#007 … Lost some tears … 

19 augustus … Dag 6. Vandaag MOETen we naar het vliegveld. Dat wil ik. Ik word er namelijk echt zo ongeveer ongeduldig en geïrriteerd van, omdat we niets horen. En heel onzeker. Elke dag wachten, verwachten … Elke dag de telefoon die niet opgenomen wordt, of onaardige mensen aan de balie. Elke dag Olga die 2 keer per dag naar de balie loopt en dan laat weten … dat ze niets over onze bagage weten. Ik word er gek van. Hoe lang gaat het nog duren voordat we vakantie kunnen vieren? 

Het is best hard. Zondagochtend de 14de zaten we in het vliegtuig. Zaterdag de 13de haalde ik Indigo op. Vrijdag de 12de werkte ik … Zondag heel vroeg deed ik de laatste mail. Vrijdag 2 september vliegen we naar huis. Zondag 4 september moet mijn werk naar de expositie. Maandag 5 september sta ik weer strak in de planning. Deze vakantie was zóóó verdiend, en zóóó nodig. Na al het harde werk. Full focus … elke cent gespaard om nieuwe backbackspullen te kopen. Goede spullen. Van goede kwaliteit. Daarvoor zou je alleen al bijna op vakantie kunnen … voor dat bedrag …

Ik hoop echt zoooooo dat we morgen kunnen gaan backpacken en kamperen. Dat er een einde komt aan de oeverloze hotelkosten en aanhoudende vraagtekens over ‘wanneer’ … en aan elke dag handwasjes en synthetisch ondergoed in de hitte … pleisters bij de nieuwe slippers en alle dagelijke restaurantkosten …

Ik wil op 2 september blij en uitgerust, voldaan thuis komen … De was in de wasmachine doen en nog 1 dagje bijkomen en aan onze keuken werken voordat Indigo weer een jaar naar school gaat en ik mijn non-stop verantwoordelijkheid voor èn mijn bedrijf èn onze emotionele, mentale en financiele gezondheid … weer heb. En niet dat op 2 september de rekeningen leeg zijn, mijn ouders geld hebben voorgeschoten … en het eerste wat ik moet doen … is afbetalen, terugbetalen … voor een fout die niet de mijne is.  Het plan is om vandaag naar Kamari te gaan, daar naar Ancient Thera te wandelen (waar we in het museum informatie en een maquette van hebben gezien) en daarna naar het strand te gaan.  Het plan was om vroeg te gaan zodat we voor de hitte boven zijn. Plannen in deze vakantie zijn niet altijd de uiteindelijke realiteit. Indigo slaapt. En slaapt. Het is een uur tijdsverschil, en Indigo slaapt sowieso graag uit. Gisteren viel hij pas na zijn middernachtelijke douche in slaap.

We hebben gewoon airco … bedacht ik me vanochtend, maar daar had ik in mijn slaap niet aan gedacht. Ik ben echt geen avondmens. Wel echt een ochtendmens. Indigo is compleet het tegenovergestelde. Over een paar jaar lopen we compleet uit schema, denk ik 😬😂 Het is 06.30 / 07.00 als ik wakker wordt hier. Dat is in Nederland dan rond 06.00. Normaal voor mij. Indigo slaapt in Nederland in vakanties en weekenden tot een uurtje of 09.30 a 10.00 … Dat betekent in Griekenland rond 11.00 …

Ik laat hem slapen, vooral na zo’n late nacht als vannacht. We ontbijten onze ‘take-away’ van gisteren. Mjammie. 
We gaan op pad. Pfjieuw het is extra heet vandaag. We zien wel … Of het te doen is om omhoog te gaan de heuvel op. Eerst op naar de bus. Via snorrevrouw. Jeetje we krijgen gewoonten … 🤔

We lopen voorbij de plaatselijke bakker. Daar wil Indigo wel iets van.

‘Bonjour!’ Grijnst de enthousiaste bakker. ‘Bonjour!’ zeggen wij terug.

‘France?’

