjes bij elkaar te sprokkelen die we niet nodig hebben straks. Is dat een te voorspoedige gedachte? Alle kleding die we aan hadden op de heenweg. Nieuwe kleding alvast een beetje. Indigo’s kleine handtasje. Slippers. Waterschoentjes. Straks hebben we dat allemaal. Ik fotografeer voor de zekerheid elk laagje wat erin gaat. Mocht het fout gaan met de post … ook al ga ik het aangetekend verzenden. Er gaat namelijk voor meer dan honderden euro’s in de doos, op de post. En mijn vertrouwen in dingen die vervoerd moeten worden tussen Griekenland en Nederland is tot onder het vriespunt gedaald … zouden wij eerder thuis zijn dan de post? Dat is ook zeer waarschijnlijk eigenlijk.

Of zullen we gewoon straks naar huis gaan als de bagage er is? Vragen of er een vliegtuig is met 2 plaatsjes vrij? Neeeeeee … We blijven. We hebben het tenslotte ook kei-super-leuk. En thuis wacht mij dan deze administratie, een claim schrijven. Hoe moet dat in hemelsnaam?
Na 12.00 belt Olga … Ik hoor aan haar stem … Oooooo zou het waar zijn …
Spannend!

De bagage schijnt in Athene te zijn. Volgens wat ze zeggen. Dat klinkt al iets dichterbij! Het schijnt dat onze bagage rond 16.00 mee gaat vliegen naar Santorini.

Zou het waar zijn. ‘Het klinkt heel realistisch’ zegt Olga … ‘Maar het is enkel wat ze zeggen’ … We schieten in de lach. Zelfspot met een vleugje cynisme is bij mij onderdeel van een relativerend vermogen … Maar verdorie wat zou ik blij zijn.
Een kennis van mij sms’t. Hij zei dat hij al lang een revolutie had ontketend. Maar ja. Haha.
We gaan zwemmen. Lunchen. Gevulde tomaat en paprika van gisterenavond. Lekker!!!! 
Het is al 14.30 als we richting Fira lopen. Traaaaaaaaaaaaaagheid is de modus van vandaag. Een dag verspillen met niks doen. Met wachten en verwachten. Ik zou het liefst zèlf nog naar Athene vliegen om de bagage daar op te halen …

We gaan dus maar een onnozel dagje doen. Oorbelletje kopen voor Indigo. Niet te ver weg van het vliegveld. Geen busreizen en wandelingen als de bagage elke minuut kan arriveren en we dan, zodra dat zo is, meteen een ferry voor morgen kunnen boeken, of … liefst nog voor vandaag … ❤️❤️❤️❤️❤️❤️ Als het even mee zit.
Halverwege de weg naar Fira kruipen even lekker we in een hoekje schaduw op terras. We zijn niet vooruit te branden. Beetje lusteloos van het gedoe. En dat ik geen schildkliermedicatie heb … werkt niet echt mee op zulke momenten. Maar … De dood is ingepakt … De rugzakken zijn 1 halte van ons verwijderd … Indigo drinkt een Raspberry Heaven en ik een Pineapple sunset. Even in de chillmodus. Een compleet dagje tijdverspilling. Nou ja … Straks kunnen we als het goed is verder. Jippie!

Hier werkt de WiFi wel. Afgeschermd berichtje op de tijdlijn op mijn FB … of ik een keer wil afspreken. Met telefoonnummer. Getrouwde man😳 … helaas niet openbaar wie zijn vrouw dan is … De brutaliteit van de gedachte alleen al! Dat is vast niet voor een zakelijke afspraak / kunstaankoop oid.

Om het even centraal te houden, als ‘u’ meeleest: ik heb nog minder dan geen interesse, ik ga niet eens persoonlijk reageren, dit is een directe belediging naar zowel mijn adres, als dat van uw vrouw en drie kinderen … maar dat snapt u zelf vast ook want blijkbaar moest het zonodig afgeschermd. We betalen onze overheerlijke verse smoothies. Mjammie. We lopen verder naar Fira. De bekende weg. Ik wil deze weg eigenlijk (deze zomer) niet meer lopen.

Oorbel voor Indigo. Dat is wat we gaan zoeken. Er is een straatje met sieradenwinkels. Van toeristische-troep-winkeltjes tot high-end. We nemen ze 1 voor 1. Een oorbel zoeken voor een jongen is niet de gemakkelijkste klus tussen alle weelderige sieraden. En ik wil misschien ook wel een oorbel … Geluk is vandaag te koop haha. ‘Mama als we oorbellen hebben dan dopen we die tot geluksoorbellen, dan stoppen we daar heeeeel veel geluksenergie in, zodat de bagage komt’ …
Bij 1 winkeltje, een chique jewelry shop duwt Indigo tegen de deur, om naar binnen te gaan, er staat tenslotte ‘push’ … De winkelmijnheer weigert hem. Hij zwaait met zijn hand en knikt nee. Verboden binnen te komen?? Indigo haalt zijn schouders op. Ik zie het gebeuren. Ik loop 2 meter achter Indigo en mijn blik viel op iets, vandaar dat ik even wat achtergebleven was.
‘Wat??????’ Iets in mijn brein kraakt. Iets vraagt mij af ‘huh’? Wat als wij nou een hele set Bvlgari hadden willen kopen.

We komen bij een winkeltje waar wel wat voor Indigo’s gading bij is. Met een hele gezellige jonge dame. Ze lacht veel. We kletsen wel een half uur lang. Ze werkt al 10 jaar op Santorini in de zomer. Het is zo typisch. De eilanden stromen vol met toeristen. Dan stromen de werkeloze mensen van het vasteland naar de eilanden. Voor 6 maanden werk. Ze klaagt dat het echt extreem wordt, teveel toeristen, teveel verkeer, teveel vuilnis wat niet afgevoerd wordt, te hoge prijzen. Santorini is niet meer wat het was. Dat vind ze jammer. Ik ook …

Natuurlijk komt het gesprek neer op de bagage, als ze vraagt hoe lang we op Santorini zijn of blijven. ‘My worst nightmare’ zegt ze, doelend op de bagage. Dat is het ondertussen ook wel echt aan het worden.
En nogmaals, het gaat bijna niet meer OM de bagage, maar OM het wachten. Het leven van vlucht naar vlucht. Het geloven telkens dat het echt komt.
We hadden best ook met deze nieuwe tassen door gekund met 2 setjes kleding. Op zoek naar een nieuw hotel. Op een nieuw eiland. Maar elke keer geloven we het echt.
… aan het lijntje. Zo voelt het. Alsof we heel de tijd aan het lijntje hangen. Dan is alle hoop er … op nog een vleugje vakantie … Misschien … kunnen we het beste naar huis gaan?

Hoeveel dagen geleden kwam Anniek thuis uit Rome? Sindsdien is de derde wachtfase … O ja, sinds maandag is er wederom (voor de derde keer) serieus bericht dat de bagage eraan komt. En wat doen wij als de bagage er aan komt? … Juist ja … wachten tot de bagage er is. Alweer bijna een volle week nu. Ik voel me echt zo suf. Dat ik telkens geloof in de belofte.
Is dat de les die hieruit te trekken is?

Er zit een vlek in mijn jurkje. Zo’n vlek van kalk of zout ofzo. We wassen om de dag onze kleding. Het water heeft een bepaalde hardheid en witheid, wat iets afgeeft. We hebben alleen maar donkere kleding dus je begint het te zien.
Mijn ‘we-willen-er-leuk-uitzien’ -hart vind dit niet leuk. Ik wil niet meer kunnen kiezen uit 1 jurkje of een broekje met shirtje, of een warme lange broek met topje en afwisselen met bh of bikini-topje. Ik wil niet meer dat Indigo op zijn vakantiefoto’s elke dag óf zijn donkerblauwe shirt draagt of zijn zwarte shirt, en 1 van de 2 spijkerbroekjes. De grapjes die we erover maken zijn niet meer zo erg leuk omdat het te lang duurt.
En ik wil ook niet ‘kleding kopen omdat het moet’ omdat thuis de kasten al uitpuilen van de mooie kleding… En ik houd niet van het hebben van spullen die we eigenlijk niet willen.
Klinkt dat verwend? Om niet allemaal dezelfde vakantiefoto’s te willen hebben?

