#006 … Lost luggage … Found silence …

Ochtend-luggage-update 18 augustus … Dag 5 Luggage Not found (yet) … #Aegean airlines gesproken. De bagage zou er moeten zijn … (Haha ja grapje) … maar is er dus niet. Ze zien niet waar de bagage is … Gisteren ook al niet. Niet via de luggage-trace-dinges in hun computersysteem. Echt slecht! Hoe moeilijk kan het zijn om 2 backpacks in Santorini te krijgen? De lieve dame bij de receptie van ons pension in #Karterados zei me dat ze onze kamer nog een paar dagen vrij gaat houden totdat we weten wanneer de bagage komt 😃👍 Lief!!! Zo lang kan het niet meer duren … Maar we zijn hier ondertussen ‘kind aan huis’ … kortom, nog even en we behoren tot de plaatselijke bevolking … ‘We are happy to have you here’ haha. Dat zal wel ja! Vandaag gaan we naar Pyrgos, avonturen beleven. Na een ochtendduik in ons privé zwembad en een lazy ‘ff liggen want we komen tenslotte net uit bed en zijn dus moe’ -actie, gaan we maar eens wat shampoo door onze haren wassen, en daarna de witte handdoeken (per ongeluk) blauw kleuren. Het blauw geeft nogal af bij de eerste paar wasbeurten. Haha. Het grijs komt tevoorschijn zie ik. Blauw met bruin en grijs … Past best goed bij de kleuren van het eiland. Misschien is dat wel het geheim van het blauw van de zee 💙

Over een paar jaar ben ik vast net zo wit als mijn vader 😬 …

Even in onze garderobe kijken, kiezen wat we vandaag eens zullen dragen. ‘Wat moet ik aan vandaaaaahaaaahaag’ Euhm … o ja, precies datgene wat we gisteren niet aan hadden.
We lopen via Helen onze gastdame voor een pleister, Indigo’s nieuwe geweldig gave slippers zijn nog wat stug, zoals dat gaat, dus er zijn wat kleine wondjes ontstaan. ‘O mama ik hoeft echt geen pleister hoor, het is maar een beetje kapot’Jaja, ik ken mijn prins op de erwt ondertussen. En het is snikheet dus sweaty … en we gaan een eind lopen … Dus we vragen ook een paar pleisters voor in de tas.

En hop daar gaan we. Op pad. We lopen via ons stam-mini-marktje bij de snorrevrouw (ze verkoopt ook scheermesjes maar dat is weer een ander verhaal) voor een paar flesjes water en gaan naar de local bus.
Het is een kilometer of 6 naar Pyrgos, goed te lopen dacht ik. Helen adviseerde de bus omdat we anders langs de doorgaande weg zouden lopen, waar soms wel en soms geen stoepjes zijn, en de mensen als gekken rijden. Dus we gaan naar de busstop. Het is 13.21 als we daar arriveren. Het timetable zegt dat de bussen om 13.20 en 13.40 en 14.00 gaan. We hebben de bus dus nèt gemist …