‘No Holland’

‘Aaaah Maastricht, Rotterdam, Amsterdam, Ajax, Goooood people Holland’ Met een broodje met kipvulling in Indigo’s knuistje zwaaien we gedag.
Bij de bushalte aangekomen rijdt de bus naar Kamari net voor onze neus weg. Waarom ook niet. 🌞 hahaha.

We zitten vervolgens een beetje te kletsen en te dromen. Ik ben er niet helemaal bij. In gedachten zie ik onze rugzakken staan tussen al die andere bagage bij Lost and Found … En voor we er erg in hebben is er een bus naar Kamari gepasseerd. Shit!!! En we doen nog een sprintje. Maar de bus is weg. Vrij onnozel. We schieten in de lach. Een jong Aziatisch koppel zit met ons in schaduw in de bushalte en die moeten ook heel hard lachen … De volgende bus die aankomt gaat naar het vliegveld. We besluiten om die dan te nemen, en te checken voor de bagage, en even Olga gedag te zeggen ❤️ zij werkt 7 dagen per week op het vliegveld tot vroeg in de avond.

Ik voel dat ik me zenuwachtig begin te voelen als we bij Airport zijn. We lopen naar de lost and found balie. Een niet-vriendelijk gezicht … ‘Verwelkomt’ ons met een blik die ik niet kan thuisbrengen, maar waar ik aan vraag of ze kan kijken of er nieuws is over onze bagage. We hebben deze dame nog niet eerder gezien afgelopen zondag of maandag.

Ze snauwt ‘casenumber’ … Ik voel me verbijsterd. Ik geef haar alles wat ik heb aan nummers en papieren. ‘No I need your casenumber’ …

Ze is kort af, asociaal, en de reden daarvoor … ?????

Ik vertel haar dat dit alles is wat ik heb. Ze grist een ordner uit haar kast, en loopt de lijst na. Sinds zondag. Ik zie dat het een enorme lijst is.

‘Hoe laat?’

17.50 …

… ‘In de ochtend?’ …

Euhm nee in de middag (???)

‘Casenumber!’

Ze is echt pischagerijnig. Ze zegt dat onze bagage naar ons hotel gebracht wordt als het arriveert. Ik probeer haar te vertellen dat er daar nergens genoteerd staat dat wij een hotel hebben, omdat we geen hotel hadden toen we hier maandag voor het laatst waren. Ik zie dat Pension George nergens genoteerd staat.

Ze raast en tiert … zegt dat ze niks kan zien omdat de computers niet werken want de elektriciteit doet het niet.

Tranen prikken in mijn ogen. Ik kan er echt zoooo slecht tegen als mensen tegen me schreeuwen en me niet eens iets laten zeggen, terwijl ik verdorie niets verkeerd gedaan heb!

Ik probeer nog een keer tussen haar waterval aan woorden te komen om te zeggen dat er geen hotel staat genoteerd. Ze hoort niets.

Ik voel me als een kind in de klas bij een boze juf die zich even op mij afreageert. Dan komt er een jongeman. Die begint in het Grieks tegen de vrouw te schreeuwen. Ze schreeuwt terug. Ze wapperen wat met hun armen en lijken elkaar te vervloeken. Gezellige boel hier.
Ze loopt naar achteren het kantoor in. Komt terug en haalt haar schouders op. De man snauwt tegen haar. Ik heb geeeeen idee waar ze het over hebben. Ik zou Indigo hier voor willen beschermen. Hij hoeft van mij niet te zien dat mensen zo lelijk doen. Een traan schiet uit mijn oog en biggelt over mijn wang. De man pakt ondertussen een andere ordner uit de kast. En smijt een formulier op de balie. Kijkt me schuin aan. ‘You need to contact them’ …

Daarop staan gegevens waar ik melding moet doen van mijn bagage en claim. Ik slik. En zucht. Dat formulier ken ik nog niet. De inhoud van de stappen wel. Ik vertel dat ik dat zondagnacht allemaal reeds gedaan heb en ook telefonisch contact heb gehad met Aegean in Athene.

