#009 … Found Atlantis …

Zondag … 8 dagen geleden gingen we bepakt en bezakt naar Schiphol … Vanaf dat moment ging alles anders dan gepland. Ik ben benieuwd wat deze dag ons brengen gaat. Bagage misschien?
Het is me toch wel een ‘soort-van-grappig’ verhaal aan het worden voor de buitenwereld ondertussen. Iedereen ‘leeft mee’ en smult ervan. Voor ons is het alleen niet persee grappig, en duurt het te lang. Omdat elke dag een vraagteken is, en elke dag een veel te grote kostenpost. Waarvan iedereen zegt dat we dat kunnen declareren. Maar we moeten het natuurlijk wèl voorschieten nu. Maarrrrr … we incasseren. En genieten …

Ik dacht om Indigo, nu hij wat groter is, mee te willen geven dat je met bijna niets, met een rugzak met wat spullen en met wat geld en een portie goede zin, de hele wereld over kunt. Ik heb zelf met name tijdens mijn studieperiode de halve wereld gezien. Rugzak. En go.
Ik dacht … Dat is leuk. Voor Indigo. Als ie straks groter is en wil reizen, heeft ie al wat bagage, kennis, ervaring …

Nu is Indigo best al op heel wat plekken geweest. Maar nog nooit met de backpack … Mission failed. Het was in de zomer van 2012 dat we voor het laatst echt op zomervakantie waren. De jaren daarna hebben we in Nederland doorgebracht. Dat had ik eerder nog nooit gedaan. Gezondheidsissues en bijbehorende crisis. Ooooo wat was ik toe aan een echte vakantie dit jaar, even warmte en genieten, geen werk, geen stress, even niets …
Nou ja wie weet komt het nog … Of anders moeten we met de kerstvakantie een nieuwe poging doen … Als ik dan uberhaupt nog ergens naar toe kan, als er althans een vergoeding komt voor deze mislukking … En dan gaan backpacken, zodat we dat kunnen doen, en ik niet die hele aanschaf van al die spullen ‘voor niets’ heb gedaan.  In principe kijk ik daar wel heeeeeeeel erg naar uit. Alleen dan is Griekenland niet te doen met de backpack. En dat was het hele plan. Het lekkere simpele no-nonsense staat mij wel aan. En Indigo een beetje wereldwijs laten worden is ook niet verkeerd. Dacht ik … Niet dat hij met ‘gewone’ vakanties niet wereldwijs wordt … maar nou ja … weet je wat ik bedoel? Het is net dat tikje meer back to basic wat je meestal zo goed ‘jezelf’ laat voelen.
Het is wel echt heel gaaf om te merken dat Indigo zich zonder problemen verstaanbaar kan maken en gewoon met iedereen een gesprek aanknoopt. En niet half fluisterend, maar met heldere stem en vol vertrouwen. Is dat dan toch, naast karakter, het Vrije Schoolse?
De stapel cash die ik mee had is ondertussen ver op. Twee van onze beide rekeningen waarvan ik de pasjes mee heb, waar wel wat op stond, maar niet al te veel, gewoonvoor de veiligheid en  omdat dat niet nodig was, zijn al veel leger. Te leeg naar mijn zin.

We moeten na de vakantie ook nog leven.  Het is eigenlijk van de zotte dat ik mijn moeder moet vragen om onze rekeningen te vullen … En dat Aegean dat niet doet. Maar so be it. Is dat het nadeel van een ‘voordelige’ vlucht? Had ik dan toch KLM moeten vliegen? Die hadden zeker een hotel georganiseerd … althans, ik heb wat bevriende KLM-ers, stewardess en piloot … En alles wat ik daar altijd van hoor, is dat het goed geregeld wordt.

O jee ga ik dit echt aan doen? Ik kreeg een shirtje van de winkelmevrouw, bij de aanschaf van de tas, omdat ze het zo sneu vond van de bagage. Ga ik dat echt aan doen? Tegen mijn principes in. Een shirt met Santorini erop. Lelijk!!! O dat wordt 1 keer, nooit meer … Bij het boeken had ik slechts gekeken op datum en op vliegtijden. Ik wou die of die dag heen, en die of die dag terug. En overdag vliegen zodat we geen rare gebroken nachten zouden hebben. Dat is niet goed voor de hoognodige rust. Er is geen speling in een omgangsregeling zoals de onze. Indigo’s schoolvakanties zijn doormidden. Dus deze vluchten waren het beste. Dacht ik. Maar nu heb ik spijt. Dat ik niet verder heb nagedacht over kwaliteit en service.

Ik vind het eigenlijk best irritant worden.

