#003 Luggage not found (yet)

Luggage not found (yet) …
15 augustus

Gisterenavond had ik nog een aantal pogingen gedaan om iets meer te weten te komen over onze bagage. Op Santorini Airport nam niemand op. Daar hadden ze al voor gewaarschuwd. Via Aegean kwam ik niks verder want daar nam ook niemand op. Via Schiphol werd ik doorverwezen naar een automatisch bandje dat ik naar de vliegmaatschappij moest bellen. Zucht. Dat lukte dus niet. Uiteindelijk kreeg ik customer relations van Aegean Airlines aan de lijn, met een aardige dame die me 3 telefoonnummers gaf van Aegean in Athene. In Santorini zouden ze geen officiele Lost and Found desk hebben begreep ik. Ze waarschuwde me al dat het waarschijnlijk pas dinsdag de 16de zou worden dat iemand daar de telefoon op zou nemen omdat maandag de 15de Maria werd gevierd. 1 van de grootste vieringen in Griekenland.

KlaboomBamHak whoooo …
Nadat Indigo rond middernacht en ik verrrrrr daarna de slaap gevat hadden (het was achteraf bezien toch wel een heftig dagje vol adrenalinestootjes …) sliepen we heerlijk in het bed met laken, die we om beurten van ons af, of over ons heen trokken. Heeeeeet! Ik had midden in de nacht nog mailcontact gehad met Aegean, en had een incident-nummer genaamd: Luggage [Incident: 160815-000016]

07.00 Empel met rondcirkelende heli is er niks bij 😳Ik vloog zowat tegen het plafond. Er werd ineens gehakt, geslepen, geslagen, gehamerd en wat al niet meer … In elk geval iets wat hard was, werd met grof geweld behandeld …
Soms word je wakker met een huppeltje in je hart, als daar iemand iets raakt … Zoiets was het, maar dan een sprongetje van schrik. Cortizol-junkies zouden er op kicken haha. Nadat ik me bewust werd dat ik net pas sliep en nu niet meer … en dat ook niet meer ging lukken naast deze hardwerkende luid zingende man(nen?) ging ik eens kijken wat er nu eigenlijk gebeurde.
De vloer van de studio naast onze studio werd even uitgebeiteld. Er moesten blijkbaar oude tegels uit en nieuwe tegels in.
Haha jeeeeeezusminamaria moet dat zo vroeg in de ochtend?
Indigo sliep als een roos overal doorheen. Ik ging weer liggen en deed net alsof. Ik dacht ‘als ik nu net doe alsof ik slaap’ dan denkt mijn lichaam dat misschien ook.

Rond een uur of 10.00 werd Indigo wakker. ‘Mama ik ben blijijij’ … heerlijk joch. Op het gemakje ff douchen, en met een grapje ‘wat zullen we eens aan doen’ … schoten we in onze lange (warme) ‘jogging’-outfits en gingen op pad, naar het strand, met als doel: van een ontbijtje genieten en kijken waar we zijn beland. πŸ‘« Daarna zouden we naar het vliegveld gaan voor de bagage.
We moesten om 11.00 uitgecheckt zijn, de kamer was gereserveerd.
Met warme kleren en een plastic tas en ieder met een klein heuptasje/handtasje stonden we voor het avontuur van vandaag.

Toen we de deur van onze studio openden schitterde de zon β˜€οΈhaar felle stralen op ons en deinsden we terug. Zonnebrillen. F**k in de backpack. Dus het eerste wat we deden was op zoek gaan naar een zonnebril. Daar zijn er plenty van, tussen de 9,- en 20,- euro. Voor 14,- en 15,- euro waren we klaar. Ik heb echt nog nooit zo’n goedkoop exemplaar op Indigo’s en mijn gezicht gezet. Compleet met nep-merk … oei copyright was not the right to copy. Maar goed. Al mijn bezwaren tegen nep en kopie op een stokje… Indigo en ik konden tegen de zon in kijken. 😎
Waaaarrrr is het water? Ahhh die kant op.
‘Woooow mama het strand is pikzwart!!!’
‘Ja en ze hebben ook ergens een stuk rood, en een stuk blank strand …’
‘Echt?’
‘Echt!’
‘Hoe weet jij dat?’
‘Omdat ik hier met Barbara geweest ben ooit’
‘Jij bent ook overal met Barbara geweest’
‘Ja wij gingen tot 2 jaar geleden minimaal 1 keer per jaar met elkaar op vakantie’
… Memories & Greece … 😍
We liepen richting strand. Het enthousiasme van de restauranthouders galmde ons tegenmoet. ‘You must come here, this is paradise’ πŸ”haalde me over de drempel hahaha.
Onwaarschijnlijk knap dat mensen werkelijk dag in dag uit als marktkooplui hun restaurantjes aanprijzen, met elke keer weer waanzinnige redenen waarom…

