#013 … Lost a day … Found a box … 

Donderdag 25 augustus … Dag 12. Alle hoop gevestigd op #Aegean #Airlines.  06.00 Karterados. Santorini. Griekenland. Klaarwakker. Indigo slaapt. Hij slaapt altijd zo leuk. Met getuite lippen. Pruillip. Glimlach. Mond wagenwijd open. Op z’n zij. Helemaal ineen getrokken. Op zijn rug. Compleet uitgestrekt. En alles daartussen in. Soms 1 arm omhoog. Waarom??! Soms op zijn knieën zoals hele kleine kinderen vaak doen. En dan in zo’n soort van yogahouding waar ik me bij afvraag hoe hij dat urenlang volhouden kan. En dan met het hoofd helemaal naar links of rechts.
Doet mij denken aan dat we een uil hoorden een paar dagen geleden. ‘Mama wist je dat een uil zijn kop geen 360 graden kan draaien, dat denkt iedereen van wel’ … Weetjes. Weetjes. Weetjes. Dat heeft ie van zijn vader. Die kent zelfs de Latijnse benamingen van uitgestorven vogelsoorten.
Ik check mijn mail en dergelijke. Geen WiFi. Het is al dagen maar ‘zozo’ met de elektriciteit die er soms uitklapt. Dan gaan de kaarsjes aan. Dat vind ik wel charmant, dat het licht en de stroom het begeeft geeft wel aan hoe ongelooflijk georganiseerd het in Nederland is, waar dat nauwelijks voorkomt. En met de WiFi die ik amper heb maar wel nodig heb om het e.e.a. te checken ga ik meteen a la minuut over mijn buitenland-bundel heen. Maar so be it …
Ik dwaal af.
Indigo wordt wakker rond 10.00. Olga belt rond 10.30. Ze komt een grote doos brengen. Voor het postpakket. Geweldig!
Vlak voordat we gaan zwemmen begin ik zoetjes aan met alvast wat spulletjes bij elkaar te sprokkelen die we niet nodig hebben straks. Is dat een te voorspoedige gedachte? Alle kleding die we aan hadden op de heenweg. Nieuwe kleding alvast een beetje. Indigo’s kleine handtasje. Slippers. Waterschoentjes. Straks hebben we dat allemaal. Ik fotografeer voor de zekerheid elk laagje wat erin gaat. Mocht het fout gaan met de post … ook al ga ik het aangetekend verzenden. Er gaat namelijk voor meer dan honderden euro’s in de doos, op de post. En mijn vertrouwen in dingen die vervoerd moeten worden tussen Griekenland en Nederland is tot onder het vriespunt gedaald … zouden wij eerder thuis zijn dan de post? Dat is ook zeer waarschijnlijk eigenlijk.

Of zullen we gewoon straks naar huis gaan als de bagage er is? Vragen of er een vliegtuig is met 2 plaatsjes vrij? Neeeeeee … We blijven. We hebben het tenslotte ook kei-super-leuk. En thuis wacht mij dan deze administratie, een claim schrijven. Hoe moet dat in hemelsnaam?
Na 12.00 belt Olga … Ik hoor aan haar stem … Oooooo zou het waar zijn …
Spannend!

De bagage schijnt in Athene te zijn. Volgens wat ze zeggen. Dat klinkt al iets dichterbij! Het schijnt dat onze bagage rond 16.00 mee gaat vliegen naar Santorini.