De boze vrouw kijkt mij aan. ‘Then what are you doing here?’ … Nou bij Aegean adviseerden ze me om echt in contact te blijven met Santorini. En aangezien ze de telefoon nooit opnemen … Ga ik vandaag maar weer eens zelf polshoogte nemen.
Ik vertel de 2 geïrriteerde mensen, die zich nogal klantonvriendelijk opstellen, dat ik mijn hotel gegevens door wil geven en dat ik wil weten wat ik moet doen, omdat ik al bijna een week in ‘wachtstand’ sta … En dat ik hier wel MOET komen omdat het telefoonnummer wat ik zowel zondag als maandag heb gekregen, niet werkt en ik dus geen melding kon doen van het feit dat ik een ‘vast hotel’ heb.
De vrouw smijt iets op de tafel achter de balie, en stevent de deur uit.

Indigo kijkt benepen. ‘Mama wat is er nou? Waarom doen die mensen zo boos?’

Nu schieten mijn tranen los. Natte ogen. Shit, dat was niet het plan. ‘Sorry lieverd, ik weet niet, misschien hebben ze een stress baan en zijn extra gestressed omdat de computer het niet doet, en ze alleen maar teleurgestelde mensen aan de balie krijgen’ … ‘Ja het lijkt me wel een verschrikkelijke baan dit’

De kwaaie feeks kijkt me vernietigend aan. ‘We can’t help you, go to your hotel, we will bring it if we have your lugage’ …

Wat een … sorry voor het woord, maar wat een kreng zeg. Pfff …
En dan! Als een godswonder, een kwartier wachten later … komt er een aardige Indiaas ogende dame naar ons toe. Haar ogen maken echt contact. Ik voel me rustig worden. En serieus genomen. Eindelijk. Voor het eerst sinds zondag is hier op deze afdeling iemand die haar vak begrijpt.

Dit is wat ze nodig hebben op deze afdeling ‘lost and found’ … Iemand die ‘draagt’, begrijpt, luisteren kan.

Ze verteld dat haar computer het wel doet, dat ze onze bagage heeft proberen te traceren en dat het verwacht werd dat de bagage er woensdag zou zijn. Woensdagavond zou de bagage vanaf Madrid hierheen komen. Dat stond in de planning. Net zoals dat maandag in de planning stond. De bagage is echter niet gearriveerd. ‘Mevrouw ik weet niet of de bagage vanaf Amsterdam geladen is. In Amsterdam is de fout ontstaan. Daar is de bagage niet geladen afgelopen zondag.

Huh? Wat zijn de verhalen toch verschillend! Het is dus onduidelijk of de bagage – wel of niet geladen is in Amsterdam – wel of niet uitgeladen is in Madrid – wel of niet ingeladen is in Madrid – of niet uitgeladen is in Santorini.
Okay. Niet dat het echt helpt. Maar een beetje uitleg helpt me wel. De dame verteld dat de bagage naar ons hotel gebracht wordt. Ik schiet in de lach. Ik zeg dat ik reeds een twintig minuten probeer te vertellen waar ons hotel is, omdat ik dat afgelopen maandag nog niet wist. Ze noteert de gegevens van het hotel.

‘What is your plan madam’

Ik vertel haar dat we eigenlijk Santorini al af zouden zijn, naar een ander eiland … en dat we zouden backpacken en kamperen en eilandhoppen. Ze knikt. ‘I understand that this is not a nice situation, if you want to move to an other island than just move, we will bring your lugage where ever you are if the lugage will arrive’
Okay dat klinkt beter. Dan kunnen we, als we Santorini gezien hebben (later dan gepland …) alsnog richting Amorgos gaan over een paar dagen. En dan komt de bagage achter ons aan, als ik meteen doorgeef waar we naar toe gaan.

Ik vraag waar ik dan mijn vertrek moet melden als ik een telefoonnummer heb wat niet werkt.

