#008 … Lost some fire … Found a Vulcano … 

Zaterdag 20 augustus … voor de verandering. Luggage not found … Dag 7. We vallen een beetje in herhaling met de melding: ‘Vandaag nog steeds geen bagage’ … Wat dan wel vandaag? De vulkaan! Ik was daar 18 jaar geleden ooit met Barbara en ik herinner mij niets anders dan zwarte brokken en een hele hoop hitte. 09.10 mogen we bij een bepaald punt wachten op een busje. 07.00 wekkerrrrrrrrr … Indigo had zijn wekker gezet. Ik was al wakker. Indigo nog niet. Eens kijken of hij wakker gaat worden. 07.30 hahaha Indigo wakker worden. Oefff dit wordt een hele kluif. Na een korte nacht. 08.00 jaja de ogen gaat open. En gauw weer dicht. 08.30 mijnheertje is wakker. Even knuffelen met muis èn met mama 😃 Knuffelkont. Aankleden. Tas inpakken. Ticket halen bij Helen. Aan de wandel. Water halen bij snorrevrouw. Broodje bij de bakker. De bakkersjongen lacht. ‘Kalimera!!! Alles gut?’

Hij vraagt hoe je dankjewel in het Nederlands zegt. ‘Donkjawol’ is het beste wat er uit komt. Goed genoeg voor vandaag 👍 Op naar de bus. Wij zijn meestal zeeeeer op tijd. Als de bus komt kiest Indigo de voorste plaatsen. Ik herinner me nog de haarspeldbochten. De bus haalt de bochten meestal precies. Al toeterend. Wel heeeeel gaaf! Ik zou dit best graag een keer rijden. Zelf dan! Ik hou ervan ❤️

Beneden wacht een bootje. Een superspontane boot-mijnheer ‘type lekker ding’ verwelkomt ons met een niet te evenaren grote glimlach. Ken je die momenten van spontane verliefdheid? Ook al duren die dan een minuut of zoiets … Even later varen we. Mooi hoe Santorini en … de vulkaaneilandjes elke keer een ander beeld geven zodra het gezichtsveld veranderd. We mogen zwemmen in de hotsprings. Lavawater. Achter een handdoekje ontdoet Indigo zich van zijn jeans enzo, zwembroek aan. De nieuwe preutsheid is ontstaan, grappig al die fasen. En daar staan we dan. Voor ons springen 3 stoere jongens vanaf de boot de diepte in. Indigo twijfelt. ‘Mama spring jij ook of ga je met het trapje?’ … ‘Zullen we springen?’ … Okay! Jump! En hopplaaaa daar gaan we! Het oranje zeewater in. Spannend! We zwemmen … Na een minuut of 10 is het ‘even leunen op mama’ Haha grapje Indigo, ik ben geen 17 meter lang. We gaan terug de boot op. Stoere vent die Indigo! We zijn een beetje oranje van het zwavelwater op ons lijf. Grappig hoe dat opdroogt en alle minuscule lichaamshaartjes extra zichtbaar worden. Indigo vind dat wel stoer, al dat haar. Haha. Kleine jongens worden groot. Na een poosje varen we naar de vulkaan. Alles is zwart. Dus gloeiend heet. De natuur is fascinerend in al zijn woestheid. Het ruikt naar lang geleden, de geur neemt ons mee naar toen … Het begon ooit met een catastrofe hier. Daar zijn twee vertraagde of verloren rugzakken niks bij. Miljoenen jaren geleden. Zo’n 80.000 jaar geleden (schijnt) de vulkaan voor het eerst te zijn uitgebarsten. Tussen 198 voor Christus en 1956 schijnen er zo’n 8 a 14 uitbarstingen te zijn geweest. Sindsdien blijft de vulkaan ‘stil’ tot nu toe. Het lava vormde twee eilanden Palea Kameni en Nea Kameni, tezamen nu ‘the Vulcano’ genoemd. Het testament van exceptionele schoonheid der natuur … (Eigenlijk ken ik mooiere vulkanische eilanden, maar dat even terzijde)Er zijn 2 pieren bij het eiland. Oefff … Hoe dubbel is het; ‘It is vital that this remarkable and significant site which you are visiting be preserved just ad nature created it, with as little human intervention and disturbancr as possible’ … als we de boten af en aan zien meren, en hordes mensen het zwarte eiland op wandelen, om een uurtje of twee later weer van wal te gaan. Een foto moment nemen waar niemand anders in beeld is, is een hele uitdaging. Toch is dat altijd wat mensen proberen. Zodat het net lijkt alsof er niemand is. Net buiten het beeld van mijn camera zijn de selfie-sticks in grote getalen in gebruik! Het is wel heel tof. De brokstukken. De uitgeharde lava. De gladheid van het oppervlak. Of juist de structuur. De hoogten. De diepte. Superwoest. En konijnenkeutels. Terwijl er nog heeeeeeel veel mensen heen en terug wandelen, gaan wij nog even zitten aan de waterkant. Voetjes in het water. Het water is mooi. Anders van kleur. Het geeft ook een kleurafdruk op alles wat met het water in aanraking is. Na het bezoek aan de vulkaan varen we terug. We zien zeilboten en catamarans. Mijn watermannetje wil eigenlijk wel een keer Griekenland met de zeilboot ontdekken. Ik ook wel. In gedachten ziet ie zichzelf al gaan in zijn Optimistje haha…