En aan de andere kant, we vermaken ons sinds gisteren, sinds we een echte uitstap hebben gedaan, wel. Wat ook opmerkelijk is; nu we weer wat spullen hebben, is het ook meteen een rommeltje. Niks hebben is ook ordelijk 😂 Nu moet ik weer de broeken bij de broeken en de shirts bij de shirts regimes voeren 😉 … O nee, dat is niet waar, want alles wat we niet aanhebben hangt aan kleerhangers, deurklinken en over bedranden te drogen.

Ik heb nog steeds maar 1 bh. Die had ik aan tijdens vertrek vorige week. Die wissel ik af met mijn slappe-todden-bikini-topje … En het kost me wat moeite om me daar niet aan te irriteren …

Oia staat vandaag op de planning. Als Indigo wakker word is het al na half 11. Hij houdt gewoon zijn Nederlandse ritme aan. Hij maakt lekkere lange nachten. Goedzo! Goed uitrusten voordat school weer begint.

We duiken na een snel ontbijtje in het zwembad. Heel even maar. Quick shower. Tassen inpakken ❤️❤️❤️👍. (Ja de tassen! Hoe fijn! We hebben tassen … En hele fijne ook, ieder he-le-maal naar eigen smaak, fijn ❤️ want om zomaar iets sufs te kopen dat vind ik onzinnig en zonde)
Bij de receptie vraagt iemand om de wifi code. Helen is er niet. Haar man weet het niet. Indigo wel. Haha. Cool. De kids van tegenwoordig …
Dan ons dagelijkse riedeltje: snorrevrouw voor water, naar de bakker voor een broodje voor Indigo. Ik hoor hem Italiaans praten. Dat versta ik net iets beter dan Grieks. Niet dat dat zoden aan de dijk zet. Ik spreek geen woord, op een paar spreekwoorden na. De bakker blijkt half Italiaans te zijn. Vader uit Griekenland. Moeder uit Italië. Indigo krijgt een aai over zijn bol en een zakje met koekjes. Zomaar. Omdat het kan. Lief! 💙
Vervolgens is daar de bushalte met het onbegrijpelijke tijdschema. Ze geeft aan hoe laat de bus vertrekt vanaf een bepaalde locatie. Niet hoe laat de bus vertrekt vanaf een ‘tussenlocatie’ zoals Karterados. We zien wel. We weten iig aan welke kant van de weg we mogen wachten. Niet omdat dat vermeld staat … maar omdat dat logisch is op de kaart die ondertussen in onze hoofden ontstaat. Karterados ligt nogal centraal.
De bus komt. We moeten overstappen in Fira. Haha dat stuk hadden we kunnen lopen. In Fira is een echt busstation met een stuk of 10 bussen. Eens even kijken hoe dat werkt. Euhm … geen enkele bus draagt een naam of richting. Okay. Ik vraag bij de eerstvolgende bus of de bus naar Oia gaat. ‘No’ … Okay dat is duidelijke taal. We vragen de volgende bus. ‘No’. Volgende ‘No’ … Hahaha dit werkt! We weten iig welke bussen niet naar Oia gaan.

😃 hahahahaha …
Ik vraag iemand hoe we erachter komen welke bus naar Oia gaat.

Het blijkt dat iedereen gewoon wacht tot de kaartjesjongen dan over het hele station gaat lopen en roepen naar welke plaats hij gaat. Mensen verzamelen zich om hem heen alsof hij de rattenvanger van Hamelen is. Grappig. En dan. In de bus …

Dit is wel een handige strategie van deze jongen. Hij heeft een luide stem en spreekt vrij goed Engels. Voor vertrek roept hij door de bus dat iedereen kleingeld klaar moet houden. Dit werkt. Hij heeft binnen no-time de hele bus voorzien van kaartjes.
Er blaast een ijskoude wind recht op onze hoofden. Een ventilatording boven ons hoofd. Ik draai het klepje dicht.
Als we Oia naderen gaan we omhoog en hoger dan dat. Langs steile afgronden rijdt de bus. We zien donkere schijven in het landschap. Dat is altijd zo mooi aan vulkanische gronden. De gelaagdheid. De natuur bouwt mooi. Indigo bouwt in mine-craft. Even verzadigd van de mooie uitzichten. Andere generatie. We gaan zo vaak heen en terug dat ik niet meer weet hoe en wat. Het land is hier smal. Ik zie water aan beide kanten.
We horen een man ergens achter ons roepen ‘Open it!’ ‘Open it!’ … In herhaling. Er lijkt niemand te reageren want hij blijft roepen. We kijken achterom naar waar het geroep vandaan komt. Beetje nieuwsgierig aangelegd 😁

Whahahaaaa hij heeft het tegen ons!!! Ik kijk verbaasd naar Indigo en viceversa. Geen idee waar de man het over heeft. Hij wijst naar boven.

