#004 … Lost looooots of money … found a few clothes …

16 augustus: We need to go shopping. Luggage not arrived (yet) … And we can stay for another night in this pension … Dus einde aan het zwerfhondjesgevoel voor nu …

‘Mama jij bent een freak!’

Van achter naar voor. Hehe vandaag heerst het gevoel van ‘we zijn er’ ofzoiets. Dat komt ook omdat we dus dat zwerfgedoetje voor vandaag (even?) achter ons hebben gelaten. We kunnen namelijk iets rustiger zijn omdat we niet op jacht hoeven naar een nieuw hotel. Vandaag voelt een beeeeetje als vakantie. Behalve dat we moeten gaan shoppen, want het is de hoogste tijd voor schone onderbroekjes, frisse kleren …

Indigo sliep nog rond 10.30 toen ik naar de lieve gastvrouw Helen Halaris bij de receptie liep om te vragen of we nog een nachtje mochten blijven. We hadden juist vernomen dat de bagage nog steeds niet gearriveerd was. Olga checkte dat op de luchthaven. Ik kreeg namelijk nooit contact met de luchthaven. Balen! Helen vertelde dat we konden blijven, ze veranderde de planning een beetje zodat we in dezelfde kamer zouden blijven. Ik grapte nog dat het geen probleem was om te verkassen van de ene naar de andere kamer omdat we toch geen spullen hadden, haha. ‘No my dear, you can just stay there, it’s okay’.

Hoe blij we waren met het bericht dat we konden blijven, is met geen potlood te beschrijven. Even rust. Even pas op de plaats. Indigo werd blij wakker, en uitgerust. ‘Zoooooo dat had ik echt even nodig mama, zo’n lange slaap, ik was echt zoooo moe, hoeveel dagen zijn we nu eigenlijk op vakantie?’ …
‘Nou 2 dagen geleden stapten we Schiphol in.’
‘Wat???? 2 dagen???? Het lijkt wel 6 dagen! We hebben al zooooveel meegemaakt’
‘Dat is eigenlijk wel leuk, dan duurt onze vakantie wel 50 a 60 dagen qua gevoel ❤️’
‘Haha’ (humhum)

Ik vroeg Indigo of hij zich wou gaan aankleden. Want ik had ondertussen wel zin om wat te gaan eten, ik was wat flauwtjes, want ik was al een uurtje of 4 wakker #ochtendmens.
‘Wat moet ik aan mama’
‘… euhm nou je joggingbroek is nog niet droog dus wat denk je van dat zwem/sportbroekje (iets anders is er niet )
‘Is mijn onderbroek wel droog?’
Haha daar komt het freakgehalte … want ja natuurlijk hadden we niets bij ons, ik zorgde wel elke avond dat we de volgende ochtend ‘schoon’ waren. Dan sloeg ik in de avond het e.e.a. door een sopje (van shampoo van het hotel) en waren we ‘gewoon’ schoon de volgende dag. De warmte en droge lucht, tezamen met goed uitwringen, zorgt voor droge broekjes en hemdjes in de ochtend. Op zich zou een frisse bh ook wel prettig zijn … dus die ging in de was en ik ging vandaag zonder bh op pad. Hmmm … met 75D en in de hitte is dat niet echt fijn, en het ziet er niet uit… maar ja … so be it.

Aldus gingen we in al onze frisheid naar beneden en vroegen waar we eigenlijk beland waren … en welke kant we op zouden lopen om een restaurantje te vinden voor een ontbijtje. Indigo was huilerig en bezorgd over de bagage. Het was al na 11.00, zijn lijf was ook hongerig denk ik na zo’n lange slaap.