Nadat we terug zijn gevaren en gereden en gelopen, nemen we een heeeerlijke duik in ‘ons’ zwembad. Onze lunch uit eigen koelkast is fijn. Snorkel word voor de dag gehaald. Het is verboden om te duiken en te springen. Maar als er niemand is … tja …
Helaas voor Indigo komen er twee setjes die allebei aan de andere kant van het zwembad gaan liggen zonnen. Ik denk dat ze jonger zijn dan 2 x Indigo’s leeftijd. Indigo plonst in het water. Het spettert op de jongeman die geïrriteerd opkijkt. Indigo biedt zijn excuses aan en verzint een ander spelletje. Een drinkflesje wordt gevuld met water en wordt ons overgooi-ding. Leuk. Opduiken blijkt het leukste te zijn. Voor Indigo dan he … Ik doe echt geen oog open onder water. Als dat ding ook een keer iets te dichtbij de kant plonst spettert 1 van de meisjes nat. Jeetje wat zijn de jongelui van tegenwoordig 1 met hun Ipad en lichtgeraakt. Phoephoe. Ik word er bijna recalcitrant van. Bijna.

Op het einde van de dag gaan we Karterados eens bekijken van de andere kant. Er schijnen mooie kerkjes te staan en bouwwerken die wij nog niet gezien hebben. En ik ben benieuwd of we naar de zee kunnen lopen. 
Van Olga ondertussen bericht vanaf het vliegveld, de vluchten zijn er weer … ‘ Kalimera!!! No news yet for luggage 😢😢 what is the plan for today? ‘

Verdorie hè … Ik heb genoeg van de situatie! Genoeg van onze clochardlooks en wil vandaag of morgen eigenlijk wel een nieuwe tas voor Indigo en voor mezelf kopen. We lopen al een week onhandig en voor joker met plastic tasjes. Die scheuren en breken. Dus laten we maar weer naar de winkel gaan. Tassen kopen. Dan kunnen we onze spullen tenminste fatsoenlijk meenemen. De bagage laat echt te lang op zich wachten. Maar … eerst Karterados. We lopen het eerste beste steegje in. Trapjes op en af brengen ons in straatjes die zo smal zijn dat je er serieus niet met je fiets doorheen zou kunnen. Hoge witte wanden wisselen zich af met vergane glorie. Keurig bijgehouden huisjes met vervallen pandjes. De straten zijn fascinerend te noemen. Hobbeldebobbel. We volgen ons pad zonder plan. We zijn benieuwd en laten ons graag verrassen. We lopen het stadje uit en komen langs tuinen waar groenten en fruit groeien. We zien honden in hokken. Angstaanjagend geblaf vanuit de verdraaid kleine hokken. We zien paarden aan touwen in niet omheinde weiden. Een paard achter een hoog hek met een stal-achtig-iets in een rotswand. Er zijn hier nauwelijks mensen. We lopen. Van de ene kant van de weg naar de andere. De bochten bepalen waar de schaduw zich bevind. De schaduw bepaald waar wij lopen. Bruin worden is geen doel. Niet-overhit-raken en gewoon flink wat kilometers kunnen maken is het doel. Na een fiks stuk wandelen heb ik het idee dat we niet meer heel erg ver van de zee vandaan zijn. We komen geen mens meer tegen. Hier en daar pronkt een kerkje en steekt helder af tegen de strak blauwe lucht en de dorre omgeving. Dan ineens doemt er een hond op. In de verte. Ik denk dat hij/zij net zo hard van ons schrikt als andersom. Het is geen klein hondje. Geen klein blafje ook. We maken rechtsomkeer. In iets snellere tred als de heenweg. Het doet me denken aan het uiteindelijke rennen in Guatemala toen we per ongeluk een erf betraden. Deze hond stopt zodra we uit zicht zijn.

‘Mama ik wil wel naar Fira lopen’ … Okay … Dan doen we dat. Het is ongeveer om en nabij die kant op … schat ik in aan het landschap in de verte te zien. Dat is prettig als je op een plek bent met hoogteverschillen. Dan verraad de omgeving de richting zonder dat je de weg kent, of een kompas nodig hebt. Ik vind dat reuzefijn! Het geeft een bepaalde vrijheid om gewoon op het gevoel te gaan en staan. Af en toe stoppen we om wat te drinken. Her en der staan auto’s half uit elkaar te verstoffen op plekken waar je van denkt ‘huh’? Of fietsen in het hek? Why?