Mijn dag startte met een heerlijke yoghurt met honing 🍯 en fruit 🍐🍏🍌zoals dat alleen in Griekenland kan. Indigo begon met een clubsandwich, waar tot zijn verbazing frietjes bij zaten. Haha. Toen de rekening kwam stonden er posten op die ik niet thuis kon brengen … Na navraag moesten we betalen voor het tafellaken en de couverts haha 🍽 … Welkom in het hoogseizoen … ‘Hier gaan we niet terug he mama’ ‘Zo is het dus in het paradijs’ πŸ–


Na het ontbijtje en een wandelingetje over het zwarte steentjesstrand voelde ik de aandrang om nog eens te pogen uit te vinden waar onze bagage uit zou hangen. We hadden het wel gehad met onze warme kleding, 2-daagse onderbroekjes etc. Tanden poetsen enzo zou ook lekker zijn.

Ik had gisterenavond nog een bel-rondje gedaan en had 4 telefoonnummers waar ik informatie zou kunnen inwinnen. Alle 4 de nummers bleken vandaag niet te werken. Vandaag werd Maria gevierd Γ¨n de naamdag Maria, dus iedereen die Maria in de naam draagt, viert feest. Dat betekent dus bijna iedereen, inclusief ik: Catharina Maria πŸ’ƒπŸΌ
Onze nieuwe vriendin Olga Valma werkt op de luchthaven en had juist ook navraag gedaan of de bagage er reeds was… Er was nog niets.
Nadat ik dus nergens informatie kon krijgen … besloot ik dat we niet anders konden dan terug naar de luchthaven, live met iemand spreken.
Na een ritje door het mooie #Santorini waren we op de luchthaven, terug bij de ‘lost and found’ desk. Waar wederom niet zulke vriendelijke mensen waren, althans, ze deden niet zo vriendelijk. Nadat ik blijkbaar was doorgedrongen tot een van de dames, en er op stond dat ze ons vriendelijk te woord stond, ik hier niet voor niets met een tien-jarig kind aan de balie stond, en het niet prettig vond om niet te weten of we vandaag wel of niet onze bagage zouden krijgen, en dus ook of we wel of niet moesten zoeken naar een nieuwe hotelovernachting. Ik zei dat ik gewoon alleen wilde weten waar de bagage was. In Amsterdam of Athene of ergens onderweg. ‘You came from Amsterdam?’ euh … ja dat staat toch ook in het dossier???? …

De dame ontdooide en keek in de computer. En keek enigzins met een frons weer naar ons. ‘De bagage is retour gestuurd naar Amsterdam, was niet goed doorgelabeld en komt morgen naar hier, dan gaat het eerst naar Madrid en vervolgens met #Iberia naar Santorini’ …
Ik vroeg haar of dat zeker was. Ze zei ‘no because it’s changing airlines’ … De vlucht zou om 06.00 binnenkomen en rond 10.00 zou ze weten of de bagage is gearriveerd (???)

Zucht …

Ik besloot om niet meteen op de haast onmogelijke jacht naar ‘a room for one night’ te gaan, maar eerst maar eens een wandelingetje naar het strand te maken … En ik wou niet te ver weg van de luchthaven had ik bedacht. De kosten voor het op en neer reizen liepen ondertussen nogal op.

En so we did. We gingen lopen. Het strand was ‘achter’ de luchthaven. We waren blij om even te wandelen. Hehe, dan voel je waar je bent. Na een uur of anderhalf kwamen we bij een strandje uit. Monolithos beach. Fijn!!! Jippie ‘gaan we zwemmen mama’ … ‘Ja eerst even een winkeltje zoeken om een handdoek, zwembroek en bikini te kopen’ …
Dat leek makkelijker dan het bleek. We vonden: een handdoek, een broekje voor Indigo wat te groot was ‘maar wel bleef hangen’ en verder niets. Geen bikini’s. Verder hadden ze ook geen jurkjes of iets korts … En ik was ondertussen vrij warm met mijn lange broek haha. Dus ik besloot (en nee ik heb geen foto) om dan ook maar zo’n heren-zwembroek te kopen. ‘Maar mama zullen we niet even verder kijken, want ik ga me echt schamen’ … (Haha puberteit has started)
We liepen het straatje nog eens op en neer. Maar nee, er was maar 1 winkeltje.
‘Okay mama dan schaam ik me maar een beetje, ik snap wel dat je het warm hebt’ πŸ˜‚πŸ’™ en aldus speurden we naar een broekje wat nog enigzins flateus zou zijn. Missie gefaald. Maar ik had een broekje en kon die warme kleren uit. ‘Mama ga je dan met je bh in de zee’ … ‘Nee ik draag een gloednieuwe Marlies Dekkers bh daar ga ik echt geen zeewater op los laten’ … Indigo keek me enigzins benauwd aan. (Grappig dat is echt nieuw, hij zou zich tot voor kort echt niet druk maken of de looks of mate van naaktheid van zijn moeder)
‘Indigo kijk eens, ik heb nog een hemdje onder mijn shirt’. Hij glimlachte, zichtbaar gerustgesteld.