Om 13.40 komt er een bus. Die is niet voor ons. 13.45 Er komt er nog 1 en nog 1. Niet naar Pyrgos. 13.55 En nog 1. Niet naar Pyrgos. Ondertussen is het drukker aan het worden bij de bushalte, met name met jonge Aziatische mensen. Ondertussen is Indigo’s pleister al bijna weggedreven van de ene plek van zijn voet, naar een plek waar hij geen pleister nodig heeft. 
Het is reeds over 14.00 als ik een, naar het mij voorkomt, Griekse jongedame, aanspreek. Ik vraag of zij weet of de bus weleens een schemaatje overslaat. Ze lacht vriendelijk en zegt dat de bus vanaf Fira soms niet rijdt als de bus niet vol genoeg is, en dat de bus om 14.00 vanaf Fira start en dat het 8 minuten duurt voordat ie dan hier is. Ahaaaaa. Zij gaat naar haar werk in Kamari. Haar bus komt eerst. Onze bus komt vlak daarna. Kaartjes koop je in de bus. Er komt een vrolijke jongen langs met zo’n wisselgeld-verzamel-bakje en scheurkaartjes. Indigo heeft zijn eigen geld. We krijgen ieder een kaartje. Het hobbelt en bobbelt in de bus. Slingerwegen met gaten en bulten. Misschien een idee om de gaten te vullen met het materiaal van de bulten. Indigo’s waterflesje glipt uit zijn warme hand, en rolt tot 2 keer toe door de bus. ‘Mama ik vind het hier wel leuker dat niet alles plat is, want Nederland is best saai, maar dit gebobbel is ook echt vermoeiend zeg’ en hij zoekt naar zijn gordel. ‘Ik doe dit maar even vast dan blijf ik tenminste zitten, anders rol ik straks nog achter mijn flesje aan’. Onderweg is het mooi. Het landschap glijdt als een film aan ons voorbij. ‘Het is wel troeperig mama, ik zie overal plastic flessen van drinken tussen de muren gestoken, waarom is dat?’ … Mijn antwoord blijft uit, we bedenken dat mensen het leuk vinden om dingen ergens in te stoppen en ze graag hun troep kwijt zijn. De bus rijdt een rondje in een rotonde en rijdt weer terug. Indigo en ik kijken elkaar aan en halen de schouders op. De bus zal wel moeten draaien omdat dat ergens anders niet zomaar kan. Santorini met haar kronkelige bergweggetjes.Bijna 2 decennia geleden was ik hier met mijn liefste vriendin Barbara. De wereld was toen voor mij nog een onbeschreven kaart waar ik nog niet veel van had gezien, weinig vlaggetjes had geplaatst. Santorini bereikten we met een boot. Wij als kunstacademie studenten zouden de hele zomer gaan werken in #Griekenland. Na niet-te-evenaren avonturen in #Kreta stapten we toen op de boot naar #Santorini.

Met rugzak. Dezelfde rugzak als die ik nu bij me heb, euhm had … ooo shit waarrrr is verdorie die bagage!!! Toen we Santorini naderden was het alsof we in een sprookjeswereld terecht kwamen. Santorini beloofde de schoonheid die velen van ons slechts zouden zien op een ansichtkaart. Dat gevoel, deze zelfde betovering krijg ik in Pyrgos. Het wordt dan stil in mij. En ik wil 360 graden rondom me heen tegelijkertijd kijken. Pyrgos is net als een fantasie. Een droom. Onwaarschijnlijk. Dit krijg ik echt nooit op foto. We kijken onze ogen uit. Het is bloedverziekend heet. We zoeken schaduw. We vinden schaduw in de smalle straatjes die geen straatjes zijn maar traptreden. Hier rijdt niets. Hier kun je alleen maar klimmen en klauteren. Pyrgos is op de top van een heuvel gebouwd op zo’n 360 graden boven zee niveau en beloofd een fantastisch panorama over heel Santorini. Met elke stap hoger, ontstaat er weer een nieuwe ansichtkaartfoto in de beeldbank van mijn hoofd. Het is hier onwaarschijnlijk schots en scheef. Het stadje is gevormd door traditionele huisjes die gebouwd zijn rond een (vervallen) Venetiaans ‘Kasteli’, de huisjes en straatjes volgen de vorm van de heuvel en maken tesamen een labyrint-achtig netwerk. Indigo noemt het freaky en spooky en moet wennen aan de stilte hier. We zien huisjes waarvan je je afvraagt of er iemand woont, maar waarvan de waslijn verraad dat er mensen wonen. Ik raak altijd verliefd op de simpelheid, het ornamentloze, de dagelijkse schoonheid, de kleine huisjes en bouwstijl waarbij de natuur de gelegenheid krijgt zichzelf te blijven, de eigen vorm te behouden, en weer door de bouwsels van ons mensen door te groeien. Indigo wordt verliefd op de minuscuul kleine hagedisjes die overal tussen de stenen wegschieten. Het zijn niet allemaal dezelfde, heeft mijn grote kleine bioloog al snel ontdekt. Smaragd kleurige kleine snelle schichtige diertjes vallen wel op tussen alle witgekalkte stenen. Er vliegen ook vlinders, en het verbaasd me altijd dat Indigo moeiteloos soortnamen van allerlei dieren, insecten en planten zo uit zijn hoofd weet op te noemen. Door dingen te benoemen krijgt het een plekje in de rangorde ofzoiets … dat vraag ik me weleens af … Indigo benoemt, kletst, praat, analyseert, filosofeert de hele dag. Dat is non-stop vermaak.

