#002 Lost luggage… found a friend

Marathon op het vliegveld in de vroege ochtend … 
06.00 laatste mails doen … http://www.annevandenheuvel.nl sluit het atelier en gaat genieten van 3 weken welverdiende vakantie.


07.00 ‘wakker worden Indigo, je bad staat aan, we gaan bijna op vakantie’
07.30 ‘wakker worden Indigo, je bad is vol, we gaan bijna op vakantie’


08.45 in de auto
09.45 bijna bij #Schiphol … file, en niet een beetje file …
10.00 tussen de borden door uit de file geglipt op naar station Hoofddorp, we gaan verder met de trein
10.15 in de rij bij station (want we waren niet de enigen met dat plan)

10.35 in trein naar Schiphol 👍 lol!
10.45 op naar vertrekhal 3, in de incheckbalie 29 #Aegean #Airlines … nog mooi op tijd … relaxxxxxmodus aan …                                                                                 10.55 ‘Mevrouw heeft u extra bewijs dat dit uw zoon is? En dat ie van de vader alleen met u op vakantie mag?’ ‘Euhm … Nou ik heb het oude paspoort waar hij nog bij mij instaat, en ik heb vanochtend de geboorte akte eruit gehaald omdat na 10 jaar alleen met hem reizen nog nooit iemand daar naar heeft gevraagd’                                                                           ‘U moet naar de marechaussee voor een nieuwe geboorte akte in hal 1, daarna kunt u terug naar hier komen en krijgt u de tickets’ ‘En betalen voor uw bagage bij de Aegean desk’ … daar ergens.  ?? … okay let’s go … We betalen. 120 euro voor onze 2 backpacks. Haha. Als ik dat geweten had … was Indigo’s backpack handbagage geworden. De bagage kunnen we pas inchecken als alles compleet is. Amai.

11.00 rennen rennen met bagage (pfff) naar de marechaussee in vertrekhal 1
11.05 hijg hijg puf puf … we zijn meteen aan de beurt. ‘mevrouw wat kan ik voor u doen’ ‘ik heb bewijs nodig dat ik de moeder van mijn zoon ben’
De jongeman kijkt mij lachend aan. ‘Nou behalve dat ik enige gelijkenis zie en jullie allebei een eigen paspoort hebben en een oud paspoort waar hij bij jou in staat … euhm wie heeft jullie gestuurd en waar gaan jullie naar toe?’ ‘Griekenland’                                                                                                                                                           ‘Ik zal eens kijken, ik snap het probleem niet zo van de grondstewardess’ (Ik ook niet haha maar ja ik wil wel vliegen)
Even later komt ie met een uitdraai. Ik vroeg of er kosten aan verbonden waren. ‘Voor een dankjewel en een vriendelijke glimlach is het goed’ ‘Dankjewelllll (in koor!)’ 😃’En nu rennen jullie’
11.10 rennen rennen rennen
11.15 puf puf terug in de rij incheckbalie 29
11.25 nog steeds in de rij
11.30 ik kruip een beetje verontschuldigend doch vriendelijk voor
‘Heeft u nu het bewijs?’ ‘Ja behalve dat ik al een paspoort bij me droeg’
‘Ik ga even bellen mevrouw’
‘Hallo met ‘xxxx’ ik heb hier een mevrouw aan de balie die wil reizen met een kind maar niet kan aantonen dat zij de moeder is’ zegt de Aegean grondstewardess.

… zucht …

Het duurde even, maar de ‘bewijsstukken’ bleken voldoende.
11.40 de bagage wordt eindelijk ingecheckt, de tickets in de hand …
En hup terug rennen naar hal 1!!!
11.45 in de rij. Shit. Niks voor mij om voor te gaan … maar we moesten om 11.30 al boarden … We mogen dus gewoon gelukkig voorkruipen … En daarna: Volgende rij … fouilleren en tassen controleren duurt eeeeeuwen …                                                                                 11.55 uit de rij, met tas en paspoort etc … rennen!!! ‘Kom Indigo tandje bij, het vliegtuig gaat om 12.00’ (ik weet dat er veel meer mensen ‘te laat’ zijn, maar alsnog is rennen de enige optie vind ik) 🏃👫                                                                                 11.59 bij het vliegtuig ‘Is het gelukt mevrouw bij de marechaussee’ zegt een vriendelijke stewardess die mij een uur geleden al bij de incheckbalie had gezien … ‘Ja hoor helemaal gelukt … ‘                                                                                   12.00 we zitten!!!!! Relaxxxxmodus aan … vlucht A3619 kan de lucht in!
12.10 de laatste mensen komen binnen
12.15 boarding completed 👌
12.27 we zijn in de lucht …

Hehe haha nou nou phoe phoe


En na 10 jaar alleen reizen met Indigo blijft men vragen of ouders en kinderen met verschillende achternamen bij elkaar horen, en is het toch zo nodig noodzakelijk dat kinderen een eigen paspoort hebben … ‘Om het gemakkelijk te maken’. Of zoiets.