Terwijl hij zich ging aankleden belde ik naar #DeltaLloyd naar onze reisverzekering. Van Aegean zouden we na 48 uur een bedragje kunnen krijgen, maar … dat zien we als we weer op het vliegveld zijn… Bij #DeltaLloyd zeiden ze dat we meteen een mail kunnen maken met declaraties tot een bedrag van 375,- per persoon voor noodzakelijke kosten voor kleding en toiletartikelen. Dat valt in Santorini nog niet mee. Uiteraard roken we nog niet naar zwerfhondjes en de zon deed ons goed. Maar het werd echt tijd voor iets schoons en fris. En duidelijkheid.
Het was fijn om iemand te spreken die vriendelijk en hulpvaardig klonk 󾰬󾰬󾰬

Dus in plaats van onze geliefde natuur-tripjes of culturele uitstapjes … zouden we een dagje gaan shoppen. Indigo loves to do shopping! ❤️󾌴 werkelijk waar … Dat is een waar genot. De kledingstukken, die niet gauw binnen ‘zijn stijl’ passen, worden van top tot teen bekeken en mogen het liefst ‘slim fit’ en op het lijf gesneden zijn. Hij heeft mijn fashionvictem-dna overgenomen denk ik 󾮟. Ik vind het echter pure tijdverspilling van alweer een nutteloze dag. Ik ben het wachten, geloven en regelen meer dan moe.

Maar eerst op naar een ontbijt. We liepen het authentieke dorpje #Karterados in, vol prachtige witte huisjes, en gebouwtjes met een verdomd mooie architectuur. Het eerste terras … werd de onze.

Voor mij een omelet vegeterian en Indigo een sandwich, en allebei een heeeeeeel groot glas met verse jus d’orange. Mmmmmmm zin in!
Indigo’s verbazing was groot. ‘Mama er zit chips bij mijn brood! Gisteren kreeg ik friet bij mijn brood en vandaag chips! Ik ga dat echt niet eten als ontbijt, zijn daarom de mensen soms een beetje dik hier?’ Haha …

Hij kreeg weer wat praatjes en kleur op de wangen. We gingen ook even shampoo kopen, de hotelshampoo was namelijk tot onderbroekjes-wasmiddel gepromoveerd (of gedegradeerd?) 😇
‘En nu gaan we zwemmen!!!!! Euhm o mama jij hebt geen bikini!’
‘Ga jij maar zwemmen lieverd, ik koop straks een bikini, en ik heb genoeg te lezen en te schrijven en te luieren’
And so we did …

Onze geweldige handdoek is superwelkom … bibber bibber … Na het zwemmen werd het tijd om aan de wandel te gaan. Het was ongeveer 1,5 kilometer lopen naar Fira, een stadje verderop, waar winkels zouden zijn.

We maakten een mooie wandeling. 

Het is altijd zo leuk om te zien hoe de beplanting heel anders is, de samenstelling van de grond heel anders is, hoe de stoepjes er wel of niet zijn en … dan vraag ik me meteen ook af, hoe het is om hier blind te zijn. Het is werkelijk een genot om op te moeten letten waar je je voeten zet. En prettig voor de ogen die visueel zijn ingesteld, dat werkelijk alles anders is. Ik ben reeds vele malen in Griekenland geweest, en het blijft fijn voor de ogen, al die gebouwtjes met blauw omlijste deurposten en raamkozijnen, zo heerlijk vol van verschil. En de hoogteverschillen in de straten, en overal waar je kijkt is alles gewhitewashed. Er heerst een rust, terwijl we overal honden horen blaffen, brommers horen rijden en mensen met een passievolle uitspraak dingen horen zeggen die wij niet verstaan. ‘Zoals de Italianen’ zegt Indigo ‘die praten ook met meer geluid, meer tonen en met hun lijf’
En ik geniet van hoe hij kijkt, beleefd, ervaart, benoemd, en ‘er echt is’. Reizen met Indigo is werkelijk fantastisch. Hij verteld oneindige verhalen. Stelt zich dingen voor en vraagt zich dingen af, groet iedereen die hij tegenkomt in het Grieks, en praat Engels zonder schroom en als hij woord wat hij wil zeggen niet weet, dan flapt hij dat er gewoon in het Nederlands tussendoor … Mooi! Ik was daar veel te verlegen voor vroeger. Ik vond iets in het Nederlands zeggen al heel wat, laat staan in het Engels … (Gelukkig is die tijd al lang voorbij haha)