Ik vind nog leuke oorbellen van donker blauwgrijze parels. Matching met mijn nieuwe jurkje en sandaaltjes. Mag dat? Uit de zee? Uit zo’n ‘wij-hebben-sieraden-uit-de-zee-winkel’.

Ik bel de luchthaven rond 18.00. Geen reactie. Even checken of de telefoon op ‘geluid aan’ staat. Elk moment kan het telefoontje komen. In gedachten zie ik de bagage staan in het rommelige hok op de luchthaven.
We hebben besloten naar Paros te gaan. In elk geval nog 1 tussenstop voor we naar Mykonos gaan en vanuit daar naar huis vliegen.

Indigo heeft zin in een pannekoek met aardbeien enzo.
En dan rond 19.00. Bericht van Olga: ‘I was in lost and found and the luggage wasn’t at the flight at 4.30pm. They have sent messages to Athens and waiting their response’

O neeeeeeeeeeeeeee… Hoe kan dit?

Het is toch te raaaaarrrr!
Volgende bericht: ‘Maybe at next one, at 8pm’

Volgende bericht: ‘They told me that you should keep all the receipts from clothes and other things you have bought and claim it from Aegean’ …
Shit. We lopen naar ons pension. We kunnen de weg dromen. Waar de struikelblokken zitten. Waar de gaten zijn. Waar de onzichtbare uitgevaagde zebrapaden.

We plukken een 2-tal souvenirs. 2 stekjes van vetplantjes. Die gaan in de doos naar oma. Eens kijken of dat lukt. Indigo neemt vaker stekjes mee van vetplantjes.
‘Misschien met de vlucht van 20.00’ dat moet toch lukken!?! … De bagage is in Athene, ik ben bijna in staat om daar zelf naar toe te gaan en het op te halen.
Als we thuis aangekomen zijn, duiken we nog in het zwembad. Dan komt Helen. Ze klinkt bezwaard als ze zegt dat er morgen gasten zijn voor de kamer. Ze had wel gezegd dat we mochten blijven totdat de bagage kwam, maar ze wist niet dat het zo belachelijk lang zou duren. En de kamer is al lang geleden gereserveerd. Ik snap het. Uiteraard.

Ze heeft nog een beachappartement aan Karterados beach. Dat ligt vrij geïsoleerd. Geen busstop. Ja op een half uur lopen. Ik zeg dat het okay is. Dan huren we wel een scooter.
We doen het, omdat ik niet weet of morgen onze bagage er is. We moeten om 10.00 de kamer uit. Dat is goed … Ik laat Indigo gewoon tot kwart voor 10 slapen en dan zijn we weg. Met 2 tasjes en een doos. Ik hoop naar het vliegveld. Of sowieso naar het vliegveld? Misschien wil ik eigenlijk wel het liefst gewoon naar huis nu. Of … stappen we op de boot?
Maar ja … Wat dan als de bagage komt? Wat dan???? Moeten we dan maar vertrouwen dat de bagage achter ons aan komt? Ik heb dat vertrouwen niet. En wat erin zit: nieuwe tent, nieuwe slaapmatjes, nieuwe slaapzakken, Indigo’s backpack is nieuw, nieuwe kleding, nieuwe zwemkleding, bijna nieuwe sandaaltjes … En dat alles maal 2. En dan onze kleding, lingerie, toiletspulletjes … Ik heb ondertussen gezien wat je maximaal vergoed krijgt bij verloren bagage. Dat lijkt wel wat, maar in vergelijking met wat er in zit … Komen we er dan slecht vanaf. Onze smaak, is niet Hema of H&M … Dus ik wil gewoon onze bagage terug. Is dat teveel gevraagd? Zijn wij te gehecht aan spullen? … 😬
20:34 Olga op de sms, of we zin hebben om nog ergens naar toe te gaan, dan pikt ze ons om 21.00 op. Dat hebben we wel. Het is in Nederland dan 20.00.

Ik sms terug: ‘Oooo that’s okay with us! We need to get euhm ‘Dressed’ hahaha …

Pffff … Wat zal ik nu toch weer eens voor een combinatie maken uit de 5 dingen uit mijn garderobe?
We gaan wat eten in Pyrgos, Christina en haar zoon Jorgos van 10 komen ook. Helaas voor de jongens spreekt hij geen Engels. En Indigo geen Grieks. Het is wel gezellig èn lekker!

We krijgen na 20.00 geen bericht meer over de bagage. Misschien morgen.
Ik vraag Indigo als we terugkomen wat hij wil: naar huis of blijven. Het maakt hem niet meer zoveel uit. Hij wil gewoon deze vakantie opnieuw. Want dit voelt niet als vakantie. Tranen. Hij keek zoooooo uit naar het eilandhoppen! Had geoefend met zijn backpack met het lopen. Ik begrijp hem zoooo goed.

Wat denken jullie? Zonder bagage verder gaan en hopen dat de bagage ooit bij ons terugkomt? Of naar huis vliegen? Extra kosten betalen voor het veranderen van de vlucht en bv een dagje Efteling ipv veeeel meer dan dat per nacht aan een hotel op een volgend eiland? Waar het ook overbooked is en dus lastig om iets te vinden?
Weet je? Ik weet het echt niet. Ik pak onze spulletjes nog in voor onze ‘verhuizing’ morgen. We gaan slapen.

#014 … Lost luggage in Athens … or Munich … found a beachhouse … 

Vrijdag 26 augustus … 09.35 Indigo wakker worden … Om 10.00 checken we uit. We krijgen wat korting, omdat we zoveel nachten zijn gebleven. Dat is dan wel weer lief! Bizar veel nachten … Rond 11.00 zijn we verhuisd. Wij. Onze tasjes. En onze doos. Die doos … Die is bijna lachwekkend te noemen. George zegt: ‘is this your new luggage?’ … We grinniken. Tja het ziet er echt niet uit. De doos gaat straks op de post als de rugzakken er zijn! Yeah!!! Het moet voor 14.30, daarna is het postkantoor gesloten. 

Dat moet toch lukken? Dat de bagage er voor die tijd is? Dat hopen we dan toch 😃
We wonen vandaag aan het strand, in ons beachhouse met dubbele ‘woonlaag’ en met scooter voor de deur. Indigo is blij met het rekje in de vriezer, om ijsklontjes te kunnen maken. En onderzoekt hoe hij zwanenhanddoeken kan maken.Mijn portemonnee-tasje van fijn struisvogelleer waar al ons hebben en houwen in zit, heb ik net kapotgetrokken. Oops. Gelukkig ‘mag’ ik Indigo’s schoudertasje ‘lenen’ … Die gaat dus uit de doos. Tijd dus om naar Ibiza te gaan voor een nieuwe 😃 … blijkbaar is dat dromen van iets wat wel relaxed is. Eerst dit avontuur maar eens overleven. Dat is het echt. Overleven. Alles behalve relaxed. Ik vind het zo knap van Indigo dat hij niet gillend gek wordt. We doen dit best goed vind ik. Pfffff … een vrij traumatische ‘vakantie’. Nou ja … Vakantie is dit niet echt te noemen. Ik zou het voor geen goud over willen doen. 

Nieuwe dag. Nieuw avontuur.
We stappen op onze scooter. Helmpjes op. We beloven Olga om voorzichtig te doen. Te rijden als een granny. Whoohoo! Best leuk dit! Indigo is he-le-maal in zijn nopjes. Die heeft nog nooit op, zoals hij het zelf noemt, een gemotoriseerd voertuig op 2 wielen, gezeten. Even wennen. De laatste keer dat ik op een scooter reed was toch wel zo ongeveer toen ik 17 was.

Leuk!!! Ik houd van wielen en van gas geven. Hoe hard we gaan? Geeeen idee. Volgens de teller gaan we ‘nul’. De teller zegt ook dat er ‘nul’ benzine in zit. Ook als ik het vol heb getankt. 😂
Even testen. Hoe hard gaat het. En hoe doen de remmen het. Op het ‘rustige’ weggetje van ons nieuwe huis, naar ons oude pension. Dit is Santorini aan de zijlijn, over de achteraf weggetjes. We gaan voor de lunch. Waar naar toe? Pyrgos. Het is zoooooo mooi en leuk en cool en fijn! De wind. De zon. De bochten. Het gepruttel van onze ‘brommer’ … Het is echt een pruttelding. Maar ja, het rijdt!

