#011 Lost patience … 

Dinsdag 23 augustus. Dag 10

Zonder bagage.

Vandaag … is er geen wind … Wel warmte. Langzaamaan begint wat bruin ons blank te overwinnen. Dat zie je het mooist als we net uit zee zijn, de wind onze huid droogt en wat wit van het zout op ons achterlaat.
Indigo krijgt blonde strepen door zijn bruin met blauwe lokken. Zijn langste pluk wordt langzaam nog lichter dan de rest. Mijn blauw is uit mijn grijs gespoeld. Het wordt echt de hoogste tijd voor een dagje kapper in september.

We hebben een lui dagje. Een dagje ‘niks’. Om 19.30 nog steeds geen bericht over de bagage. Dat vind ik ook niks … want stiekem hadden we dat wel verwacht na de positieve berichten van gisteren. De bagage is in Rome …

Maar ja … Dat is reeds de derde keer … Dat ‘beloofd’ werd dat de bagage zou gaan arriveren. Straks heeft de bagage meer gereisd dan wij. Haha. Galgenhumor.
Niks doen is niks voor mij. Maar wel even nodig. Een dagje zonder klauterpartijen, zonder bakken vol culturele informatie, zonder drukte, zonder busritjes en zonder lange wandelingen.
Even niks. Beetje zwemmen. Beetje wachten en heel veel hopen eigenlijk ook. Verdorie elke keer dat iemand iets ‘zegt’ of ‘toezegt’ of ‘verwacht’ dan gaan we serieus in de wachtstand.
Van onze vakantie planning komt niets meer terecht. Die was als volgt:

Santorini sunday 14 – wednesday 15
Amorgos wednesday 17 – saturday 20

Koufounisia / Schinousa (misschien nog wat meer Kleine Cycladen) saturday 20 – wednesday 24

Paros wednesday 24 – thursday 25

Anti Paros thursday 25 – Saturday 27

Siros Saturday 27 – tuesday 30

Mykonos teusday 30 – Friday 2 … en dan naar huis.

Mooi idee toch? Deze planning?
Het eerste deel kunnen we wel overslaan. Dat redden we nooit meer. En het lullige is: eigenlijk willen we morgen op pad gaan. Naar een volgend eiland. Maar wat als … we niet weten of de beloofde bagage echt komt … als we nog steeds geen bagage hebben, dan moeten we op hoteljacht. En dat is pittig. Sowieso om iets te vinden. En de prijzen zijn ook sky-high. Het is namelijk giga-druk op deze honeymoon-locatie.

En als we wel bagage hebben dan zijn we vrij als een vogel. Dan is het vinden van een plaatsje peanuts.
Vanmiddag werd ik ook boos toen ik een ‘plingggg’ er is mail-bericht kreeg. Verdomme.

Dinsdag 16 augustus had ik een hele aardige mevrouw aan de telefoon van DeltaLloyd. We zouden 350 euro per verzekerde krijgen voor de noodzakelijke kosten voor toiletartikelen, kleding en dergelijke. Ik heb extra gecheckt of Indigo en ik beiden 350 euro vergoeding krijgen. De polis werd gecheckt. En ja, Indigo is gewoon een verzekerde en tenslotte heeft hij ook zijn eigen bagage. Ze adviseerde 2 setjes voor ons allebei, zodat we konden wisselen. En toiletspullen. Dus 700 euro in totaal. Klopt he? Kan ik een beetje tellen als 350 x 2 neerkomt op 700 euro?
Vanmiddag. Een alleraardigste mail. Binnen nu en 5 werkdagen krijgen we 350 euro op de rekening. Dat is het maximale bedrag. WTF. Ik heb natuurlijk meteen een mail teruggestuurd … ik hoop dat ze deze serieus gaan nemen. Want we zijn, naast de kosten voor noodzakelijke toiletartikelen, noodzakelijke kleding, noodzakelijke schoenen, noodzakelijke tassen … Die tezamen echt wel boven de 700 euro uitkomen … Ook nog eens extra kosten kwijt voor hotel, gigantisch veel … wat niet gepland was. Kamperen kost zo’n 15 euro per nacht voor ons 2. Lekker zelf koken met natuurlijk af en toe lekker uiteten kost ook niet de hoofdprijs.