Ze wijst op het formulier wat ik net gekregen heb. Daarop staat een emailadres. ‘No worries, we will phone you if the lugage has arrived, just go and enjoy your holiday and go to the other islands and it would be nice if you contact us when you leave Santorini’ ‘collect all your receipts and send them to Aegean, they need to give you money for each day for each person’ … (Helaas reageert Aegean tot dusver nergens op) …

Ze zegt dat ze een bericht heeft uitgezet naar Amsterdam gisterenavond en dat ze op antwoord wacht.

Okay. Mijn ogen zijn weer droog. Ik blaas een lange adem uit. Het is bijna een week later …

We zeggen elkaar gedag. Ik vraag aan Indigo of mijn mascara uitgelopen is. ‘Nee hoor mama je hebt ook geen huiloogjes’ (aaaah sweety) We lopen naar de arrivals hal. Ik bel Olga. Ze neemt enthousiast haar telefoon op. Ik vraag of ze haar ‘secret door’ kan open maken. ‘Are you at the airport?’ … 😬😬😂 ✈️🛫 … De deur gaat open. Een collega van Olga ontvangt ons. ‘Het lijkt net alsof ik jullie ken’ zegt ze. ‘Van alle verhalen’ … Haha.
We kletsen wat. Olga zegt dat het haar spijt dat er geen beter nieuws is over de bagage. Ze was vanochtend reeds daar geweest en had eindelijk een aardig iemand gesproken. Ik vertelde dat wij een ontmoeting hadden met een reïncarnatie van Medusa. Een heks. We lachen. Het is meer cynisme dan echte humor. Maar een beetje zwartgalligheid mag best in zo’n kloterige situatie.
We vertellen dat we naar Kamari gaan. ‘You like to go to Kamari?’ … ‘I’ll bring you up there …’

Echt die Olga is een engeltje op aarde. Ze brengt ons naar Kamari, we kletsen verder, over school, over liefde, over hobby’s, ik vraag haar wat ze leuk vind om te doen op vrije momenten. Bioscoop. Dus we bedenken dat we wel iets met z’n drie willen doen vanavond. Gezellig! Bioscoop 👍
Vlak vooooor de lange klim naar Ancient Thera dropt ze ons en zwaaien we. Echt zoooo lieverdanlief!
Het is heter dan heet vandaag. 🔥🔥🔥🔥🔥 En dat is geen aanstelleritis.

We moeten de berg op. Daar ergens boven is ‘the place to be’. 🌄 We lopen. Puf. Pffff… Zozo. Redelijk steil. Dan is daar een splitsing. Geen aanwijzing. Hmmm … Zouden we omhoog of omlaag moeten? Ik zie een man op een terras. We lopen richting hem. Zijn accent verraad dat hij een Nederlander is. ‘Weet u of Ancient Thera hier links is, of naar boven’ … Hij raadt ons af om met deze hitte naar boven te gaan, het is minimaal een uur naar boven, helemaal naar de top. Hij wijst naar boven. Indigo en ik kijken elkaar aan … Dat gaan we op een ochtend doen als het nog niet zo heet is. Ander keertje. Nu: beach.

We lopen de helling af. Zo met die bepaalde schuinte dat je verder in je teenslippers zakt.
Even verderop horen we een marktkoopjongen met talent voor overdrijven. Hij verkoopt unieke vruchten uit Santorini. Bananen. Pruimen. Vijgen. Perziken. Druiven. Heeeel uniek inderdaad …
Wij hebben wel zin in een perzik. We ‘krijgen’ een setje druiven om te proeven.

2 bananen en 2 perziken.

In zijn taal ‘Forti juro’ Ik schiet in de lach en geef het tasje terug. I’m sorry madam my English not so good, fortien juro’ … Ik kijk hem aan en zeg niks. ‘Okay madam 4 juro’ … Dat is nog belachelijk veel, maar vooruit. Hij wil 5 euro dan krijgen wij vijgen erbij. Nee wij willen geen vijgen. Haha pffff dwingen werkt erg averechts bij mij.