In Pyrgos gaan we naar het terras en genieten van een overheerlijke lunch. Naast ons zit een Grieks koppel wat in Duitsland woont. Ze spreken ons aan want herkennen het Nederlands. Gezellig. We vervolgen onze weg omhoog naar een plaatsje waar we nog niet waren. Het pad van profeet Elias loopt hier ook, zien we. Die man heeft mooie wandelingen gemaakt. We nemen supersteile weggetjes. Omhoog. Hoeveel cc is dit? Haha, doet het best goed zo steil! Olga. Oproep gemist. sms. Bericht over de bagage 14.00 ‘Your luggages are going back to Amsterdam. They were put to flight to Athens from Amsterdam but the flight was going through Munich. From Munich the bags will sent back to Amsterdam!’

Het wordt echt raarder dan raar. Indigo slaat de hand tegen het hoofd en schiet in de lach. Dit kan echt niet. Gekkenhuis. Raarder dan een rare film. Zelfs mister Bean krijgt dit niet verzonnen. 

Ik ben he-le-maal klaar met dit geouwehoer en probeer de bagage dan het beste daar te laten. In Amsterdam. Dat het geen kant meer op kan, behalve naar ons huis. En wij … Gaan kijken wanneer de boten gaan … O ja. Middag’pauze’ het reisbureautje waar we de tickets kunnen bestellen is dicht. Om 17.30 weer open. Weer een dag verprutst. Indigo wil geen kant meer op. Die wil gewoon rust. Zekerheid. Duidelijkheid. Een spelletje spelen. We rijden naar ons beachhouse. Dat klinkt wel leuk toch? Een beachhouse … 

Ik speur naar hotels in Paros. Internetverbinding is bar slecht. Wi-Fi doet het niet. Ik bel een rondje. We kiezen iets. Na veel nee’s een ja!  Op goed geluk. Check! Om 18.00 hebben we ook de tickets voor de ferry naar Paros. Yesss we zijn ‘vrij’ … We gaan! Morgenvroeg! Jippie!!! … we gaan op Paros gewoon nog 1 setje nieuwe kleren kopen. Zodat we niet meer om-de-dag hetzelfde dragen.

En dan … op de scooter. Kilometers maken. De hoogte en de laagte. De bochten. De adembenemende rotsen langs. We rijden naar Oia. Daar waar ik een galerie moet gaan beginnen … 👌 Ooit! In Oia Oja? Je zegt ‘ija’ … Dat zegt ook de ezel vlakbij ons nieuwe huis.We dineren in Oia. En rijden terug voordat het donker wordt. Want in de duisternis al die bochten, omlaag, zonder straatverlichting … Daar heb ik ff nog geen zin in. Bij Fira in de buurt wordt het mooi donker. Dat is okay. Daar kennen we de weg. Indigo vind het super! ‘Mama wanneer zullen we eindelijk een keer een motor kopen’? 

❤️ rare dag! Met raar bericht. Te raar ondertussen. Maar we hebben tickets en we zijn ‘los’ ❤️

Morgen op pad! Yesssss! We pakken de doos weer uit. Die spullen hebben we namelijk nodig. Ik leg de 18,- euro voor de brommerverhuurmijnheer bij de sleutel op het tafeltje. Eigenlijk moet ik de brommer daar morgenvroeg naar toe brengen. Maar zo kan het ook, zegt Helen. 

#012 … Lost it … again! 

Woensdag 24 augustus. Dag euhm 11 …Indigo droomde terwijl hij wakker was. Of andersom. Verhalen in zijn slaap. En gegiechel. Met een glimlach op de lippen valt hij weer in diepere slaap. Om wakker te worden ergens halverwege mijn droom. Keelpijn. Hoestdrankje. Ik slaap diep. Ik brabbel wat. Ik hoor hem wat rommelen met de koelkast. ‘Ik heb geknoeid’ ‘Geeft niet, morgen weer een dag’.
Oefff buikpijn. Misselijk. Gisteren zeker teveel chocolade gegeten. Of iets wat niet zo lekker viel. Kramp. Gaat weer over.

Vandaag voelt spannend. De bagage gaat komen. Nu echt. Heeft de dame van Avia Partners gezegd. Deze ochtend om 06.00 gaan de rugzakken op de vlucht! Jippie! Dan moet de bagage overstappen. En dan komt de bagage naar Santorini. Dat zal even duren om te verwerken. Het heeft dus geen zin om in de ochtend naar de luchthaven te gaan. In de avond zullen ze ons bellen. Ze tipte me om zelf ook even te bellen in de avond.

Vol positieve moed gaan we vandaag op pad. Vandaag gaat het dan toch echt gebeuren! We gaan de route inkorten. Niet de unieke kleine eilandjes bezoeken. Maar direct naar Paros. Misschien Anti-Paros en dan naar Pyros en Mykonos. We hebben nog een ruim weekje te gaan. Dat is niet veel meer. Geeft geen ruimte voor vaartochtjes van rechts naar links. Maar in elk geval gaan we nog kamperen en backpacken … Einde aan de hotelkosten.

Het bezoeken van de archeologische opgraving van Ancient Thera betekent een vroege start in de ochtend want we willen niet neergesabeld worden in de hitte van de schaduwloze rotsen. Het is rustig in de bus. Hèhè dat is ook eens fijn. We rijden richting Kamari. Daar moeten we omhoog. De berg op. We twijfelen. Gaan we omhoog lopen of omhoog rijden? Vanaf de top gaan we straks iig naar Perissa lopen, dat is veelal omlaag.
Indigo heeft buikpijn. Steken. Kramp. Ook. Toch iets gegeten dan gisteren wat niet lekker valt? Dan gaan we geen anderhalf uur naar boven lopen in de felle zon.
We kopen een kaartje voor een busje. We zijn de enigen die omhoog gaan.

Wat doen al die toeristen hier echt? Alleen strand en shoppen? … Hoe dan ook … Wij doen dat lekker niet.

We mogen met een autootje mee. Een blauw mobiel. Een busje is niet nodig want er gaat niemand anders omhoog. Fijn al dat blauw.
Deze man heeft ook mijn lievelingsmotor in zijn garage staan. Een fraaie bmw. Als Indigo wat groter is gaan we dat ook eens doen misschien. Toeren op de motor. Ik heb tenslotte niet voor niets ooit een motorrijbewijs gehaald. Dan moet ik nog wel even sparen… voor een mooie motor. En niet zulke flaters slaan met vakanties en oplopende kosten waar je U tegen zegt. Of op z’n Bosch ‘Uwes’ …

Vandaag komen mijn maatwerk keukenbladen. Die moeten vandaag ook betaald worden. Het is ergens maar goed dat ik niet voorzien had dat deze vakantie een financieel fiasco zou worden. Verdorie waar moet ik dat allemaal van betalen? Dan had ik die keuken nooit deze zomer aangepakt. Waar blijft het buffertje wat zo broodnodig is, als alles door je vingers wegschiet … weer een nachtje verder … en weer een nachtje, en weer een week … En ik wil zo graag een buffertje houden … en een buffer opbouwen … want als je leeft van het maken van kunst, is het nooit zeker hoe de volgende maanden eruit gaan zien. Niet in paniek schieten Anne. Adem in. Adem uit. Komt goed. Het is maar geld. Dat is waar. Twee duveltjes op mijn schouders. Ze voeren strijd. Van ‘relaxxxx’ (wat meestal mijn modus is) tot ‘stresssss’ (wat helaas ook meer dan weleens voorkomt) …

De man die ons brengt vraagt hoe oud Indigo is. 10 jaar. Hij heeft een dochter van 10 en een zoon van 17. In Armenië. Ze zijn nu even hier. Als het financieel slecht blijft overweegt hij om terug te gaan naar Armenië. Hij werkt al 17 jaar in Griekenland in het seizoen. Om de 6 a 8 weken gaat hij even naar huis. Hij belt elke dag met zijn kinderen. Dat is andere koek … dan bagage-issues.
Maar toch … Als we deze opgraving gezien hebben, hebben we alles gezien in Santorini. Daarna willen we echt weg! Verder gaan. Ik voel me rusteloos worden.