Zou het waar zijn. ‘Het klinkt heel realistisch’ zegt Olga … ‘Maar het is enkel wat ze zeggen’ … We schieten in de lach. Zelfspot met een vleugje cynisme is bij mij onderdeel van een relativerend vermogen … Maar verdorie wat zou ik blij zijn.
Een kennis van mij sms’t. Hij zei dat hij al lang een revolutie had ontketend. Maar ja. Haha.
We gaan zwemmen. Lunchen. Gevulde tomaat en paprika van gisterenavond. Lekker!!!! 
Het is al 14.30 als we richting Fira lopen. Traaaaaaaaaaaaaagheid is de modus van vandaag. Een dag verspillen met niks doen. Met wachten en verwachten. Ik zou het liefst zèlf nog naar Athene vliegen om de bagage daar op te halen …

We gaan dus maar een onnozel dagje doen. Oorbelletje kopen voor Indigo. Niet te ver weg van het vliegveld. Geen busreizen en wandelingen als de bagage elke minuut kan arriveren en we dan, zodra dat zo is, meteen een ferry voor morgen kunnen boeken, of … liefst nog voor vandaag … ❤️❤️❤️❤️❤️❤️ Als het even mee zit.
Halverwege de weg naar Fira kruipen even lekker we in een hoekje schaduw op terras. We zijn niet vooruit te branden. Beetje lusteloos van het gedoe. En dat ik geen schildkliermedicatie heb … werkt niet echt mee op zulke momenten. Maar … De dood is ingepakt … De rugzakken zijn 1 halte van ons verwijderd … Indigo drinkt een Raspberry Heaven en ik een Pineapple sunset. Even in de chillmodus. Een compleet dagje tijdverspilling. Nou ja … Straks kunnen we als het goed is verder. Jippie!

Hier werkt de WiFi wel. Afgeschermd berichtje op de tijdlijn op mijn FB … of ik een keer wil afspreken. Met telefoonnummer. Getrouwde man😳 … helaas niet openbaar wie zijn vrouw dan is … De brutaliteit van de gedachte alleen al! Dat is vast niet voor een zakelijke afspraak / kunstaankoop oid.

Om het even centraal te houden, als ‘u’ meeleest: ik heb nog minder dan geen interesse, ik ga niet eens persoonlijk reageren, dit is een directe belediging naar zowel mijn adres, als dat van uw vrouw en drie kinderen … maar dat snapt u zelf vast ook want blijkbaar moest het zonodig afgeschermd. We betalen onze overheerlijke verse smoothies. Mjammie. We lopen verder naar Fira. De bekende weg. Ik wil deze weg eigenlijk (deze zomer) niet meer lopen.

Oorbel voor Indigo. Dat is wat we gaan zoeken. Er is een straatje met sieradenwinkels. Van toeristische-troep-winkeltjes tot high-end. We nemen ze 1 voor 1. Een oorbel zoeken voor een jongen is niet de gemakkelijkste klus tussen alle weelderige sieraden. En ik wil misschien ook wel een oorbel … Geluk is vandaag te koop haha. ‘Mama als we oorbellen hebben dan dopen we die tot geluksoorbellen, dan stoppen we daar heeeeel veel geluksenergie in, zodat de bagage komt’ …
Bij 1 winkeltje, een chique jewelry shop duwt Indigo tegen de deur, om naar binnen te gaan, er staat tenslotte ‘push’ … De winkelmijnheer weigert hem. Hij zwaait met zijn hand en knikt nee. Verboden binnen te komen?? Indigo haalt zijn schouders op. Ik zie het gebeuren. Ik loop 2 meter achter Indigo en mijn blik viel op iets, vandaar dat ik even wat achtergebleven was.
‘Wat??????’ Iets in mijn brein kraakt. Iets vraagt mij af ‘huh’? Wat als wij nou een hele set Bvlgari hadden willen kopen.