Het gevoel van ‘ik ben veilig, mama regelt het, de mevrouw van het pension is lief, we kunnen nog een nachtje blijven’ maakt dat het, ondanks de missende bagage, best goed toeven is. ‘Hey een schommel! Mag ik daarop!’ ‘O mama jij koopt deo, mag ik parfum want mijn parfum in de backpack is sowieso bijna op, en ik stink ook van het zweet’ … Grappig die 10-jarige leeftijd. Tussen tafellaken en servet. Enthousiast bij een schommel, en bezig met image en pre-puberale dingen zoals ‘parfum’, een kus op een pijntje, een ‘mama niet doen want dan schaam ik me voor jou’.

Het parfum is zoet en licht genoeg om allebei te gebruiken. Wel zo prettig om gewoon een luchtje op te kunnen doen … Ook al ben ik dan vooralsnog make-up-loos, medicijnloos … En is er van alles loos. Ooops ik heb mijn schildkliermedicatie in de backpack … En Indigo’s speciale shampoo van de huisarts tegen zijn exceem zit ook in de toilettas … in de backpack. O … dat is niet handig. 

In #Fira aangekomen valt mijn oog op een klein boetiekje ‘Zanel’ met dingen die mijn oog wel kan waarderen. En niet te duur. We hebben niet erg veel geld meer, de dame van de reisverzekering van #DeltaLloyd vertelde me dat we 375,- euro per persoon zouden krijgen voor de noodzakelijke dingen. Nou ik kan je zeggen … daar kom je in #Santorini niet erg ver mee. Maar het is wel fijn dat het snel overgemaakt gaat worden, want de kosten lopen giga op.

Maar dit is wel te doen, en nog leuk ook. ‘Mama dat is precies jouw stijl’ … Ik ontdek een label ‘Nassos Louizos’ wat echt tof is. En meer van dat … #Zanel is een nieuwe boetiek, de eigenares is een enthousiaste dame, met blauw haar dus wij ‘de drie blauwe musketiers’ hebben meteen gespreksstof. Ze komt eigenlijk van een dorpje vlakbij Thessalonika… Grappig, hier komt Olga ook vandaan, en Ira vertrekt hier vandaag naar toe …leuke mensen komen blijkbaar daar vandaan. Jaaaaaren geleden ooit hier naar toe gekomen, verliefd geworden op het eiland, en ondertussen wonen haar zus en moeder hier ook. Het ìs ook echt zo, Santorini heeft iets van ‘magic’ over zich. Zou dat komen door de directe relatie met (de mythe? van) Atlantis? Ze zei nog dat als zij een tent en kampeerspullen zou hebben, dat we die dan best mochten lenen. Lief. In Santorini is volgens haar geen winkel met kampeerspullen.

Hoe dan ook … Met een short en een shirt en een top en een jurkje huppel ik de deur weer uit. Uiteraard met nieuwe kleding aan en de andere dingen in de tas. Lekker een korte broek. En geen fluorgele te grote herenzwemshort … en een roze-rode shirt … ‘Mama je ziet er weer uit als jezelf’ joohoo! En ik voel me schoon, en weer iets meer vrouw. Beetje jammer van die warme schoenen, maar … Alles beter dan daarnet! 

De zoektocht naar ondergoed blijkt een uitdaging. ‘basisdingen’ zijn lastig te vinden tussen de boetiekjes die zich afwisselen met super-toeristische-troep-winkels (zoals wij dat noemen) en cafeetjes, restaurantjes, authentieke bakkerijtjes, ijssalons etcetera. We vinden gewoon geen winkel met ondergoed. Het stadje is helemaal toegespitst op het toerisme, en die hebben (meestal) al ondergoed.

Een leuk weetje: Santorini is afgeleid van Saint Irene. En schijnt vroeger Strongili te hebben geheten. Maar dat … gaan we morgen allemaal uitpluizen. Vandaag staat in het teken van ‘shoppen’ in Fira. Fira blijkt een druk stadje vol toeterende bussen vol toeristen, en gelukkig een groot deel auto-loos.