Verdorie deze trip moeten we helemaal opnieuw gaan maken. Om al die eilanden te bezoeken. Het plan was toch verdorie om te eilandhoppen. Grrrrrr … Maar wanneer? Het voelt echt als tijdverspilling, deze ‘wachtstand’ … Misschien lijkt dat op afstand anders, omdat we toch de hele tijd leuke dingen doen. Dat doen we ook. Maar het is niet dat wat het plan was. En dat we leuke dingen doen … zit in het bloed.

Een dergelijke vakantie opnieuw doen … Dat gaat het denk ik dan worden. Maar wanneer? En hoe?

Indigo is de helft van de vakanties bij mij. En zoals het er nu uit gaat zien … Kunnen we een wintervakantie wel vergeten.
Of … Zou het idee van Geert toch een goed idee zijn? Crowdfunding? Voor de reisverhalen? Of het idee van Michiel? Dat al mijn bijna 3.000 volgers op facebook ons een financieel steuntje in de rug gaan geven? Hm. Morgen hopelijk bagage. Einde aan de dagelijkse grote uitgaven. De hotelkosten lopen per dag op. En niet zo’n beetje.

#Aegean moet toch wel echt gaan vergoeden. Als ze niet elke keer hadden gezegd morgen … Maar gewoon ‘ik weet het niet’ … Zouden we dan gewoon vorige week zijn gaan hoppen sinds we een tasje hebben? Ik denk het wel.
Shit, soms ontglipt me even mijn alles-overstijgende optimisme. En dat komt ondertussen niet meer door de bagage an sich. Niet meer door de spullen an sich. Maar door, telkens weer de belofte, die ons dan hier houdt. Want waarom zou ik gisteren weggaan als vandaag de bagage komt? Moeilijk doen met het speuren naar een hotel wat betaalbaar is. Niet schrikken maar de meeste kamers die je wel kunt vinden zijn tussen de 450,- euro en 5.400,- euro per nacht. Het speuren naar iets betaalbaarders is een helse klus. Dus daarom … is wachten dan blijkbaar voor nu alsnog het beste?

En telkens weer dat enthousiasme, de euforie van ‘morgen komt het!!! vandaag komt het!!! … En dan de deceptie … ‘O het is er niet’ … En dat dan meteen weer … ‘Morgen gaat het op het vliegtuig! Jippie! … Vandaag komt het!’ En weer die teleurstelling! Verdorie. En nu dan sinds een paar dagen ECHT goed zicht op de bagage. … Dus weer enthousiasme! Straks is de bagage er echt … Toch? Ja toch?
Maar goed. Klaar met het geklaag nu. Al is dat eerlijk gezegd wel onderhand wat het is. We zetten ons er elke keer wel overheen.
Op naar Ancient Thera. Boven aangekomen waait het stevig. Indigo’s haar is los. Het waait in zijn gezicht. Het waait alle kanten op. ‘Mamaaaaaaaa dit is niet fijijijn!’ Tranen. Hij ziet niks. En dat vind ie helemaal niks. Vooral niet als we de kant opkijken waar we naar toe moeten. De haren zwiepen door zijn ogen. Ik heb 2 elastiekjes in mijn haar. 1 gaat er uit. Indigo’s haar gaat in een staart. Hij blij. Ik blij. Aan de wandel. Waar is het pad? Er staat een hokje boven op de berg. Rara wat zou dat zijn?

Wat een uitzicht!!!! En wat heerlijk die wind! Ik hou ervan! De wind die gedachten wegwaait. Met zich mee neemt. De wind die je oren niets anders laat horen en voelen dan wind, ruis, gefluister … en die langs -weten-wij-veel-wie-of-wat-eerder- is gewaaid.

Pats! Zegt mijn elastiekje als de wind aan mijn haar trekt. (Vandaar de 2 stiekjes) Losse haren vanaf nu. Heerlijk ook. Het voelt alsof je op de boot of op de motor bent en de wind speelt met je haar. Of aan het strand staat met een heftig windje.

 Het uitzicht vanaf dit punt van het eiland is wederom adembenemend. Wij zijn hierboven. Het is hier overal mooi. Links van ons kijken we neer op Kamari. Daar komen we net vandaan. Rechts van ons kijken we neer op Perissa. Daar lopen we straks naar toe. Het is 11.00 nu. De wandeltocht begint. Ik ben benieuwd wat we gaan zien, beleven, voelen, ervaren … Op deze karakteristieke rots, genaamd Mesa Vouno die fier omhoog rijst uit de zee. 
Bovenop deze berg is het pad dat ons leidt naar de archeologische pracht van Ancient Thera.

Hier gaan we de resten zien, de ruïne van een grote nederzetting uit het Dorische tijdperk. En bij elke stap weer een waanzinnig tof uitzicht. Overal om ons heen zien we delen van een oude stad.
En oneindig veel stenen. Indigo is altijd op zoek naar de perfecte steen om vast te houden. De stenen in de zon zijn gloeiend heet, ook al zijn ze licht van kleur. De stenen in de schaduw zijn heerlijk koel. Uiteindelijk gaat er een steen mee in de hand, die half warm en half koud is. En … die natuurlijk lekker in de hand ligt.
Op het strand van Kamari liggen mensen zij aan zij. Zij liever dan wij. Soms zijn we even aan het einde van de wereld. ‘Niet te dicht bij de rand Indigo’ … Ik kan het niet laten. Een alles-betekenende-blik naar mij, die zoiets zegt van ‘ik ben niet dom ofzoooooo’ … De delen van het oude Thera zijn afgezet met een draad. Tot hier en niet verder. Niet consequent, maar wel hier en daar. Waarom dat op de ene plek wel zo is, en op de andere plek niet, is een raadsel.

Wat mijn ogen altijd streelt bij dergelijke bouwwerken uit de oudheid, zijn de stenen die zodanig zijn opgestapeld, dat ze met elkaar een perfecte wand vormen. Dat bouwen moet heerlijk zijn geweest. Het passen en meten totdat het goed stevig en dicht is.
‘Mag ik nog 1 steentje naar beneden laten denderen?’ Ik zeg Indigo iedere keer als deze vraag komt, dat hij goed moet kijken, als hij steentjes laat rollen, dat dat alleen op een plek kan waar zeker geen mensen onder hem zijn’ … ‘Mama er is hier niemand’ … 

Klopt. Maar toch. We hebben een gesprekje over dat dingen vaart krijgen als ze naar beneden gaan.
Na een stukje wandelen begint het ‘echte pad’ blijkbaar pas. Voeten optillen. Het is hier echt zoooooo gaaf boven!
In deze alles verzengende hitte is het een perfecte plek voor reptielen. Indigo kan zijn hart ophalen. Hij heeft het over berghagedisjes en smaragd-dinges … ‘Mama je kent toch wel Emerald Dragons?’ … Euhm nou blijkbaar sinds vorige week hahaha. We zien rood-achtige, groenige en grijzige kleine hagedissoorten. Tussen de droge begroeiing horen we telkens geritsel …
‘Mama het is hier zooooo mooi! Ik zou hier wel gewoond willen hebben, dan was ik een oude Griek!’ ❤️

Dan plots een Emerald Dragon (schijnt) recht voor het lensje van mijn telefoon. Moet je kijken wat gaaf! Die pootjes! De kleuren, de schittering op zijn huid. Als er hier iets Ancient is, vind ik dat ook van deze reptielen, die de tijd al heel lang doorstaan. 
Na 1700 voor Christus werd Thera (hoe het eiland toen genoemd werd) getroffen door een vulkanische uitbarsting. De prehistorische stad van Akrotiri kwam, zoals ik reeds eerder beschreef, onder een dikke laag as terecht. Het eiland bleef volgens de onderzoeken eeuwenlang een woestijn met hier en daar tijdelijke nederzettingen. 
We komen een fantastisch tableau tegen. Een wand met een beeldhouwwerk door priester Artemidoros, gemaakt naar aanleiding van zijn droom. Wat we zien is waanzinnig! De arend van Zeus, de leeuw van Apollo en de dolfijn van Poseidon.
Vanaf ongeveer de 8ste eeuw voor Christus vestigden de Dorische kolonisten uit Sparta zich hier onder het leiderschap van Theras, aan wie het eiland destijds zijn naam dankte. Deze plek werd een administratief en religieus centrum. 
Het is hier echt een plek om je neus op te halen met een dagje cultuursnuiven. Pilaren, al dan niet bewerkt. Stenen in onwaarschijnlijk zware grote rechte formaten. Kleine randjes met kleine stenen tussen de grote. 
Als je goed kijkt, zie je zoveel moois en ook zoveel waar ik me bij afvraag hoe mensen dat deden in die tijd. Het is werkelijk indrukwekkend. En groot ook. Huizen leken gebouwd te zijn op terrassen. We zien kerken. Romeinse badplaatsen. Gymnasia. Heiligdommen. Van Apollo. Van Afrodite. Van Hera. Van Egytische Goden ook. We zien een theater. Net buiten het centrum liggen begraafplaatsen verspreid tegen de bergwanden. Geplaveide wegen en kleine paadjes maakten de verbinding naar de havens links en rechts van de berg.