We komen bij een winkeltje waar wel wat voor Indigo’s gading bij is. Met een hele gezellige jonge dame. Ze lacht veel. We kletsen wel een half uur lang. Ze werkt al 10 jaar op Santorini in de zomer. Het is zo typisch. De eilanden stromen vol met toeristen. Dan stromen de werkeloze mensen van het vasteland naar de eilanden. Voor 6 maanden werk. Ze klaagt dat het echt extreem wordt, teveel toeristen, teveel verkeer, teveel vuilnis wat niet afgevoerd wordt, te hoge prijzen. Santorini is niet meer wat het was. Dat vind ze jammer. Ik ook …

Natuurlijk komt het gesprek neer op de bagage, als ze vraagt hoe lang we op Santorini zijn of blijven. ‘My worst nightmare’ zegt ze, doelend op de bagage. Dat is het ondertussen ook wel echt aan het worden.
En nogmaals, het gaat bijna niet meer OM de bagage, maar OM het wachten. Het leven van vlucht naar vlucht. Het geloven telkens dat het echt komt.
We hadden best ook met deze nieuwe tassen door gekund met 2 setjes kleding. Op zoek naar een nieuw hotel. Op een nieuw eiland. Maar elke keer geloven we het echt.
… aan het lijntje. Zo voelt het. Alsof we heel de tijd aan het lijntje hangen. Dan is alle hoop er … op nog een vleugje vakantie … Misschien … kunnen we het beste naar huis gaan?

Hoeveel dagen geleden kwam Anniek thuis uit Rome? Sindsdien is de derde wachtfase … O ja, sinds maandag is er wederom (voor de derde keer) serieus bericht dat de bagage eraan komt. En wat doen wij als de bagage er aan komt? … Juist ja … wachten tot de bagage er is. Alweer bijna een volle week nu. Ik voel me echt zo suf. Dat ik telkens geloof in de belofte.
Is dat de les die hieruit te trekken is?

Er zit een vlek in mijn jurkje. Zo’n vlek van kalk of zout ofzo. We wassen om de dag onze kleding. Het water heeft een bepaalde hardheid en witheid, wat iets afgeeft. We hebben alleen maar donkere kleding dus je begint het te zien.
Mijn ‘we-willen-er-leuk-uitzien’ -hart vind dit niet leuk. Ik wil niet meer kunnen kiezen uit 1 jurkje of een broekje met shirtje, of een warme lange broek met topje en afwisselen met bh of bikini-topje. Ik wil niet meer dat Indigo op zijn vakantiefoto’s elke dag óf zijn donkerblauwe shirt draagt of zijn zwarte shirt, en 1 van de 2 spijkerbroekjes. De grapjes die we erover maken zijn niet meer zo erg leuk omdat het te lang duurt.
En ik wil ook niet ‘kleding kopen omdat het moet’ omdat thuis de kasten al uitpuilen van de mooie kleding… En ik houd niet van het hebben van spullen die we eigenlijk niet willen.
Klinkt dat verwend? Om niet allemaal dezelfde vakantiefoto’s te willen hebben?

Ik vind nog leuke oorbellen van donker blauwgrijze parels. Matching met mijn nieuwe jurkje en sandaaltjes. Mag dat? Uit de zee? Uit zo’n ‘wij-hebben-sieraden-uit-de-zee-winkel’.

Ik bel de luchthaven rond 18.00. Geen reactie. Even checken of de telefoon op ‘geluid aan’ staat. Elk moment kan het telefoontje komen. In gedachten zie ik de bagage staan in het rommelige hok op de luchthaven.
We hebben besloten naar Paros te gaan. In elk geval nog 1 tussenstop voor we naar Mykonos gaan en vanuit daar naar huis vliegen.

Indigo heeft zin in een pannekoek met aardbeien enzo.
En dan rond 19.00. Bericht van Olga: ‘I was in lost and found and the luggage wasn’t at the flight at 4.30pm. They have sent messages to Athens and waiting their response’

O neeeeeeeeeeeeeee… Hoe kan dit?

Het is toch te raaaaarrrr!
Volgende bericht: ‘Maybe at next one, at 8pm’

Volgende bericht: ‘They told me that you should keep all the receipts from clothes and other things you have bought and claim it from Aegean’ …
Shit. We lopen naar ons pension. We kunnen de weg dromen. Waar de struikelblokken zitten. Waar de gaten zijn. Waar de onzichtbare uitgevaagde zebrapaden.