We kijken. We zien. De ventilator. Ik kijk hem volgens mij enigzins vreemd aan. Misschien met die bepaalde blik die mij vroeger weleens uit de klas gestuurd liet worden.

‘Open it!’ Nou ja zeg! Hahaha de man zit minstens 5 stoelen achter ons en dan ook nog in de rij aan de andere kant van de bus. Lachwekkend. Als hij zich zo druk maakt snap ik dat hij overhit raakt. Vol Grieks temperament.

Ik wijs met een vragend (misschien lichtelijk cynisch) gezicht naar het mini-ventilatortje boven onze hoofden.
‘Open it!’ zegt hij. ‘Amehoela’ denk ik terwijl ik het klepje een heel klein beetje open draai zodat het niet op ons waait, en ik draai het met een vriendelijk knikje richting de man.

Een dame achter mij schiet in de lach en knipoogt.

Na een minuut of wat stapt de mijnheer uit de bus. Met een map onder de arm. Zwetend en puffend van de warmte. Dat komt vast niet door ons ventilatortje 😃 druktemaker. Hahahaha.
In Oia aangekomen ben ik al het gevoel van richting kwijt. We halen een kaart van Oia. Voordat we toch eens hebben uitgevogeld waar we zitten … Zitten we op een grote steen ergens in de schaduw tussen de lage bomen. Lekker! We willen naar het Maritiem Museum. Maar eerst lopen we gewoon naar daar waar onze voeten ons brengen. En dat is … Bij ‘s-werelds meest beroemde boekwinkel … Atlantis. Here is the magic! 
Indigo vraagt of hij mag lezen. Ineens vind hij een schat. Het nieuwste boek van Harry Potter. ‘Ooo mama!! Mag ik die?’ … ‘Dat moet je zelf weten, als jij dat kunt lezen in het Engels …jij hebt je eigen geld, en als je het zelf draagt is het prima’ … De pinpas komt tevoorschijn. Mensen vinden het blijkbaar nogal bijzonder. Ik vind het super dat Indigo zo zelf leert met geld om te gaan. Hij doet dat leuk vind ik. Soms neemt hij mij of een vriendje of vriendinnetje mee naar de film. Hij deelt.
Maar even terug naar Atlantis Books… in 2002 gingen Oliver en Graig een weekje naar Santorini. Kort gezegd … Om erachter te komen dat Oia geen boekwinkel had … Een poos later had Oia wel een boekwinkel. En wat voor 1!

Het verhaal is prachtig leesvoer om te googlen … 
Het wordt langzaam druk in Oia terwijl wij ons te goed doen aan een soort van ijsje en verse jus d’orange op een authentiek terrasje. Aan niets is te merken dat Griekenland noodlijdend is. De prijzen zijn schrikbarend hoog. De gasten en bezoekers die hier komen of verblijven geven genadeloos veel geld uit. De tax is 24%! Het Nationaal vermogen van Griekenland wordt hier elke dag flink verhoogd, lijkt. Het is me te druk hier. We bezoeken het Maritiem Museum. We zijn (wederom) de enige bezoekers! Raar! Er lopen duizenden mensen hier. Komen die echt alleen maar om te kijken naar het uitzicht, te winkelen en eten? Het museum is tof. Lekker knullig. Ook toe aan een fris windje in de zeilen denk ik. Daar zou ik in investeren als ik de gemeente Oia was. Het is geweldig wat we zien. De zeevaart trekt altijd. De knopen. De touwen. De zeilen. Indigo geeft me graag wat meer tekst en uitleg over het roer, de giek enzovoorts. (😂) We lopen zeker een uur rond in het kleine museum. Mijn piratenbloed gaat stromen … We kunnen, als we willen, naar beneden naar de baai van Ammoudi … Lopend. Of met ezels. Alweer die arme dieren. Ezels. Muilezels. The Donkey Sanctuary probeert sinds 2006 de omstandigheden voor de ezels te verbeteren met hun project S.T.E.P.S. Safety: wordt men begeleid tijdens de rit? Thirst: Heeft het dier toegang tot water, fris schoon water? Equipment: Zijn zadel en teugel van een goede kwaliteit of brengt het verwondingen en ongemak aan het dier? Pounds: Ben je van een acceptabel gewicht om gedragen te worden door het dier? Shelter: Heeft het dier toegang tot beschutting tijdens rustpauzes?

De tip is: als je niet 100% content bent met de antwoorden op deze vragen, rijdt dan niet op een ezel of muilezel. Wij mensen zijn verantwoordelijk voor het welbevinden van deze ezels en zolang de omstandigheden voor de dieren erbarmelijk zijn, wordt geadviseerd om zelf te lopen. Triest eigenlijk. Dat wij mensen dieren inzetten om ons te dragen als we zelf kunnen lopen.