We gingen ons eens verlossen van de warme kleding en even later lagen we op het zand en in het water. Heeeeerlijk!

Holiday has started. Weliswaar een dagje later dan gepland. Na een uurtje of anderhalf ging ik maar eens op zoek naar hotels of air bnb. Mijn internetkosten gaan vandaag de spuigaten uit, maar dat is van latere zorg, we moeten tenslotte ergens slapen. Vol goede moed bel ik alle hotels en pensions en studios die aangeven dat ze nog plaats hebben. Na circa 40 telefoontjes zakt de moed enigzins in de schoenen. Ik bel de studio waar we vannacht waren. Een man aan de telefoon. Mijn Grieks is net zo slecht als zijn Engels. We hebben geen idee van elkaar wat we zeggen of bedoelen.

We gaan lopen. Misschien komen we wat hotels tegen richting Kamari beach. Dat is een behoorlijk eindje. Maar wie weet.
Uiteindelijk komen we bij een luxe resort. Daar binnengekomen staan er 2 gasten zich schaamteloos uit te leven dat de kamer niet luxe genoeg is. ‘Its not a room, its a stable’ hahaha ik moet eigenlijk lachen maar heb het te doen met het meisje achter de balie. 2 mensen op leeftijd die een zuurpruimen gezicht trekken en hopen dat ze met schreeuwen iets voor elkaar krijgen. Het meisje kijkt mij aan met een blik van ‘momentjeeeeee nog’ … Ik vraag haar uiteindelijk of ik mijn telefoon even op de lader mag leggen, of Indigo even naar de toilet mag, en of ze een tip heeft voor een kamer voor vannacht. En of ze anders een taxi voor me kan bellen naar the airport.
Ondertussen begint de vrouw te stampvoeten en te schreeuwen dat ze de manager wil spreken. ‘Now!!!’ En de man slaat met zijn hand op de balie en probeert boos te kijken. Ik maak me er eerder zorgen over dat ze een hartaanval krijgen met zoveel drukte, dan over de kamer, aangezien alles wat we zien, een weelderige luxe uitademt.

Op zulke plekken is het fascinerend hoe bekrompen de mind kan zijn. Indigo met zijn handdoek over zich heen geslagen op een ‘very fashionable way’ met daaroverheen schuin een klein stoer handtasje, om zijn middel zijn sweater geknoopt … (We dragen alles wat we bezitten met ons mee) … haar in de war. Zand op de benen. Een sport/zwembroek van dezelfde categorie als de zonnebril … Ik probeer hem te bekijken door de ogen van de ‘chique’ mensen die binnenkomen en uitlopen. ‘schoffie’

En ik moet binnen in mij vreselijk lachen. Niemand weet natuurlijk wie wij zijn, waarom we erbij lopen als volgepakte ezeltjes en … met ook nog blauwe lokken in het haar … Indigo ziet er eigenlijk nogal avontuurlijk uit. Een beetje vreemd maar lollig. Een kleine pelgrim. Maar dan anders.

Het kan erger nog; ik zie er echt niet uit, ik draag rode Keen’s een fluorgeel herenbroekje in dezelfde kwaliteit als de ‘zonnebril’ met daarop een werkelijk mooi Calvin klein singlet wat ondertussen aardig verfomfaaid is en kleurt met niets anders dan de kleding en de haarband die in mijn tas verstopt zit. Dat singlet is enigzins transparant. Mijn bh is daardoor zichtbaar … Daartussen zat eigenlijk een hemdje (maar dat is nat van het zwemmen) Om mijn heup draag ik mijn struisvogelleren beige ibiza-tas-portemonnee ding … schuin over mij heen een rugzakje ‘handbagage’ met daaraan vastgeknoopt het hemdje, zodat het drogen kan … en in de hand draag ik een blauwe plastic tas (van de sportbroekjes-winkel) met daarin de lange broeken en een flesje water.