Pyrgos is stil en rustig op dit moment van de dag. Katten zijn eigenlijk de enige bewoners die we tegenkomen. Wij zijn onderweg naar boven. Naar Kasteli. We komen een winkeltje tegen met sieraden. We zijn dit jaar nog niet ‘getrouwd’. Vanaf dat Indigo heel klein was gaat hij mee naar Sfinks. Toen hij een jaar of 2 was, en nog een hoop jaren daarna, wou hij graag met mij trouwen, en dat deden we dan elk jaar op Sfinks, dan lieten we een armbandje voor ieder van ons maken. Dit jaar was Indigo er niet bij op Sfinks. Dit jaar trouwen we op Pyrgos, blijkbaar. Ondertussen is het meer traditie dan geloof, want als je 10 bent denk je echt niet meer aan trouwen met je moeder. We vinden armbandjes blauw als de lucht, blauw als de zee, blauw als de details van de gebouwtjes, blauw als het licht in Indigo’s ogen. En we vervolgen onze weg omhoog naar Kasteli, waar een deel van nu een ruïne is, het is helaas ten onder gegaan tijdens de aardbevingen in 1956, en waar een deel van gebruikt wordt in het dagelijkse leven. Onderweg komen we oneindig veel kerkjes en kapelletjes tegen. We nemen een drankje halverwege en genieten van het prachtige uitzicht over zee, èn over het eiland, èn over het stadje zelf. Het is echt grappig om te zien. Vanaf boven. Sommige van de zichtbaar piepkleine huisjes blijken een zwembad op het terras of dak te hebben. Na het frisse drankje gaan we ‘Kasteli’ in. Nou ja ‘in’ … er is niet echt wat je noemt een ingang. We zijn er gewoon ineens ‘in’. Dat is zo fijn hier. Los van de structuur en het systeem van Nederland waar alles wordt afgebakend, benoemd, omlijst … We gaan linksom en rechtsom en proberen zo hoog mogelijk te komen. ‘Mama we gaan echt niet ergens op of in wat niet mag he?’ 😬 Op zich wel fijn dat Indigo zo voorzichtig en braaf is 😁Dat geeft hoop voor als zijn puberteit echt nadert. Er staan hier ook niet echt veel bordjes bij dingen ‘dat iets niet mag’ … maar mijn ‘niet-hoogte-vrees’ verleid me mijn leven lang al soms tot het beklimmen van muurtjes waardoor je nèt even wat verder kunt kijken. En Pyrgos vraaaaagt erom om nog hoger te willen, 360 graden rondom ons heen te kijken. Het is gaaf om te zien en in te leven dat Pyrgos ooit de hoofdstad van Santorini was. En dat de eilanden bestormd werden door piraten die het kasteel probeerden te veroveren. En soms veroverden. En in onze hoofdd ontstaan de beelden bij de verhalen dat de inwoners van Pyrgos hun huizen bouwden rondom Kasteli. En dat ze hun vijanden begroetten met kokend hete olie. Oefff dat waren ruige tijden. Vervlogen tijden. Alhoewel … piratenverhalen laten mijn hart wel sneller slaan. We zijn ondertussen al 3 pleisters verder. Het wondje op Indigo’s voet gaat irriteren. Op het hoogste punt zit Franco’s café. We lopen naar binnen. Ik vraag aan de charmante bar-mijnheer of hij een pleister heeft. Hij geeft Indigo een hand. ‘What is your name my boy’ ‘My name is Indigo’ … ‘Indigo what is your problem’ … Indigo laat zijn voet zien. De man tovert een ehbo kistje tevoorschijn. En nodigt Indigo uit om mee naar buiten te gaan en op de trap te zitten. Er komt een spuitbusje met ontsmettingsmiddel tevoorschijn. De man roept in het (voor ons) onverstaanbare passievolle Grieks naar de vrouw in de bar. Ze komt met een doekje. Hij spuit kwistig het ontsmettingsmiddel over Indigo’s voet en hij verteld dat hij er een verbandje op gaat doen omdat een pleister telkens losgaat. Zo komt zijn kennis over wonden verbinden die hij in het leger heeft geleerd, nog eens van pas, grapt hij. Indigo moet helpen met vasthouden en even later lopen we met een ‘bye Indigo enjoy your holiday’ en een ‘thanks a lot!’ weer verder naar boven. Dat is zo mooi. Herinneringen zaaien die positief zijn, dat is marketing op de lange termijn, het zou zomaar kunnen dat Indigo juist hier ooit terug gaat als hij zelfstandig gaat reizen. Ergens boven op de ruïne zijn 3 vrouwen. Wij gaan ook die kant op. Herkenning en een enthousiast ‘helloooooo hahahaha’ … De jongedame van de bushalte. ‘Did your bus arrive?’ ‘I’m a tourguide and I pick tourists from Kamari and bring them to Pyrgos every day’ Leuk. We maken een kort praatje. Nadat we het wel zo’n beetje gezien hebben, blijft er nog een oorbel hangen, van lavasteen, voor Indigo’s oorbellencollectie. We drinken onze flesjes water leeg. Het is heeeeet. Indigo wordt er helemaal flauw van. We gaan voor een wel hele late lunch en willen binnen zitten waar het koel is. We zijn de enigen. Buiten zit het terras vol. Wij kijken de Olympische Spelen. ‘Mama wist je dat schilderen ook ooit bij de Olympische spelen hoorden’? ‘Euhm nee …’We krijgen het eten niet echt op. Zeg maar gerust ‘echt niet op’ … Dit restaurantje is ook een ‘take away’, ik voel wat schroom maar ik vraag het toch … Of we het mee kunnen nemen. No problem. Bij het betalen vraag ik waar we het museum kunnen vinden waar we kunnen zien hoe mensen vroeger leefden. Een Amerikaan hoort mijn vraag en begint een gesprek met ons. Hij verteld vol enthousiasme over het kleine museum. Hij vraagt of we veel musea bezoeken. We knikken van ‘ja’. ‘Are you forcing culture into him’ vraagt hij. Ik schiet in de lach, en zeg dat het tot nu toe allemaal erg vrijwillig gaat en met een grote interesse. Met twee kunstenaars als ouders … gaat dat blijkbaar zo. De man wordt ineens enthousiast en verteld dat hij kunst vervoerd vanuit de hele wereld naar de USA. Leuk gesprek weer. We gaan het museum bezoeken. Naar boven weer. Gesloten. Shit. Indigo’s andere voet begint ook stuk te gaan. Er is hier geen drogist. We zijn vlakbij Franco’s café. ‘Hey Indigo! What’s wrong? Aaah mama you need to buy him new shoes’ … Het riedeltje herhaalt zich. Indigo krijgt een verbandje om zijn andere voet. We vertellen over de bagage en dat we daarom nieuwe schoenen hebben gekocht … ‘It happens a lot this season’ zegt de man, doelend op de bagage. We vragen waar de drogist is. Onderaan bij de busstop. We zeggen weer gedag … ‘Mama we ontmoeten echt veel lieve mensen he?’ 👌❤️ Bij de busstop vinden we de drogist en andersom. We kopen wat we nodig hebben. De busstop is aan 1 kant van de weg. We hebben aan de drogist gevraagd waar de bushalte is die de andere kant op gaat. Die is er niet. De bus draait een rondje want Pyrgos is de eindbestemming. O jaaa het rondje inderdaad 👍 …