Wij gaan niet naar beneden. Die gekte laten we aan ons voorbij gaan. Wij gaan wandelen. Het pad op wat naar Fira gaat. Het is zo’n kilometer of 10 a 11. Het is al half 7, dus het hele pad gaan we niet redden voor het donker is. En àls het donker worden gaat, is het ook binnen no-time pikdonker. 
Het wordt fijn rustig hoe verder we de drukte uit lopen. Het lijkt wel of ze een uur of anderhalf geleden een dozijn bussen en boten hebben opengetrokken. Als sardines in een blikje, op elkaar gepropt, lopen de mensen door de smalle straatjes. Op zoek naar de beste plek voor de zonsondergang. En op zoek naar mooie spullen. Aaaaj ik word een winkel met sieraden ingezogen. Waanzinnig mooie oorbellen. Echt heel heel heeeeel super mooi. Van een Russische ontwerpster. Heel erg mooi.

Met de handen op de rug en de ogen in de broekzak dwing ik mezelf het winkeltje uit. ‘Jij wilt oorbellen kopen he mama?’ … Hahaha. Ja. Maar ik hoeft niet alles wat ik wil.
Atlantis. Dat wil ik wel. Daar meer over weten.

Dat gaan we vanavond nog eens uitspitten. Hoe zat dat ook alweer?

De mythe over een ‘verloren eiland’ werd en wordt generatie over generatie verteld, totdat de Griekse filosoof Plato er over schreef rond 375 voor Christus. In zijn beleving was Atlantis een groep eilanden met een heuvel in het midden. Deze heuvel zou zijn omgeven door een ring van water die weer zou zijn omgeven door een ring van land, met in totaal 9 ringen water en 9 ringen land. Deze eilanden werden gecreëerd door Poseidon, god van de zee, voor zijn geliefde Cleito die geboren was op Atlantis. Uit het huwelijk tussen Poseidon en Cleito werden 5 mannelijke tweelingen geboren. Atlas was de oudste zoon en zou 1 van de 10 koningen van Atlantis zijn. Om 1 van de vele verhalen over Atlantis te lezen … neem ik vanavond tijd om voor te lezen. In 1967 werd er een stad gevonden in Santorini, begraven rond 1500 voor Christus door een catastrofale vulkanische uitbarsting. Archeologen geloven dat dit misschien het verloren Atlantis is.
Echter volgens de Griekse mythologie is Santorini ontstaan uit een kluit die Triton schonk aan de Argonauten.
Hoe dan ook. De verhalen zijn prachtig. Het eiland ook. Heftig. Als we heel ver terug gaan in de geologische geschiedenis, zou op deze plek Afrika en Europa nog verbonden zijn geweest ❤️
We lopen het pad richting Fira. Het wordt stiller. Stil. Delicaat. Mooi. Sereen. Prachtig. Santorini is droog. Er is nauwelijks vegetatie. Toch heerst er een magie en wordt Santorini de zwarte parel van de Egeïsche zee genoemd. 
Als architectuur flirt met het licht en de schaduw wordt het kunst-plus. Niemand kan beter schilderen en beeldhouwen dan de natuur. Elke dag een beetje anders. De weg is prachtig. Halverwege haken we af. De zon is onder. We willen niet langs de klif lopen als de duisternis haar intrede doet. We nemen het eerste pad ‘de weg af’ en komen bij de bushalte. De bus blijft te lang naar onze zin weg. Er stopt een busje. Een man draait het raam open. ‘Fira?’ … Ik kijk hem in de ogen. Voelt dit okay? Ja. 15 euro zegt hij. Okay let’s go. Deze man komt uit Thessaloniki … Hij woont tijdens het seizoen met zijn vrouw in Santorini. Om te werken. Als taxi. Veel taxi’s hebben geen bordje ‘taxi’ … In de winter woont hij in Thessaloniki? Wat is dat toch met Thessaloniki? Komen daar ‘the good ones’ vandaan ofzo?

Van Fira lopen we naar Karterados. We zwaaien naar de bakker. Maken een praatje met Helen. Ze vraagt hoe onze dag was. Die was top! We hebben een chocolaatje voor haar meegenomen van de patissier. Kweenie hoe dat in het Grieks heet.
Morgen meer … bagage hoop ik … Of zullen we het vliegticket omboeken en naar huis gaan? Thuis kom ik meer tot rust dan hier op deze manier. Maar dat is ook opgeven. En wie weet heeft het weekend wel een goede uitwerking op onze bagage. Alles gaat hier wat tragerderder …

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s