Na een poos komen we bij een wand die Indigo’s interesse heeft 🤔😁 hij heeft een grote fascinatie voor slangen. Hier tussen de ‘velden’ en rotsen horen we weleens wat wegritselen. Het kan vanalles zijn. We zien veel hagedissen. De wand is blijkbaar belangrijk. Indigo moet het bestuderen. Ik zeg hem: ‘Zeg Freek Vonk, blijf wel met je handen uit allerlei gaten enzo hè!’ … Plots is het: ‘O mama mama mama mama kom eens kijken! Ik moet een tak hebben’ …

?

Een slangenvervelling ligt tussen de stenen. Aha. Okay. Wacht even. De ‘nee’ die ik voel is ‘van mij’ … niet van Indigo. Ik ben in mijn avonturen slangen tegengekomen tegen mijn wil in. Indigo is graag juist naar de slangen op zoek. Dat is een ander uitgangspunt. We bedenken samen hoe het voor ons allebei okay is, en dat het niet gevaarlijk kan zijn.

We zoeken stokken. Indigo tovert de vervelling tussen de stenen uit. Gaaf eigenlijk. Het word grondig bestudeerd en gaat in het vakje ‘belangrijke vondsten’ … 
‘Zullen we straks in Fira naar docter Fish gaan mama?’ … ‘Okay why not’ Onze beoogde backpack vakantie word zoetjes aan een big-spender vakantie. Maar ach … dan werkt mama wel wat harder als we terug zijn 😂😂😳🤔 … Ach nou een tientje pp kan er ook nog wel vanaf …

Een kilometer of wat later komen we bij een minuscuul klein kapelletje. We doen een break. Beetje lummelen en mijmeren, beetje lezen en een potje memory op de telefoon.Daarna vervolgen we onze weg. Deze loopt dood. Een stukje terug dan en linksaf. In de verte horen we de auto’s van de weg waar we dagelijks lopen van Karterados naar Fira en terug. Na wat zigzag komen we bij een soort pad met hoge stenen wandjes. En een hoop rommel op de weg. ‘Mama ik zag glijmiddel van Durex’ … 😳😳😳😳😳? Huh?

Als we dat pad af zijn, zijn we bij de bekende weg. Vanaf hier is het nog een kilometer of zoiets. ‘Mama hoe weet jij dat’ … ‘Nou kijk eens goed … Herken jij niks?’ … ‘O jawel’

‘Mama ik voel me hier veel meer op mijn gemak tussen de bredere wegen met verkeer en mensen dan in zo’n steegje met glijmiddel’ … ‘Het is wel natuurlijk ofzo maar mama waarom ligt zoiets in een steegje’ … ‘Ik zou het wel raar vinden om ineens mensen met elkaar te zien vrijen ofzo’ … Enz. Oefff … een vragenvuur.

Ik vertel dat ik vermoed dat we niet zomaar op klaarlichte dag vrijende mensen in steegjes gaan tegenkomen …
In Fira aangekomen gaan we eerst een klein hapje eten en volgen daarna de bellenblaasbellen naar dokter Fish. Een paar minuten later zitten we lachend gierend brullend in een bak met water met visjes aan de voeten. Het is werkelijk een bizar fenomeen. Baby visjes likken/happen/zuigen/sabbelen de dode huidcellen weg … Het kriebelt nogal.
Na onze schoonheidsbehandeling 😜 gaan we op zoek naar twee tassen om onze spullen in te dragen. Ik ben op slag verliefd op een supergave tas, die op verschillende manieren geritst en gedragen kan worden. Het is een beetje een te kleine tas voor wat ik nu meen nodig te hebben. Veel te klein. Indigo heeft zijn oog laten vallen op een ander exclusief Italiaans exemplaar. Prachtig.

We kijken even verder. De lederwinkels zijn niet dungezaaid hier in het toeristische deel van Fira. Meestal echter staat er wel ergens ‘Santorini’ op geborduurd of ingepreegt. En dat is echt niet de bedoeling. Of tassen die precies lijken op de schooltassen van vroeger. Stevig. Stug. Zwaar. En nog te klein. We vinden allebei een tas naar onze gading. In verschillende winkels. Met wederom de leukste gesprekken. Indigo heeft zijn eigen pinpas. Eigen geld. Dat kan hij heel erg prima. De meiden uit de winkel gillen … nou euhm kirren zou je het eerder noemen. Hahahaha. Dan nog wat toiletartikelen, want de fase van enkel ‘hoognodige dingen’ voor de eerste dagen, zijn na een week zonder bagage wel voorbij. Ik loop al een week zonder make-up. Ik koop alleen een lippenstift. We hebben allebei lang haar, en zijn zonder cremespoeling echt uren aan het kammen. Dus cremespoeling. IJsje nog voor Indigo en hup naar huis. Morgen uitslapen. Mooie plannen gemaakt voor morgen. Eens kijken wat daar van terecht komt. Misschien strooit een bericht … dat de bagage er is bijvoorbeeld … wel roet in onze planning 😇 We zullen zien. Ik hoop het zoooooo!

Trustuh!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s