We plukken een 2-tal souvenirs. 2 stekjes van vetplantjes. Die gaan in de doos naar oma. Eens kijken of dat lukt. Indigo neemt vaker stekjes mee van vetplantjes.
‘Misschien met de vlucht van 20.00’ dat moet toch lukken!?! … De bagage is in Athene, ik ben bijna in staat om daar zelf naar toe te gaan en het op te halen.
Als we thuis aangekomen zijn, duiken we nog in het zwembad. Dan komt Helen. Ze klinkt bezwaard als ze zegt dat er morgen gasten zijn voor de kamer. Ze had wel gezegd dat we mochten blijven totdat de bagage kwam, maar ze wist niet dat het zo belachelijk lang zou duren. En de kamer is al lang geleden gereserveerd. Ik snap het. Uiteraard.

Ze heeft nog een beachappartement aan Karterados beach. Dat ligt vrij geïsoleerd. Geen busstop. Ja op een half uur lopen. Ik zeg dat het okay is. Dan huren we wel een scooter.
We doen het, omdat ik niet weet of morgen onze bagage er is. We moeten om 10.00 de kamer uit. Dat is goed … Ik laat Indigo gewoon tot kwart voor 10 slapen en dan zijn we weg. Met 2 tasjes en een doos. Ik hoop naar het vliegveld. Of sowieso naar het vliegveld? Misschien wil ik eigenlijk wel het liefst gewoon naar huis nu. Of … stappen we op de boot?
Maar ja … Wat dan als de bagage komt? Wat dan???? Moeten we dan maar vertrouwen dat de bagage achter ons aan komt? Ik heb dat vertrouwen niet. En wat erin zit: nieuwe tent, nieuwe slaapmatjes, nieuwe slaapzakken, Indigo’s backpack is nieuw, nieuwe kleding, nieuwe zwemkleding, bijna nieuwe sandaaltjes … En dat alles maal 2. En dan onze kleding, lingerie, toiletspulletjes … Ik heb ondertussen gezien wat je maximaal vergoed krijgt bij verloren bagage. Dat lijkt wel wat, maar in vergelijking met wat er in zit … Komen we er dan slecht vanaf. Onze smaak, is niet Hema of H&M … Dus ik wil gewoon onze bagage terug. Is dat teveel gevraagd? Zijn wij te gehecht aan spullen? … 😬
20:34 Olga op de sms, of we zin hebben om nog ergens naar toe te gaan, dan pikt ze ons om 21.00 op. Dat hebben we wel. Het is in Nederland dan 20.00.

Ik sms terug: ‘Oooo that’s okay with us! We need to get euhm ‘Dressed’ hahaha …

Pffff … Wat zal ik nu toch weer eens voor een combinatie maken uit de 5 dingen uit mijn garderobe?
We gaan wat eten in Pyrgos, Christina en haar zoon Jorgos van 10 komen ook. Helaas voor de jongens spreekt hij geen Engels. En Indigo geen Grieks. Het is wel gezellig èn lekker!

We krijgen na 20.00 geen bericht meer over de bagage. Misschien morgen.
Ik vraag Indigo als we terugkomen wat hij wil: naar huis of blijven. Het maakt hem niet meer zoveel uit. Hij wil gewoon deze vakantie opnieuw. Want dit voelt niet als vakantie. Tranen. Hij keek zoooooo uit naar het eilandhoppen! Had geoefend met zijn backpack met het lopen. Ik begrijp hem zoooo goed.

Wat denken jullie? Zonder bagage verder gaan en hopen dat de bagage ooit bij ons terugkomt? Of naar huis vliegen? Extra kosten betalen voor het veranderen van de vlucht en bv een dagje Efteling ipv veeeel meer dan dat per nacht aan een hotel op een volgend eiland? Waar het ook overbooked is en dus lastig om iets te vinden?
Weet je? Ik weet het echt niet. Ik pak onze spulletjes nog in voor onze ‘verhuizing’ morgen. We gaan slapen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s