We staan bij de halte. De bus komt. We zwaaien. De bus stopt niet.

‘Huh?’ …

We bedenken dat ie dat rondje gaat doen en zo meteen hier weer terug komt. De bus komt terug. Indigo zwaait hevig. De buschauffeur stopt. Hij wappert met zijn armen en lijkt iets te zeggen wat wij vanaf de andere kant van het raam niet verstaan. We rennen de bus in. De chauffeur wappert nog steeds en schreeuwt iets. Wat een drukte haha. Ik voel me bijna bezwaard. Bijna dan he … want hé hij reed ons voorbij … De jongen die ons op onze heenreis een kaartje verkocht komt naar ons toe. Ik vraag ‘is there a problem?’ ‘Yes madam, big problem, the busstop is on the other side of the road, you must wait under the tree’ … ‘Ahaaaaa but there wasn’t a bus-stop-sign … and you just passed us one minute before … ‘ ofzoiets. ‘I know madam, big problem!’

Okay … logica ‘zero’ maar dat maakt niet uit. Wij zitten. We betalen. We gaan naar Fira. Indigo wil nog niet naar het pension. We maken nog een rondje in Fira. En lopen daarna weer naar Karterados. Via snorrevrouw voor flesjes water. De winkel is open van 07.00 tot 22.30. Lange dagen. Zoals mijn ouders vroeger. Nog even een potje schaken. Pffff ik ben te moe om na te denken. Na een inspirerende inspannende dag vallen we in diepe slaap. Althans ik. Indigo maakt me om 0.07 wakker. Hij kan niet slapen. Te warm. Of ie even mag douchen. Tuurlijk … Ga maar douchen … Trusten …
Morgen hopelijk … bagage 🙏🏻

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s