Tussen alle oudheden door vindt Indigo leven. Hij wil zoooo graag een hagedisje bestuderen. Hij speurt in alle gaten en hoeken op plekken waar hij vermoed dat ze zitten.
En we vergapen ons aan de wanden die overal opdoemen. En aan de hoogten van deuren waar Indigo wel, maar ik niet rechtop onderdoor lijk te kunnen lopen. De plek heeft veel bewoners gehad. Van Spartaanse kolonisten tot Egyptenaren.

Stenen zijn van xxs tot xxl. Indrukwekkend.
Zodra we schaduw vinden onder de bomen ruiken we hars. Zien we vogels die zich te goed doen aan insectjes en kleine reptielen.

Ik raak werkelijk geïnspireerd door de structuur van de stenen. Dat heb ik altijd. Het fascineert me. Het bouwen. Stapelen. De structuur. De vorm. En de natuur die altijd haar weg terug hervindt tussen alles door wat wij mensen ooit gebouwd hebben.
De paden zijn oneffen. Je voeten op de juiste plek zetten is niet vanzelfsprekend. Over je eigen tenen struikelen wel, als je niet oplet en in dromenland raakt.
Het is hier stil. We hebben alle rust en ruimte om op ons gemakje rond te kijken, te filosoferen, ons een voorstelling te vormen van hoe het hier was.
Vogels suizen door de lucht. Wat moet dat fantastisch zijn. Over bergen en zeeën.  ‘Mama ik wil in mijn volgende leven graag een vogel zijn, mèt jou, en dan ben ik jouw papa of mama en ga ik voor jou zorgen, de hele tijd, netzoals jij nu altijd voor mij zorgt’ … ❤️ … ‘Is dat eigenlijk veel werk om voor mij te zorgen?’ 😂👌 ‘Mama ik denk dat ik wel ergens rond mijn twintigste kinderen wil, het lijkt me zo leuk, en dan ga ik ook met ze op reis, zoals wij altijd doen’ … ❤️ … oneindig veel gesprekken. Elke dag weer. Al 10 jaar lang. Mooi mens, die zoon van mij.

Er staat nog zo’n hokje hier. Er zit een man in met een fluitje. Hij houd de wacht. Als er iemand iets doet wat niet mag, dan fluit hij.
En soms is er ineens wat groen. En dan is het ook echt groen. Fijn tussen al het droge dorre en stoffige.

We komen amper iemand tegen. Ik hou daarvan. Van dat het ‘privé’ is. Dan voelt het exclusief en loopt er niemand in de weg.

Ergens onderweg begint iemand tegen ons te praten. In het Nederlands. Een jong stel. Ze hoorden onze gesprekken. We lopen een stukje samen. 
Een foto van ons 2! Ook leuk want naast de selfies lijkt het meestal een fotoverslag van Indigo die op vakantie is.
Met z’n vier lopen we het komende uur. Indigo kletst voluit. Echt zijn mond is net een waterval waar woorden uitvloeien. Moeiteloos doet ie de ene spreekbeurt na de andere. Hij vind gretig aftrek want er is gespreksstof genoeg.

Ze zijn met de scooter naar boven gekomen, via Kamari. Om de berg heen, dat is een hele toer. Straks als wij naar beneden klauteren, rijden zij er waarschijnlijk langer over dan dat wij lopen, bedenken we met z’n viertjes.
Ondertussen genieten we van duizelingwekkend veel moois. De stenen waarmee de huizen gebouwd zijn is in overdaad aanwezig hier. Het is gaaf hoe de grilligheid van de berg moeiteloos overgaat in de bouwwerken van hetzelfde materiaal. 
Tof dat, ondanks de aardbeving en vulkaanuitbarsting in 1956 toch nog heel veel zichtbaar is, en muurtjes half zijn blijven staan. Hier en daar gestut … Maar dat even terzijde. Waar je ook kijkt zijn restanten van bouwwerken te zien. Beneden ons. Boven ons. Links. Rechts. Voor. Achter.

Een vliegtuig! ‘Zou daar onze bagage in zitten?’ … Zucht. Waarom hebben we in hemelsnaam bagage? Waarom hebben we niet nòg minder meegenomen en datgene in de handbagage gedaan? Nou ja. Meestal doen we de dingen zodanig zodat ze op dat moment het beste lijken. Als je daar achteraf spijt van krijgt en het is door eigen toedoen, dan is dat stom en suf en neem je je verlies en ga je door.

Als echter, zoals wij nu, je in wachtstand en verwachtingsstand staat … Door elke keer de belofte …

Zucht … Daar gaan we weer. Gedachten aan de bagage. 
We dalen langzaam af. Het stel is 2 weken in Perissa. Morgen is hun laatste dag. Indigo verteld dat wij eigenlijk nog gaan eilandhoppen. En al 11 dagen op onze rugzakken wachten. Ze vragen wat ons volgende plan is. ‘Stappen jullie dan ongepland zomaar op een boot?’ … Ze waren bij de havens geweest en verbaasd geweest door de chaos. Het meisje zei dat ze liever toch dingen georganiseerd zou hebben zodat ze wist waar ze aan toe was. Als ze überhaupt ooit zou gaan eilandhoppen dan zou ze alles van te voren graag willen plannen. Ik herinner me dat Barbara en ik naast een ronkende boot in zo’n haven een hele middag geslapen hebben, half op onze rugzakken.

Mooi hoe mensen verschillend zijn.
Ik herinner me ineens hoe ik tegen een opdrachtgever zei dat we de heenreis en terugreis hadden geboekt en de rest nog helemaal open stond. Dat ik dat graaaaag niet helemaal georganiseerd had. Hm … Heb ik het op me afgeroepen? Hum. Hum. De ‘schuld’ bij jezelf zoeken, is niet een erg goed idee als je gewoon betaald voor je vlucht en je bagage in incheckt.
We lopen nog wat. Indigo kletst oneindig. Vol enthousiasme. Over al zijn diertjes. Over school. Over vakanties. Over vanalles. We drinken met z’n vieren nog een drankje in de hitte. Dan gaan zij op de brommer. Volgende week weer aan het werk en naar school. Hij is energie adviseur. Zij studeert psychologie. En wij … zetten ons avontuur voort. Bergafwaarts.

Hier ongeveer naar toe. Daaronder moeten we zijn. En dan nog een stukje verder naar zee. Onze traditie: de voetenfoto. Grappig want we hebben foto’s van grote met kleine voetjes. Nu scheelt het nog maar 2 maten. Indigo heeft een mooie wandelstok meegenomen onderweg. Die gaat hem goed van pas komen. Het pad schijnt steil te zijn. 
Hier waait het weer stevig aan deze kant. Haren waaien in mijn mond. En dan … Alsof de windgoden mijn verzoek verhoren … een stoffig elastiekje recht voor mijn voeten. ‘Bheee mama dat is toch vies’ … ‘Ja dat is, maar dan was ik straks mijn haar toch extra 😉 in elk geval kan mijn haar nu op een staart’ …
Daar gaan we. De berg is indrukwekkend. De hitte ook. Schaduw is er niet, volgens mij. Nauwelijks schaduw volgens Indigo, haha of je moet onder de berg gaan liggen. Daar beneden halverwege in het dal is iets wat onze aandacht trekt. Wat zou dat zijn? Hoe is dat ontstaan? De hand der natuur? Of mensenhanden? Het is goed dat we stevige schoenen dragen 😉 want het pad kruimelt onder onze voeten weg. (Had ik deze zin niet eerder uit mijn brein laten ontspruiten? Op het pad van Oia naar Fira?) Indigo draagt stevige schoenen. Ik draag mijn slippers. Het pad draagt de naam van profeet Elias die van bergtop naar bergtop ging. Wij volgen de voetsporen van Elias.