We vervolgen onze weg omlaag. Met fruit in het tasje. Daar gaan we zo meteen lekker op het strand van genieten.
Het strand heeft zwarte stenen. Dat weet ik nog van onze avond in Kamari. En wij dragen leren slippers. Nieuwe slippers. Geen optie dus. Waterschoenen hebben we nodig. En een flesje water. En een ijsje.
Na prachtige (blauwe) waterschoentjes te hebben aangeschaft, zoeken we een plekje op het strand. Wonderbaarlijk veel mensen liggen in de volle zon, te bakken, slapen, zweten. 😎 Met name alle kleuren blank, van bruinverbrand tot mokka, crème, net een beetje zongebruind, geelachtig, spierwit, transparant lichtblauw, lichtroze en vuurrood bedekt met laagjes witte crème.
Mensen wat doen jullie in hemelsnaam? Ik snap dat werkelijk niet. Dat liggen bakken in de gloeiend hete zon. Jullie zijn toch geen broodjes?
We worden begroet door mensen die het strand hebben toegeëigend en strandstoeltjes verhuren. Thanks but no thanks. Wij zoeken een plaatsje in de schaduw, tegen de wand, onder de overhangende terrassen. Heerlijk plekje. Perfect voor ons. Blijkbaar is dat niet ‘chique’ aan de gezichten te zien. Maar ik hoeft ook niet chique te zijn als ik daar niet voor kies. En tenslotte zijn we al heel veel budget verder aan kleding en hotelovernachtingen en onvoorziene kosten. En ik weet niet hoe lang dat nog gaat duren … en/of wanneer iemand iets met onze declaraties gaat doen. Dus … is 25 euro voor een middagje op een zonnebedje liggen, niet echt prioriteit 😉

We leggen onze spullen neer, zwemschoentjes aan, en heetheetheetheet is het zwarte zand wat tegen onze benen aan stuift. Hup het water in! Lekkerrrrrrr! 🌊 Rode mensen met witte shirts met lange mouwen zoeken broodnodige verkoeling in het water. Bloedmooie meisjes trekken hun rug extra hol voor de felbegeerde half-in-zee-foto. Overdadig gespierde jonge mannen betoveren de ogen van menig vrouw van middelbare leeftijd. Het is altijd weer lachen op zo’n druk strand. We zwemmen. 🏊🏼 Lekkerrrr. 💙 Heerlijk in het frisse water. 💦
Als we terug naar ons plekje lopen vind Indigo DE perfecte stenen om te ‘hakken’ … hij zoekt dan naar verborgen kristallen in het midden van de stenen. Mooie bezigheid 🏋🏼
Indigo speelt graag met stenen, bouwt, timmert, stapelt, hakt, gooit … wat dan ook. Een genot, denk ik dan, als je je een hele middag met stenen kunt vermaken.
Mijnheer de strandeigenaar met heuptasje denkt er anders over. Don’t do that here, go play there. ❌ Hij wijst naar de plek van onze spullen.

Indigo kijkt naar mij.

Ik knik. De knik van ‘kom maar hier’.

Mama is het strand van hem?

Ik zeg dat hij zich waarschijnlijk verantwoordelijk voelt voor de rust van alle gasten die op de strandbedden liggen of zichzelf graag belangrijk vind. 😂😂😂😂

Indigo haalt zijn schouders op. We zijn minstens een meter of 6 van de eerste bedjes vandaan. Waar maakt die kerel zich druk om. 😡 Niemand kijkt of lijkt zich ergens aan te storen. Sommige oudere mensen die langslopen glimlachen als ze hem bezig zien.

Ach ja. Whatever. ‘Kom maar hier spelen’. Indigo speelt. Na een klein uur zegt de man: ‘stop’ … Indigo moet stoppen met de stenen te spelen. ‘You need to stop!’