Ondertussen al 10 dagen een hotel in het hoogseizoen wat niet van te voren gepland was, en elke avond uiteten … Kortom wij zijn al dik 2.000,- boven het totale budget uit gekomen. Het is maar goed dat mijn moeder bij de rekeningen kan, anders zaten we serieus klem. En dat kan niet de bedoeling zijn van een vakantie. Pffff … straks op het einde van 2,5 week ‘backpacken’ maar eens de uiteindelijke ‘schade’ opnemen.
Van Aegean zelf hebben we nog geen reactie. Niet van customer services en niet van Central Baggage Tracing … Vrij irritant en onbeschoft en klant-onvriendelijk. Behalve een automatisch nummer en de melding dat ze binnen 10 werkdagen zullen reageren. Feestdagen en weekenden zijn hier van uitgesloten.

Als wij een kort reisje hadden gedaan dan waren we namelijk allang weer thuis of onderweg naar huis. Grrrrr… Kortom … vandaag is het soms even een baaldag.

Indigo heeft vandaag een chill en plons-dag. Zwembad in. Zwembad uit. Het enige wat we gedaan hebben vandaag is slapen, zwemmen, naar de bakker lopen en naar de supermarkt lopen voor een doos, we denken, geloven, hopen namelijk dat de bagage komt en dat we de extra spullen straks of morgen naar het postkantoor gaan brengen. Hoop is eigenlijk een van de naarste gevoelen die ik voelen kan. Dat betekent dat ik wens dat de realiteit anders is dan de werkelijkheid. ‘Hoop doet leven’ zeggen we in Nederland. Nou euh … Ik vind ‘hopen’ niet zo’n levendig gevoel. Incasseren is prima. Als ik ga hopen … dan wordt het hopeloos.
Op het moment dat we naar de bakker lopen is het eigenlijk bijna tijd om iets te eten. Slechte timing voor een boodschap. Haha. We lopen voorbij ‘onze bakker Boras’ naar de grote bakkerij. Hier hebben ze namelijk snoeperige dingen. En bij de bakker Boras is er niks voor glutenvrije mama’s.
Bij Erotokritos kun je naar hartelust kiezen. Hier kun je zelfs in de avond zo de bakkerij inkijken en ziet mannen broden kneden, taartjes maken, chocolade gieten enzovoorts. En bij deze bakker is alles lekker. Vooral als je zin hebt. We kopen troostvoer … yoghurt-achtige taart-achtige dingen die ons roepen vanuit de koeling. Chocolaatjes die vragen om opgegeten te worden. Het lijkt net de wereld onder aan de put van Vrouw Holle, waar alles kan praten. Alles ziet er zo mooi en aantrekkelijk uit. Indigo wordt aangeroepen door iets wat niet thuis te brengen valt. Als we weer ‘thuis’ zijn smikkelen we wat lekkers. Mjammie. Ik zit te denken of ik wat chocolade in de doos ga doen, voor op de post, voor thuis. Met het schaakbord, leesboek en Lonely Planet vertrekken we weer een trapje of 2 naar benee, richting zwembad. Ik oefen of ik nog Atalanta-krachten heb om Indigo door het zwembad te smijten 🏋🏼 dat ‘hoort’ erbij, bij zo’n dagje zwemmen. Hij giechelt en gilt van plezier en genot. Gemakkelijk te vermaken is mijn lieve prins. En 28 kilo is vanuit het water nog wel omhoog te tillen … weg te gooien … onder water te werpen … Alles wat je ‘de papa’s’ meestal ziet doen. De tijd verstrijkt. De Lonely Planet wordt er op nageslagen. Wat zullen we nu doen … komende week …