We vonden een na enige tijd ook een kinderkledingwinkel met ‘kinderkleding’ en Indigo houd niet van kinderachtige dingen zoals Disney enzo. ‘Niet mijn stijl mama’ (gelukkig niet) Uiteindelijk een Benetton winkel gevonden waar dan wel wat naar zijn gading te vinden was. We zijn weer ‘mens’ ipv clochard. Grappig dat de maten die ze voeren 10/11 zijn, en dat zag er al veel te groot uit. 8/9 leek meer zijn maat, en een shirt van 6/7 bleek volgens Indigo de perfecte ‘slim fit’ te zijn. I agreed. Grappig, mijn smalletje.
Zo! Hehe kleding hadden we. Nu nog ondergoed en een bikini. Alle toeristische-troep-winkels hebben bikini’s in overvloed. Van die ‘prachtige’ exemplaren. Uiteindelijk vonden we een lingeriewinkel met heeeele gave bikini’s van rond de 320 euro. Hier hadden ze ook fatsoenlijk ondergoed. Ik draag alleen maar Marlies Dekkers. Dit was wel van dezelfde kwaliteit, maar … dan anders … en nog 2 x zo kostbaar. Dat leek me nou voor nu even iets teveel, want morgen komt misschien de bagage wel … En dan?
Dus toch maar naar zo’n troepjes-winkel. De maatvoering is fascinerend te noemen. xs, s, m, l, xl … voor bikini’s??? Haha … okay dat wordt een uitdaging, omvangmaat en cupmaat zijn niet aan de orde. Dat past toch niemand???
Okay, ik ben gewezen op ‘fittingroom is there’ … in de bezemkamer. Hilarisch! Indigo ontpopt zich altijd graag tot personal assistent. Dus hij komt af en aan met bikini’s. Als de cup past is de omvang te wijd. En andersom. Hahaha. Het deurtje gaat elke keer net open als ik net iets uit heb. Indigo lacht zich suf en heeft nogal lol met het meisje van de winkel en haar opa. Jaja. Vooral de opa denk ik. Na 10 pogingen komen de echt ernstige gevallen van ‘bikini’ in mijn bezemkamer. Assepoester is er niks bij. De goede fee komt niet. Dus we verlaten al lachend gierend en brullend de winkel en duikelen hals over kop de winkel van de overbuurvrouw in. Daar hebben ze Marlies Dekkers ‘achtigen’ aha ‘mama dat is meer jouw stijl. (grrr ik haat kopie-gedrag) … Het past voor geen milimeter. Indigo en de dame zoeken samen naar de juiste bikini nadat al mijn uitgekozen opties ‘afgekeurd’ zijn. Ik hoor hem praten als de dame iets aanprijst. ‘No she doesn’t like that, she likes plain colors’ ‘No she doesn’t like franjes, she likes simple design’ Hahaha ik geniet hiervan achter mijn gordijntje. Er komt nog 1 exemplaar wat ik werkelijk moet passen, al is het maar om heel hard te lachen. Het lijkt een beetje op de spider-bra van MD maar dan anders. En met zeeeeer heftige push-up. Nu hoeft er niet echt iets gepusht te worden, ja een beetje up mag ondertussen wel, maar zonder vulling graag. Echt ik zie eruit als een uitgerangeerde overjarige stripdanseres die het wel wil maar het echt niet (meer) heeft. Indigo hoort mij grinniken. Hij komt kijken en zegt ‘oooo dat is lelijk!!!’ Haha. Kortom, we hebben wel lol ❤️
Uiteindelijk komt er een lapje en nog een lapje met bandjes, geen cups, geen vaste maten, gewoon iets om aan te knopen. Yessss! Dat wordt het. Mooi rood is niet lelijk. Beter dan niets. Haha. Bikini. Check. Een goedkoop slap gevalletje … maar voor de komende paar dagen even bruikbaar … Dan kan ik in elk geval de zee en het zwembad in voor een vlaagjr verkoeling! 
De dame van de winkel is een echte Santoriniaanse. Al eeuwenlang is haar familieband in Santorini. Ze heeft opvallend helderblauwe ogen en verteld dat de echte native Santorinianen bijna allemaal blauwe ogen hebben. Leuk weetje.