Okay okay het tikt en klopt wat, maar om nou te zeggen dat het meer herrie maakt dan alle andere geluiden om ons heen.
Maar weet je wat … denk ik … Laaaaaaat maar, ik ga niet eens in discussie, ik heb genoeg vandaag van kwaaie mensen die chagrijnig zijn om wat voor reden dan ook. En ik snap het niet. Dus laaaaat maar.
Laten we wat fruit gaan eten.

Fruit? Fruit? Euh … Fruit? 🍌🍑 Waar is het fruit. Zouden we het ergens hebben laten staan? Bij de waterschoenenwinkel misschien? ‘Of misschien had er wel iemand honger’ zegt Indigo.

Nou ja. Raarrrrrr … Hahaha. Past wel binnen het verhaal.
We gaan nog een stukje verder wandelen. Kijken of er een rustigere plek is, met minder ‘betaalde’ plekjes op het strand. Een paar honderd meter verder maakt het strand een klein bochtje. De golven zijn hoger. De stenen ruiger. Hier lijken de ‘minder chiquen’ te zijn. Meer handdoekjes op het zand. Meer kinderen met speeltjes. Het is superrrrrfijn in de golven! Jippie!

Er komt een einde aan de middag. We gaan naar de busstop. Het wordt drukker. Mensen gaan voor ons staan. En nog een rijtje extra. Ik heb ondertussen wel door dat fatsoen niet het grootste goed is hier. Zodra de bus komt gaan wij tussen de ‘voorkruipers’ door en stappen als één van de eersten in de bus. De bus is stampvol. Er blijven veel mensen staan bij de halte. Maar wij zijn in de bus. 👍

Alles zit en staat vol. Vlakbij Karterados banen we ons een weg door de mensen heen. Indigo ontpopt zich als ‘niet te flauw’ … Met een luid ‘excuse me, we need to go off the bus’ baant hij zich een pad. Ondertussen ben ik gewend aan het raken aan boze blikken en chagrijnige koppen.
Het is wonderbaarlijk om te zien hoeveel mensen er eigenlijk chagrijnig kijken, vooral ook gezinnen waarvan de één of de ander met een zuur gezicht zit, en de ander of de één fel reageert of de kinderen op hun lazer geeft. Mensen … Het is vakantie … relaxxxxx of ga niet met elkaar op vakantie haha. (Denk ik dan …)
Op de terugweg naar pension George zwaait de bakker. We gaan douchen. Ik vraag Helen waar we goed maar wat voordeliger kunnen eten. Ons diner komt van een Grieks restaurantje wat we bij ons pension laten bezorgen. Heerlijk. Indigo krijgt spaghetti voor 5 dagen. Ik krijg ballen van Smyrna. Klinkt als iets wat mij doet denken aan de voorloper van tuften. Hoe dan ook, het is superlekker. En simpel. Love it!
En voor morgenmiddag hebben we al lunch zo te zien aan de hoeveelheden. Om half 9 komt Olga. We gaan met de blauwe mobiel naar de bioscoop in Kamari. Buiten. De musicalfilm Mama Mia. In het Engels. Grieks ondertiteld. Het is een geweldig gave plek. Met echte stoeltjes en echte tafeltjes. Met kneuterige beeldjes. Met groot scherm. En met een bar. Het is echt supervet! En de film in tof. In Griekenland gefilmd, dus boordevol herkenning, super!!!! En Indigo is een echte musicalfan … De avond is op zijn lijf geschreven. Als we omhoog kijken zien we de nog bijna volle maan en sterrenhemel boven ons. Geweldig!   Sinds het begin van de 20ste eeuw is cinematography een deel van het sociale leven in Griekenland. Het is nog steeds het ideale avondje uit voor alle generaties Grieken. Cine Kamari is een moderne versie van het oude idee. Met traditionele architectuur. Bijna als een amphitheater, omgeven door oude bomen … Echt top!

In de auto terug zingt hij nog ‘Dancing Queen’ ❤️ … Dag Olga …

Naar bed. Welterusten schatteke. Morgen vroeg uit bed en naar de vulkaan. (En hopelijk bagage)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s