Het plan was om echt flink wat eilanden aan te doen. Zullen we naar Amorgos en vanuit daar dan de Kleine Cycladen overslaan? Of Amorgos overslaan en direct naar Paros en Anti-Paros? Twijfel twijfel.
We moeten sowieso na dit incident echt een keer terug want ik wou juist graag de kleine eilandjes bezoeken. Maar daar moet je niet te strak voor in een planning zitten. Stom dit. Tijdverspilling al dat wachten.
Grrrr wisten we nu maar iets over die stomme bagage. Adem in. Adem uit. Zo’n dagje lummelen geeft veel te veel ruimte om na te denken.

Het wordt ondertussen alweer avond. En er is nog niets. Mooie oefening voor het neutraal zijn. Geen aversie. Geen verlangen. Pffff moeilijk hoor dat boeddhisme … soms dan 😃
We hadden een gesprekje over wat je het leukst, het grappigst, het stomst vond van de vakantie tot nu toe.

Indigo vond iets heel erg grappig wat ik vergeten was te vertellen vorige week maandag. We gingen toen met de taxi van Perissa naar het vliegveld. De chauffeur vertelde dat hij jaren op en neer naar Duitsland was gegaan. Voor handel.
Wat hij verhandelde was nogal dubieus. Ik dacht nog ‘o jeee wil ik dit weten’ … We hadden een gewoon gesprek over het leven, over werk, over kinderen, over familie etc. Toen ik vroeg wat hij van Duitsland naar Griekenland voor een soort handel had gedreven … was het antwoord: ‘I was selling drugs’ … Ik viel even stil. Ik zei zoiets als: ‘drugs?’ Hij zei: ‘ Many different drugs.’ … Ik zei zoiets als: ‘Okay … was it a good business?’ Hij: ‘very good but since the crisis not so good’ … Ik was wat minder enthousiast en zei zoiets als … ‘Ach ja, iedereen moet ook zelf weten wat hij of zij doet’ …De man keek mij aan. Hij zei: ‘trucks no drugs’ … Hahaha we moesten alle 3 heel hard lachen. Indigo lag opgevouwen op de achterbank. De man ook. Hij zei … ‘Als ik drugs zou hebben verhandelt zou ik het toch niet zomaar zeggen …’ … Ik zei: ‘euhm … geen idee, iedereen is vrij om te vertellen hahaha’ … Dat was echt hilarisch. Zodat je de slappe lach krijgt.

19.43 telefoon!!! Anoniem nummer … Aviapartners. Een aardige stem. Fijn.
Onze bagage is in Amsterdam! Vanuit Rome. Met excuses. ‘Het duurt wel vaker langer als bagage in Rome is’ … (Hoe die in Rome is gekomen is niet interessant blijkbaar)

Ze vroeg waar we nu waren zodat ze de bagage kan opsturen. In Santorini. ‘Zijn jullie nog steeds in Santorini???’ Ik dacht dat jullie thuis zouden zijn? ‘Euhm … ja we zijn in Santorini … want om de dag horen we dat de bagage morgen of overmorgen komt …
Ze verteld dat ze gaat proberen om de bagage vanavond nog op te sturen. En anders morgen. Ik vraag of ze me kan bellen als ze dat zeker weet. Want ik heb genoeg van mensen die dingen proberen. Ik wil dat iemand iets doet!