Het is mooi! Indigo staat om de haverklap stil om alles goed te bekijken. ‘De oude Grieken woonden echt heel mooi mam’ … Hij heeft een mooie kijk op de wereld vind ik. En is in contact met alles. ‘Mama zullen we zo’n steenstapel maken?’ Haha. De structuur van de berg verandert langzaam. Meer laagjes. Minder grof. Poreuzer. Kleinere structuur. En hier en daar een zwart blok met rode delen. Alle kleuren van de stranden zijn hier verenigd. Zwart. Rood. Wit. Soms moet er iets onderzocht worden. Indigo heeft alle tijd van de wereld. De hitte boeit hem niet. Het zweet parelt op onze gezichten en armen. Tussen mijn borsten. Op onze ruggen. Daar ergens een stuk verderop is mogelijk schaduw. We zijn sinds onze start van boven naar beneden al anderhalve liter water verder. We droegen 2,5 liter mee. We moeten nog een heel eindje. Het is geweldig. Dit is waar we van houden. We komen niemand tegen. En niemand haalt ons in. Er is voor ons en achter ons niemand te zien. De berg is van ons. Heerlijk om gewoon anderhalf uur helemaal niemand, niks, nada tegen te komen.

We bestuderen de details. We zien allebei echt. Echt kijken is anders dan als een kip zonder kop ergens zijn. We snuiven de omgeving op in al haar schoonheid en variëteit. Zijn dat kunstenaarsogen? Beelddenk-gedrag? Het zien. Benoemen. Delen.
Hier zijn we in ons element. Als Indigo groter is doen we dit mèt backpack. Zulk soort dingen. Volgend jaar misschien? De berg over, en op zoek gaan naar de volgende plek. Dat is wat zo heerlijk is aan backpacken. De vrijheid om elke dag verder te trekken, of te blijven als je wilt.
Griekenland zou backpack-light worden. Van plek naar plek. Van camping naar camping op alle hoeken van de eilanden. Van eiland naar eiland. En dan … Om 16.45 zijn we beneden. We hebben vanaf 11.00 gelopen, geklauterd, gewandeld, geklommen. We hebben het stikheet. Willen koud drinken. Eten. En een duik nemen in de zee.

Nu nog langs de berg … Richting het water. En yessssss … We ploffen neer …

We bestellen een visschotel voor 2, en verse ananassap en verse perziksap. De camera’s van onze telefoons zijn op voordat het eten en drinken er is. Jammer want het zag er super uit! We zwemmen … En voelen dan de drang om naar ‘huis’ te gaan. De telefoons op te laden, want de bagage … Die komt straks!

De bushalte is drukdrukdruk. De bus komt. Alleen mensen met kleine kinderen mogen mee. Indigo is niet klein. De volgende bus duurt een uur.
Wij lopen naar het appartement waar we onze eerste nacht hebben doorgebracht. De dame lacht. Ze vraagt of onze bagage er is. ‘Nee’ ‘Neeee???’ … We vragen of ze een taxi wil bellen.
Na een kwartier komt de taxi. We worden met een grote glimlach ontvangen. De man komt uit Athene. Hij woont daar met zijn vrouw en 2 kinderen van 9 en 11. Hij werkt sinds 12 jaar in Santorini in de zomer, 6 maanden. Hij heeft zijn vrouw ontmoet het eerste jaar dat hij hier werkte. Ze is een Duitse. De kinderen hebben in de zomer 2,5 maand vakantie. Dan is het gezin compleet want komen ze naar Santorini.

Indigo is jaloers. Hij wil ook wel 2,5 maand zomervakantie. De man brengt ons bij Pension George. Daaaag!
Telefoon aan de lader. Berichten checken. Gemiste oproepen checken. Mail checken.

Alleen iets over een expositie in oktober. Dat is van latere zorg. Ik bel Santorini Airport. Geen gehoor. Ik bel AviaPartners. Geen connectie. Het loopt dood met doorschakelen omdat ik bij de luchthaven moet zijn waar het rapport is opgemaakt: Santorini dus. Kutzooi. Ik sms Olga. We gaan even zwemmen in ons zwembad. Even afkoelen. Een half uurtje later: geen goed nieuws. Er is geen bagage. Verdomme! Hoe kan dat nou!! Grrrrr …

Wat wil het leven ons vertellen?!!!
We zouden nog naar Fira zijn gewandeld om te gaan eten. Maar na het slechte nieuws hebben we allebei zoiets van ‘bheee’ … We bestellen eten, gevulde paprika en aardappeltjes met vlees. Simpel.

Het wordt 20.00 – 21.00 – 22.00 … We kijken elkaar af en toe aan met een blik met opgaande werkbrauwen. We spelen een spelletje. Ik schrijf. De stilte is voelbaar. De vraagtekens in onze hoofden bijna hoorbaar.
Ik zou wel tegen iets aan willen schoppen. Indigo zou wel wat oud serviesgoed stuk willen smijten. ‘Hoppaaaa!’
‘Het komt wel’ zegt Indigo als ik een beetje sip ben. ‘Het komt wel’ zeg ik, als Indigo boos is.

Olga belt nog. Ze is weg bij de luchthaven. De bagage is niet weggegaan uit Amsterdam. Morgen om 06.00 komt er weer een vlucht. Misschien dan. Laten we het hopen.

We lezen in Harry Potter. Dat is verdraait lastig in het Engels.

Welterusten … Morgen. Morgen. Morgen.

#009 … Found Atlantis …

Zondag … 8 dagen geleden gingen we bepakt en bezakt naar Schiphol … Vanaf dat moment ging alles anders dan gepland. Ik ben benieuwd wat deze dag ons brengen gaat. Bagage misschien?
Het is me toch wel een ‘soort-van-grappig’ verhaal aan het worden voor de buitenwereld ondertussen. Iedereen ‘leeft mee’ en smult ervan. Voor ons is het alleen niet persee grappig, en duurt het te lang. Omdat elke dag een vraagteken is, en elke dag een veel te grote kostenpost. Waarvan iedereen zegt dat we dat kunnen declareren. Maar we moeten het natuurlijk wèl voorschieten nu. Maarrrrr … we incasseren. En genieten …

Ik dacht om Indigo, nu hij wat groter is, mee te willen geven dat je met bijna niets, met een rugzak met wat spullen en met wat geld en een portie goede zin, de hele wereld over kunt. Ik heb zelf met name tijdens mijn studieperiode de halve wereld gezien. Rugzak. En go.
Ik dacht … Dat is leuk. Voor Indigo. Als ie straks groter is en wil reizen, heeft ie al wat bagage, kennis, ervaring …

Nu is Indigo best al op heel wat plekken geweest. Maar nog nooit met de backpack … Mission failed. Het was in de zomer van 2012 dat we voor het laatst echt op zomervakantie waren. De jaren daarna hebben we in Nederland doorgebracht. Dat had ik eerder nog nooit gedaan. Gezondheidsissues en bijbehorende crisis. Ooooo wat was ik toe aan een echte vakantie dit jaar, even warmte en genieten, geen werk, geen stress, even niets …
Nou ja wie weet komt het nog … Of anders moeten we met de kerstvakantie een nieuwe poging doen … Als ik dan uberhaupt nog ergens naar toe kan, als er althans een vergoeding komt voor deze mislukking … En dan gaan backpacken, zodat we dat kunnen doen, en ik niet die hele aanschaf van al die spullen ‘voor niets’ heb gedaan.  In principe kijk ik daar wel heeeeeeeel erg naar uit. Alleen dan is Griekenland niet te doen met de backpack. En dat was het hele plan. Het lekkere simpele no-nonsense staat mij wel aan. En Indigo een beetje wereldwijs laten worden is ook niet verkeerd. Dacht ik … Niet dat hij met ‘gewone’ vakanties niet wereldwijs wordt … maar nou ja … weet je wat ik bedoel? Het is net dat tikje meer back to basic wat je meestal zo goed ‘jezelf’ laat voelen.
Het is wel echt heel gaaf om te merken dat Indigo zich zonder problemen verstaanbaar kan maken en gewoon met iedereen een gesprek aanknoopt. En niet half fluisterend, maar met heldere stem en vol vertrouwen. Is dat dan toch, naast karakter, het Vrije Schoolse?
De stapel cash die ik mee had is ondertussen ver op. Twee van onze beide rekeningen waarvan ik de pasjes mee heb, waar wel wat op stond, maar niet al te veel, gewoonvoor de veiligheid en  omdat dat niet nodig was, zijn al veel leger. Te leeg naar mijn zin.

