#014 … Lost luggage in Athens … or Munich … found a beachhouse … 

Vrijdag 26 augustus … 09.35 Indigo wakker worden … Om 10.00 checken we uit. We krijgen wat korting, omdat we zoveel nachten zijn gebleven. Dat is dan wel weer lief! Bizar veel nachten … Rond 11.00 zijn we verhuisd. Wij. Onze tasjes. En onze doos. Die doos … Die is bijna lachwekkend te noemen. George zegt: ‘is this your new luggage?’ … We grinniken. Tja het ziet er echt niet uit. De doos gaat straks op de post als de rugzakken er zijn! Yeah!!! Het moet voor 14.30, daarna is het postkantoor gesloten. 

Dat moet toch lukken? Dat de bagage er voor die tijd is? Dat hopen we dan toch 😃
We wonen vandaag aan het strand, in ons beachhouse met dubbele ‘woonlaag’ en met scooter voor de deur. Indigo is blij met het rekje in de vriezer, om ijsklontjes te kunnen maken. En onderzoekt hoe hij zwanenhanddoeken kan maken.Mijn portemonnee-tasje van fijn struisvogelleer waar al ons hebben en houwen in zit, heb ik net kapotgetrokken. Oops. Gelukkig ‘mag’ ik Indigo’s schoudertasje ‘lenen’ … Die gaat dus uit de doos. Tijd dus om naar Ibiza te gaan voor een nieuwe 😃 … blijkbaar is dat dromen van iets wat wel relaxed is. Eerst dit avontuur maar eens overleven. Dat is het echt. Overleven. Alles behalve relaxed. Ik vind het zo knap van Indigo dat hij niet gillend gek wordt. We doen dit best goed vind ik. Pfffff … een vrij traumatische ‘vakantie’. Nou ja … Vakantie is dit niet echt te noemen. Ik zou het voor geen goud over willen doen. 

Nieuwe dag. Nieuw avontuur.
We stappen op onze scooter. Helmpjes op. We beloven Olga om voorzichtig te doen. Te rijden als een granny. Whoohoo! Best leuk dit! Indigo is he-le-maal in zijn nopjes. Die heeft nog nooit op, zoals hij het zelf noemt, een gemotoriseerd voertuig op 2 wielen, gezeten. Even wennen. De laatste keer dat ik op een scooter reed was toch wel zo ongeveer toen ik 17 was.

Leuk!!! Ik houd van wielen en van gas geven. Hoe hard we gaan? Geeeen idee. Volgens de teller gaan we ‘nul’. De teller zegt ook dat er ‘nul’ benzine in zit. Ook als ik het vol heb getankt. 😂
Even testen. Hoe hard gaat het. En hoe doen de remmen het. Op het ‘rustige’ weggetje van ons nieuwe huis, naar ons oude pension. Dit is Santorini aan de zijlijn, over de achteraf weggetjes. We gaan voor de lunch. Waar naar toe? Pyrgos. Het is zoooooo mooi en leuk en cool en fijn! De wind. De zon. De bochten. Het gepruttel van onze ‘brommer’ … Het is echt een pruttelding. Maar ja, het rijdt!

In Pyrgos gaan we naar het terras en genieten van een overheerlijke lunch. Naast ons zit een Grieks koppel wat in Duitsland woont. Ze spreken ons aan want herkennen het Nederlands. Gezellig. We vervolgen onze weg omhoog naar een plaatsje waar we nog niet waren. Het pad van profeet Elias loopt hier ook, zien we. Die man heeft mooie wandelingen gemaakt. We nemen supersteile weggetjes. Omhoog. Hoeveel cc is dit? Haha, doet het best goed zo steil! Olga. Oproep gemist. sms. Bericht over de bagage 14.00 ‘Your luggages are going back to Amsterdam. They were put to flight to Athens from Amsterdam but the flight was going through Munich. From Munich the bags will sent back to Amsterdam!’

Het wordt echt raarder dan raar. Indigo slaat de hand tegen het hoofd en schiet in de lach. Dit kan echt niet. Gekkenhuis. Raarder dan een rare film. Zelfs mister Bean krijgt dit niet verzonnen. 

Ik ben he-le-maal klaar met dit geouwehoer en probeer de bagage dan het beste daar te laten. In Amsterdam. Dat het geen kant meer op kan, behalve naar ons huis. En wij … Gaan kijken wanneer de boten gaan … O ja. Middag’pauze’ het reisbureautje waar we de tickets kunnen bestellen is dicht. Om 17.30 weer open. Weer een dag verprutst. Indigo wil geen kant meer op. Die wil gewoon rust. Zekerheid. Duidelijkheid. Een spelletje spelen. We rijden naar ons beachhouse. Dat klinkt wel leuk toch? Een beachhouse … 

Ik speur naar hotels in Paros. Internetverbinding is bar slecht. Wi-Fi doet het niet. Ik bel een rondje. We kiezen iets. Na veel nee’s een ja!  Op goed geluk. Check! Om 18.00 hebben we ook de tickets voor de ferry naar Paros. Yesss we zijn ‘vrij’ … We gaan! Morgenvroeg! Jippie!!! … we gaan op Paros gewoon nog 1 setje nieuwe kleren kopen. Zodat we niet meer om-de-dag hetzelfde dragen.

En dan … op de scooter. Kilometers maken. De hoogte en de laagte. De bochten. De adembenemende rotsen langs. We rijden naar Oia. Daar waar ik een galerie moet gaan beginnen … 👌 Ooit! In Oia Oja? Je zegt ‘ija’ … Dat zegt ook de ezel vlakbij ons nieuwe huis.We dineren in Oia. En rijden terug voordat het donker wordt. Want in de duisternis al die bochten, omlaag, zonder straatverlichting … Daar heb ik ff nog geen zin in. Bij Fira in de buurt wordt het mooi donker. Dat is okay. Daar kennen we de weg. Indigo vind het super! ‘Mama wanneer zullen we eindelijk een keer een motor kopen’? 

❤️ rare dag! Met raar bericht. Te raar ondertussen. Maar we hebben tickets en we zijn ‘los’ ❤️

Morgen op pad! Yesssss! We pakken de doos weer uit. Die spullen hebben we namelijk nodig. Ik leg de 18,- euro voor de brommerverhuurmijnheer bij de sleutel op het tafeltje. Eigenlijk moet ik de brommer daar morgenvroeg naar toe brengen. Maar zo kan het ook, zegt Helen. 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s