Ze belt 5 minuten later terug. Morgenochtend gaat de bagage naar Athene en vanaf daar naar Santorini. Dan is het daar morgenochtend als het goed is. Als het de overstap gaat redden. Anders komt het een vlucht later. Morgenavond zouden we de bagage heel erg zeker moeten hebben … Ik schiet een schietgebedje naar de bagagetags … die heb ik in mijn hand.
Bagage zou zooooo fijn zijn! Jippie! Ik voel dat ik meer adem krijg bij dat idee. We komen net uit de douche en waren een beetje aan het lamballen.
We gaan ons maar eens aankleden. En nog even een stuk wandelen. En ergens wat eten. We komen een beetje tot leven! Zin in!
Ik hoop het … Echt zoooo ontzettend. Dat de bagage er is. En ik ben blij dat er gewoon iemand vanuit Nederland belt met informatie waar ik wèl iets mee kan, en die gewoon aardig doet, en die het lijkt te begrijpen dat het ècht heel irritant is als je elke keer òf iets òf niets weet, òf geloofd iets te weten wat uiteindelijk niet uitkomt …

Mijn hart maakt een sprongetje! Zouden we over 1 of 2 nachtjes echt in de tent slapen op een ander eiland?
Onderweg zien we allemaal mensen in witte kleding. Ze lopen richting Fira. Grote groepen stappen in de bus richting Fira. Mooi al dat wit. Mooi met die witte huizen. Witte kleding heeft altijd iets van het feeërieke bij vrouwen, vind ik. Mannen in een goede witte outfit vind ik ronduit charmant. Maar wel een goede witte outfit dan. Het kan ook heel erg trash zijn.

‘Mama zouden ze naar een bruiloft gaan?’ … Het wordt langzaam donker. Als we teruglopen naar Pension George is het donker. Er is altijd gespreksstof met Indigo. Over vanalles. Ditmaal over trouwen. Over liefde. We verzinnen dat als hij of ik ooit gaat trouwen dat iedereen dan in het blauw komt. Bij mij in het turquoise, bij Indigo natuurlijk in indigo. Of ik ooit ga trouwen … dat weet ie nog zo zeker niet … ‘Mama ik denk dat ik je mijn tips een keer moet voorlezen uit het ultieme jongensboek’ … Ik raak nieuwsgierig 😃 ‘Ik weet ze niet meer allemaal, maar deze weet ik nog: deze eigenschappen moet je samen met je partner hebben: – beste vrienden – goede compromis- fantastisch zoenen – geweldige sex – goede gesprekken – uitbundig gelach …’ Hahaha, nou op zich prima ingrediënten lijkt me. Misschien moet ik toch dat ultieme jongensboek eens lezen 👌… Haha.
Haha. Nou ik vind het eigenlijk heerlijk met z’n 2. Ik zie heus wel mooie Griekse mannen rondwandelen hier, mijn ogen zitten niet in mijn rugzak 😂 en ik ben ook niet van lavasteen …
Indigo heeft de ultieme geliefde voor zichzelf al bedacht … Hij vind blond wel leuk, en lief en stoer, liefst iemand die houd van de natuur, van spelletjes doen, humor heeft, niet bang is voor slangen, die van zingen houd en van feest vieren. Haha … Top! De ultieme man voor mama heeft hij ook al bedacht: ‘Hij moet lief zijn en goudeerlijk, blij, superknap en stoer vanbuiten met mooie kleren en lang haar, en zacht vanbinnen, grappig met een schaterlach en humor, kinderlijk, slim, niet te serieus maar grappig en hij moet zich niet bemoeien met jou en ook niet met mij want dat vind jij irritant en ik ook (!! Top !!) en hij moet reizen en festivals leuk vinden en tegen chaos kunnen, en hij moet jou de mooiste prinses van de wereld vinden want jij bent de mooiste mama van alles mama’s … En van vissen en van zeilen houden. dan vind ik het ook nog extra leuk … Mama eigenlijk vind ik het wel leuk als jij weer een keer verliefd gaat worden want verliefd zijn is zo’n leuk gevoel met de G-kracht in je buik’ … Etc. Watervallen van verhalen. Altijd weer.

Haha. Mooi. En lief! Nou ik wil graag de G-kracht van blijdschap als de bagage er is. Dat zou super zijn. En iemand die mee op reis zou gaan met Indigo en mij? Ik weet het niet … Het is zo tof zo met z’n twee, simpel. Fijn!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s