We moeten na de vakantie ook nog leven.  Het is eigenlijk van de zotte dat ik mijn moeder moet vragen om onze rekeningen te vullen … En dat Aegean dat niet doet. Maar so be it. Is dat het nadeel van een ‘voordelige’ vlucht? Had ik dan toch KLM moeten vliegen? Die hadden zeker een hotel georganiseerd … althans, ik heb wat bevriende KLM-ers, stewardess en piloot … En alles wat ik daar altijd van hoor, is dat het goed geregeld wordt.

O jee ga ik dit echt aan doen? Ik kreeg een shirtje van de winkelmevrouw, bij de aanschaf van de tas, omdat ze het zo sneu vond van de bagage. Ga ik dat echt aan doen? Tegen mijn principes in. Een shirt met Santorini erop. Lelijk!!! O dat wordt 1 keer, nooit meer … Bij het boeken had ik slechts gekeken op datum en op vliegtijden. Ik wou die of die dag heen, en die of die dag terug. En overdag vliegen zodat we geen rare gebroken nachten zouden hebben. Dat is niet goed voor de hoognodige rust. Er is geen speling in een omgangsregeling zoals de onze. Indigo’s schoolvakanties zijn doormidden. Dus deze vluchten waren het beste. Dacht ik. Maar nu heb ik spijt. Dat ik niet verder heb nagedacht over kwaliteit en service.

Ik vind het eigenlijk best irritant worden.

En aan de andere kant, we vermaken ons sinds gisteren, sinds we een echte uitstap hebben gedaan, wel. Wat ook opmerkelijk is; nu we weer wat spullen hebben, is het ook meteen een rommeltje. Niks hebben is ook ordelijk 😂 Nu moet ik weer de broeken bij de broeken en de shirts bij de shirts regimes voeren 😉 … O nee, dat is niet waar, want alles wat we niet aanhebben hangt aan kleerhangers, deurklinken en over bedranden te drogen.

Ik heb nog steeds maar 1 bh. Die had ik aan tijdens vertrek vorige week. Die wissel ik af met mijn slappe-todden-bikini-topje … En het kost me wat moeite om me daar niet aan te irriteren …

Oia staat vandaag op de planning. Als Indigo wakker word is het al na half 11. Hij houdt gewoon zijn Nederlandse ritme aan. Hij maakt lekkere lange nachten. Goedzo! Goed uitrusten voordat school weer begint.

We duiken na een snel ontbijtje in het zwembad. Heel even maar. Quick shower. Tassen inpakken ❤️❤️❤️👍. (Ja de tassen! Hoe fijn! We hebben tassen … En hele fijne ook, ieder he-le-maal naar eigen smaak, fijn ❤️ want om zomaar iets sufs te kopen dat vind ik onzinnig en zonde)
Bij de receptie vraagt iemand om de wifi code. Helen is er niet. Haar man weet het niet. Indigo wel. Haha. Cool. De kids van tegenwoordig …
Dan ons dagelijkse riedeltje: snorrevrouw voor water, naar de bakker voor een broodje voor Indigo. Ik hoor hem Italiaans praten. Dat versta ik net iets beter dan Grieks. Niet dat dat zoden aan de dijk zet. Ik spreek geen woord, op een paar spreekwoorden na. De bakker blijkt half Italiaans te zijn. Vader uit Griekenland. Moeder uit Italië. Indigo krijgt een aai over zijn bol en een zakje met koekjes. Zomaar. Omdat het kan. Lief! 💙
Vervolgens is daar de bushalte met het onbegrijpelijke tijdschema. Ze geeft aan hoe laat de bus vertrekt vanaf een bepaalde locatie. Niet hoe laat de bus vertrekt vanaf een ‘tussenlocatie’ zoals Karterados. We zien wel. We weten iig aan welke kant van de weg we mogen wachten. Niet omdat dat vermeld staat … maar omdat dat logisch is op de kaart die ondertussen in onze hoofden ontstaat. Karterados ligt nogal centraal.
De bus komt. We moeten overstappen in Fira. Haha dat stuk hadden we kunnen lopen. In Fira is een echt busstation met een stuk of 10 bussen. Eens even kijken hoe dat werkt. Euhm … geen enkele bus draagt een naam of richting. Okay. Ik vraag bij de eerstvolgende bus of de bus naar Oia gaat. ‘No’ … Okay dat is duidelijke taal. We vragen de volgende bus. ‘No’. Volgende ‘No’ … Hahaha dit werkt! We weten iig welke bussen niet naar Oia gaan.

😃 hahahahaha …
Ik vraag iemand hoe we erachter komen welke bus naar Oia gaat.

Het blijkt dat iedereen gewoon wacht tot de kaartjesjongen dan over het hele station gaat lopen en roepen naar welke plaats hij gaat. Mensen verzamelen zich om hem heen alsof hij de rattenvanger van Hamelen is. Grappig. En dan. In de bus …

Dit is wel een handige strategie van deze jongen. Hij heeft een luide stem en spreekt vrij goed Engels. Voor vertrek roept hij door de bus dat iedereen kleingeld klaar moet houden. Dit werkt. Hij heeft binnen no-time de hele bus voorzien van kaartjes.
Er blaast een ijskoude wind recht op onze hoofden. Een ventilatording boven ons hoofd. Ik draai het klepje dicht.
Als we Oia naderen gaan we omhoog en hoger dan dat. Langs steile afgronden rijdt de bus. We zien donkere schijven in het landschap. Dat is altijd zo mooi aan vulkanische gronden. De gelaagdheid. De natuur bouwt mooi. Indigo bouwt in mine-craft. Even verzadigd van de mooie uitzichten. Andere generatie. We gaan zo vaak heen en terug dat ik niet meer weet hoe en wat. Het land is hier smal. Ik zie water aan beide kanten.
We horen een man ergens achter ons roepen ‘Open it!’ ‘Open it!’ … In herhaling. Er lijkt niemand te reageren want hij blijft roepen. We kijken achterom naar waar het geroep vandaan komt. Beetje nieuwsgierig aangelegd 😁

Whahahaaaa hij heeft het tegen ons!!! Ik kijk verbaasd naar Indigo en viceversa. Geen idee waar de man het over heeft. Hij wijst naar boven.

We kijken. We zien. De ventilator. Ik kijk hem volgens mij enigzins vreemd aan. Misschien met die bepaalde blik die mij vroeger weleens uit de klas gestuurd liet worden.

‘Open it!’ Nou ja zeg! Hahaha de man zit minstens 5 stoelen achter ons en dan ook nog in de rij aan de andere kant van de bus. Lachwekkend. Als hij zich zo druk maakt snap ik dat hij overhit raakt. Vol Grieks temperament.

Ik wijs met een vragend (misschien lichtelijk cynisch) gezicht naar het mini-ventilatortje boven onze hoofden.
‘Open it!’ zegt hij. ‘Amehoela’ denk ik terwijl ik het klepje een heel klein beetje open draai zodat het niet op ons waait, en ik draai het met een vriendelijk knikje richting de man.

Een dame achter mij schiet in de lach en knipoogt.