Ondertussen is het natuurlijk tijd om er dan maar een troost-feestje van te maken … Let’s go. Indigo’s diner … in een cocktailbar … een giga-wafel, serieus enorm (!) met aardbeien en slagroom. ‘Oooo die kan ik echt wel op!’ …


‘Mama echt ik moet echt kokhalzen als ik nog 1 hap neem’ (snap ik!)
Ik vraag of de pannenkoeken ook glute-vrij kunnen. Ja dat kan … (de volgende paar uren merkte ik dat het echt niet glutenvrij was )… lastig om glutenvrij te uit eten in een ‘degerig’ buitenland … daarom was koken op de camping ook zo ideaal!
De prijzen in Fira voor een wafel en pannenkoek … oefff … zo wil ik ook wel pannekoeken bakken! 

Onderweg naar de kinderwinkel naast de leuke boetiek Zanel (die na 17.00 weer open is) raakt Indigo aan de praat met een jongen die zo’n minimotor heeft gehuurd en die niet (meer) vooruit wil. ‘Can I help you … your wheel isn’t turning around’ (waar haalt ie het vandaan !) Ondertussen wordt het motortje bestudeerd. ‘Mama jij hebt jouw motorrijbewijs toch, zullen wij ook zo’n ding huren’
Hahaha. Zie je ons al gaan? Ik alleen op zo’n ding wordt al 1 grote grap, laat staan met Indigo er achterop. We zien het voor ons. Beelddenken is zo handig. ‘Neeeeee laten we dat niet doen’ compleet met lachsalvo.
In de kinderkledingzaak vinden we onderbroekjes. ‘I like to have underwear with sleeves’ (hahahaha ik lig echt gevouwen nu) Maar met zijn handgebaren erbij snapt iedereen wat hij bedoeld.
Onderbroekjes komen tevoorschijn. Ze worden grondig bestudeerd. ‘Mama ze zijn heel anders gesneden dan de onderbroekjes die ik gewend ben, de naden zitten op hele andere plekken’ #details en Indigo is 1.

Hup onderbroekjes in the pocket. Check. 2 deuren verderop voor mij ook nog, en dan vervolgen we onze weg naar ‘huis’ in Karterados. Een uurtje later zijn we er weer. Blij met onze nieuwe aanwinsten. In onze plastic tasjes.

Dan komt het ‘mama jij bent een freak’ … – verhaal.
‘Mama wat ben je aan het doen?’
‘Ik sla even de nieuwe dingen door een sopje’ ‘o ja natuurlijk, jij wast altijd eerst alle dingen die nieuw zijn, waarom eigenlijk?’ ‘Omdat ik het een supersmerig idee vind dat andere mensen met hun lijf in deze kleding zou hebben gezeten, tijdens het passen, en het door veel handen gegaan is tijdens het maken en inpakken, uitpakken, ophangen etc’
‘Mama jij bent echt een freak’

Dankje. Het freakgehalte van zoonlief is er echter niet minder op. Ik krijg tekst en uitleg over het verschil in ondergoed. ‘Mijn ondergoed’ is rond gesneden en met een naad over de voorzijde, en aan de achterzijde geen naad bij de billen’ … Deze nieuwe broekjes hebben rechte naden en een naad die precies tussen mijn billen zit, dat zit echt heeeeel anders.’
#fashion #freak haha.

Tijd voor nog een woordspelletje. Een verhaal waarvan we elke dag een stuk schrijven, ieder om de beurt een woord. Wat echt hilarisch aan het worden is.

Morgen weer een dag. Met of zonder bagage … vandaag was … vrij okay. Ik vraag mijn moeder om onze rekeningen bij te spekken … want 1 van de 2 bankrekeningen is leeg na onze aankopen … Gelukkig kan dat … Anders zouden we meteen het ticket om moeten boeken om terug naar huis kunnen vliegen … 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s