Het ziet er serieus ook niet uit. Erger nog dan dat. Ik snap de blikken. En ik zie de kortzichtigheid.

Het meisje achter de balie belt voor hotels. Ze vind niks. Ze vroeg ons waarom we geen hotel hebben. Ik vertel haar van de bagage en dat we eigenlijk gingen backpacken en kamperen. Er ontstaat een gesprekje. Of we vaker backpacken. Ik vertelde dat ik dat vroeger vaak deed, en dat Indigo nu 10 was en ik hem wilde laten ervaren hoe dat is, om te trekken en simpel te reizen. Ze lachte. ‘That’s nice’ … De bagage vond ze een minder goed geluid. Ik zei dat we er daarom bij liepen als ‘clochards’. ‘Nou daar kijk ik wel doorheen’ zei ze. Ze zei me dat ze een taxi zou bellen. De dame begon ondertussen vanaf haar zetel 10 meter verderop te schreeuwen naar het meisje aan de balie. ‘Wanneer de manager kwam’ want ‘I don’t have time to sit here, I want to go to my room’. Het meisje toonde de sleutel. De vrouw ontplofte zowat ‘that is not a room!!!’ (Nou ik had best in de kamer willen logeren deze nacht hoor haha)

Indigo kwam omgekleed en wel terug van het toilet. Er kwamen nieuwe gasten binnen om in te checken. De schreeuwende vrouw vertelde dat het een slechte plek was. De nieuwe gasten besloten daarom dat ze eerst de kamer wilden zien, ‘before we sign’. #zucht
Trieste lui. Dat oudere koppel dan he.
Er werd een jongen gebeld om de nieuwe gasten hun kamer te laten zien. Even later kwamen ze terug en tekenden voor de kamer.
Tegen de tijd dat de taxi kwam, was de vrouw ziedend van woede. Ik wenste het meisje succes en zij ons … ❀️

Uiteraard was dit ritje vanaf het resort nΓ¨t even wat kostbaarder dan het normaliter zou zijn. Bij de airport gearriveerd belde ik Olga. Ze nam niet op maar belde terug. ‘Are you at the airport?’ ‘Yes I am’ ‘We’re at the airport as wel πŸ˜ƒ’ … Ondertussen wisten we de gesloten deuren te openen en Indigo kreeg meteen een stuk taart 🍰 terwijl hij een bankje zocht om te gaan zitten gamen. En Olga … speurde met ons mee naar hotels. Het viel niet mee. Het duurde even. Maar we hadden alle tijd van de wereld. We hadden toch niks. Indigo voelde zich top, zijn vingertje ging πŸ‘als ik naar hem keek. ‘Mama en Olga regelen het wel’
Olga vond een plek voor ons πŸ˜ƒπŸ˜πŸ‘Œ ‘if you have time to wait till I finished my shift, I’ll drive you there and pick you up to go for Kamari Beach’ … πŸ” Splendid idea.
Even later zaten we in het blauwe mobiel. Indigo maakt zich super verstaanbaar in het Engels, begrijpt bijna alles en het lukt hem om een conversatie te hebben. #trots. Fijn om niet alles te hoeven vertalen.
We arriveren in #Karterados. We worden ontvangen door een vriendelijke Britse dame. #Pension #George is onze spot voor vannacht.

Ze laat ons de kamer zien en we zijn (voor zover mogelijk) supercontent. Het is fris, schoon, klein, simpel, leuk en heeft een geweldig ronde nok en prachtige dekentjes. Duiven koeren rustig.
We spreken met Olga af dat ze ons over een uurtje komt halen en nemen een quick shower.

De dame van het guesthouse kwam 28 jaar geleden naar Santorini en ontmoette hier haar man. Ze is nooit meer weggeweest, is getrouwd en kreeg kinderen hier. Mooi altijd dat de liefde over grenzen gaat. ‘You can’t have it all, education for our kids is ‘soso’ but we’ve got love so we’ve got the best’
❀️❀️❀️
Olga staat met het blauw mobiel reeds klaar als we beneden komen en aangekomen bij Kamari beach flaneren we wat over de boulevard, blijft Indigo hangen bij de vissen en zeedieren in de vitrines. Even later zitten we op een terras, en genieten van heerlijke diners met vis. Indigo kiest uiteraard octopus. En we proosten op het leven …


Rond middernacht brengt onze kersverse vriendin Olga ons terug naar het hotel en het voelt dat de vakantie echt begonnen is … We vallen, na een woordspelletje, in een diepe slaap … ‘Mama het is wel leuk dat wij altijd andere lieve mensen ontmoeten he?’ πŸ‘Œ

Morgen weer een dag. Hopelijk met bagage. πŸ™

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s