Na een minuut of wat stapt de mijnheer uit de bus. Met een map onder de arm. Zwetend en puffend van de warmte. Dat komt vast niet door ons ventilatortje 😃 druktemaker. Hahahaha.
In Oia aangekomen ben ik al het gevoel van richting kwijt. We halen een kaart van Oia. Voordat we toch eens hebben uitgevogeld waar we zitten … Zitten we op een grote steen ergens in de schaduw tussen de lage bomen. Lekker! We willen naar het Maritiem Museum. Maar eerst lopen we gewoon naar daar waar onze voeten ons brengen. En dat is … Bij ‘s-werelds meest beroemde boekwinkel … Atlantis. Here is the magic! 
Indigo vraagt of hij mag lezen. Ineens vind hij een schat. Het nieuwste boek van Harry Potter. ‘Ooo mama!! Mag ik die?’ … ‘Dat moet je zelf weten, als jij dat kunt lezen in het Engels …jij hebt je eigen geld, en als je het zelf draagt is het prima’ … De pinpas komt tevoorschijn. Mensen vinden het blijkbaar nogal bijzonder. Ik vind het super dat Indigo zo zelf leert met geld om te gaan. Hij doet dat leuk vind ik. Soms neemt hij mij of een vriendje of vriendinnetje mee naar de film. Hij deelt.
Maar even terug naar Atlantis Books… in 2002 gingen Oliver en Graig een weekje naar Santorini. Kort gezegd … Om erachter te komen dat Oia geen boekwinkel had … Een poos later had Oia wel een boekwinkel. En wat voor 1!

Het verhaal is prachtig leesvoer om te googlen … 
Het wordt langzaam druk in Oia terwijl wij ons te goed doen aan een soort van ijsje en verse jus d’orange op een authentiek terrasje. Aan niets is te merken dat Griekenland noodlijdend is. De prijzen zijn schrikbarend hoog. De gasten en bezoekers die hier komen of verblijven geven genadeloos veel geld uit. De tax is 24%! Het Nationaal vermogen van Griekenland wordt hier elke dag flink verhoogd, lijkt. Het is me te druk hier. We bezoeken het Maritiem Museum. We zijn (wederom) de enige bezoekers! Raar! Er lopen duizenden mensen hier. Komen die echt alleen maar om te kijken naar het uitzicht, te winkelen en eten? Het museum is tof. Lekker knullig. Ook toe aan een fris windje in de zeilen denk ik. Daar zou ik in investeren als ik de gemeente Oia was. Het is geweldig wat we zien. De zeevaart trekt altijd. De knopen. De touwen. De zeilen. Indigo geeft me graag wat meer tekst en uitleg over het roer, de giek enzovoorts. (😂) We lopen zeker een uur rond in het kleine museum. Mijn piratenbloed gaat stromen … We kunnen, als we willen, naar beneden naar de baai van Ammoudi … Lopend. Of met ezels. Alweer die arme dieren. Ezels. Muilezels. The Donkey Sanctuary probeert sinds 2006 de omstandigheden voor de ezels te verbeteren met hun project S.T.E.P.S. Safety: wordt men begeleid tijdens de rit? Thirst: Heeft het dier toegang tot water, fris schoon water? Equipment: Zijn zadel en teugel van een goede kwaliteit of brengt het verwondingen en ongemak aan het dier? Pounds: Ben je van een acceptabel gewicht om gedragen te worden door het dier? Shelter: Heeft het dier toegang tot beschutting tijdens rustpauzes?

De tip is: als je niet 100% content bent met de antwoorden op deze vragen, rijdt dan niet op een ezel of muilezel. Wij mensen zijn verantwoordelijk voor het welbevinden van deze ezels en zolang de omstandigheden voor de dieren erbarmelijk zijn, wordt geadviseerd om zelf te lopen. Triest eigenlijk. Dat wij mensen dieren inzetten om ons te dragen als we zelf kunnen lopen.

Wij gaan niet naar beneden. Die gekte laten we aan ons voorbij gaan. Wij gaan wandelen. Het pad op wat naar Fira gaat. Het is zo’n kilometer of 10 a 11. Het is al half 7, dus het hele pad gaan we niet redden voor het donker is. En àls het donker worden gaat, is het ook binnen no-time pikdonker. 
Het wordt fijn rustig hoe verder we de drukte uit lopen. Het lijkt wel of ze een uur of anderhalf geleden een dozijn bussen en boten hebben opengetrokken. Als sardines in een blikje, op elkaar gepropt, lopen de mensen door de smalle straatjes. Op zoek naar de beste plek voor de zonsondergang. En op zoek naar mooie spullen. Aaaaj ik word een winkel met sieraden ingezogen. Waanzinnig mooie oorbellen. Echt heel heel heeeeel super mooi. Van een Russische ontwerpster. Heel erg mooi.

Met de handen op de rug en de ogen in de broekzak dwing ik mezelf het winkeltje uit. ‘Jij wilt oorbellen kopen he mama?’ … Hahaha. Ja. Maar ik hoeft niet alles wat ik wil.
Atlantis. Dat wil ik wel. Daar meer over weten.

Dat gaan we vanavond nog eens uitspitten. Hoe zat dat ook alweer?

De mythe over een ‘verloren eiland’ werd en wordt generatie over generatie verteld, totdat de Griekse filosoof Plato er over schreef rond 375 voor Christus. In zijn beleving was Atlantis een groep eilanden met een heuvel in het midden. Deze heuvel zou zijn omgeven door een ring van water die weer zou zijn omgeven door een ring van land, met in totaal 9 ringen water en 9 ringen land. Deze eilanden werden gecreëerd door Poseidon, god van de zee, voor zijn geliefde Cleito die geboren was op Atlantis. Uit het huwelijk tussen Poseidon en Cleito werden 5 mannelijke tweelingen geboren. Atlas was de oudste zoon en zou 1 van de 10 koningen van Atlantis zijn. Om 1 van de vele verhalen over Atlantis te lezen … neem ik vanavond tijd om voor te lezen. In 1967 werd er een stad gevonden in Santorini, begraven rond 1500 voor Christus door een catastrofale vulkanische uitbarsting. Archeologen geloven dat dit misschien het verloren Atlantis is.
Echter volgens de Griekse mythologie is Santorini ontstaan uit een kluit die Triton schonk aan de Argonauten.
Hoe dan ook. De verhalen zijn prachtig. Het eiland ook. Heftig. Als we heel ver terug gaan in de geologische geschiedenis, zou op deze plek Afrika en Europa nog verbonden zijn geweest ❤️
We lopen het pad richting Fira. Het wordt stiller. Stil. Delicaat. Mooi. Sereen. Prachtig. Santorini is droog. Er is nauwelijks vegetatie. Toch heerst er een magie en wordt Santorini de zwarte parel van de Egeïsche zee genoemd. 
Als architectuur flirt met het licht en de schaduw wordt het kunst-plus. Niemand kan beter schilderen en beeldhouwen dan de natuur. Elke dag een beetje anders. De weg is prachtig. Halverwege haken we af. De zon is onder. We willen niet langs de klif lopen als de duisternis haar intrede doet. We nemen het eerste pad ‘de weg af’ en komen bij de bushalte. De bus blijft te lang naar onze zin weg. Er stopt een busje. Een man draait het raam open. ‘Fira?’ … Ik kijk hem in de ogen. Voelt dit okay? Ja. 15 euro zegt hij. Okay let’s go. Deze man komt uit Thessaloniki … Hij woont tijdens het seizoen met zijn vrouw in Santorini. Om te werken. Als taxi. Veel taxi’s hebben geen bordje ‘taxi’ … In de winter woont hij in Thessaloniki? Wat is dat toch met Thessaloniki? Komen daar ‘the good ones’ vandaan ofzo?

Van Fira lopen we naar Karterados. We zwaaien naar de bakker. Maken een praatje met Helen. Ze vraagt hoe onze dag was. Die was top! We hebben een chocolaatje voor haar meegenomen van de patissier. Kweenie hoe dat in het Grieks heet.
Morgen meer … bagage hoop ik … Of zullen we het vliegticket omboeken en naar huis gaan? Thuis kom ik meer tot rust dan hier op deze manier. Maar dat is ook opgeven. En wie weet heeft het weekend wel een goede uitwerking op onze bagage. Alles gaat hier wat tragerderder …