Ze raden bij het gemeentehuis wel aan om altijd dat oude paspoort te bewaren waar je bij elkaar staat … en buiten Europa de geboorte akte mee te nemen. Griekenland ligt volgens mij nog steeds in Europa.

Maar goed … We vliegen! 27 minuten later dan gepland … Maar dat maakt niet uit 😃 straks hebben we 45 minuten overstaptijd in #Athene, dus met de vertraging erbij is dat zeker nog 15 minuten voordat we in het volgende vliegtuig naar #Santorini behoren zitten. Dus dat moet goed komen. Als de #bagage dat ook gaat redden …


We zitten met z’n drietjes naast elkaar. Een mijnheer, Indigo en ik. We raken in gesprek zoals dat gaat ‘wauw wat een hoge bergen, zouden we nu over Zwitserland vliegen?’ … etc. De jongeman stapt ook over in Athene, hij gaat in Chios werken. Er zijn veel vluchtelingen die de oversteek vanaf Turkije maken terwijl ze geacht worden om veilig aan het vasteland te blijven. Niet dat er de laatste tijd drenkelingen schijnen te zijn, maar toch …

Hij gaat naar de vluchtelingenkampen om met de mensen procedures op te starten. Nu waarheen? Toch verder? Of terug? Wat zijn de consequenties? Wat is reëel? Etc.

Interessante gesprekken. Na 3,5 uur zeggen we gedag. Mooi altijd, vind ik, om een klein kijkje te nemen in iemands leven.

Om 17.05 vertrekt onze volgende vlucht. Ik heb vandaag gezien dat er overal binnendoorwegen gaan. Dus ipv braaf de bordjes ‘transfer’ te volgen die naar rechts gaan, spreek ik een beveiligingsdame aan die links staat, met de vraag hoe ik het snelst weet vanaf welke gate de vlucht naar Santorini gaat. De schuifdeur gaat open. ‘You need to go to gate D7, this is the shortcut’ ‘thanksssss’ en jawel, we hebben zelfs nog tijd om relaxed een drankje te doen en te kijken hoe de bagage verdeeld wordt. Onze backpacks zien we niet … onze ogen speuren naar onze fel-oranje spanbandjes. ‘Ja daar mama!!! O nee, toch niet … haha’ … Ze zullen wel goed op transfer gaan verzekerd de grondstewardess ons. De transfertijden zijn vaker kort.


Even later zitten we in het vliegtuig en hangen we vlak boven het water, om na een korte vlucht weer land te vinden.


En dan zijn we er! Yeah!! Santorini … Nice memories. Naast ons zitten 2 (kleine) kinderen die alleen reizen. Superstoer!


Pas op de plaats op het vliegveld in de vroege avond … 

De bagageband loopt meteen … Yessss! Dat gaat voorspoedig! We hebben zo’n zin!!!

De ene na de andere koffer wordt gepakt … Het aantal mensen wordt minder … minder. Indigo wordt zenuwachtig. Ik ook een beetje maar ik heb de ‘act cool’-pet op 😃 … Toch voelen we allebei aan ons water dat de bagage echt niet komen gaat. Shit!
En weldra is iedereen weg …

En zijn er drie koffers die rondjes gaan … En 2 mensen die een rondje lopen. We mogen naar de ‘lost and found’ balie waar ze ons een uur later nog geen steek verder hebben geholpen. Niet echt vriendelijk zijn deze mensen. Indigo raakt bezorgt. ‘Komt goed Indigo, we hebben elkaar, we hebben geld en telefoon en muis, er is niks ernstigs’

Uiteindelijk komt er een aardige dame die zegt dat we maar naar ons hotel moeten gaan … En dat de bagage er waarschijnlijk morgen is. Ik schiet in de lach en zeg dat ons hotel in de backpacks zit. Indigo vind het minder grappig, en … Hij zegt dat ie nog even bij de bagageband wil kijken. We lopen terug naar de andere kant van het vliegveld en vragen aan de mijnheer van de helicoptertours Choose Yafy of hij weet hoe we terug kunnen gaan naar de bagageband. Tranen prikken in Indigo’s zijn ogen. Dat kan namelijk niet. We kunnen niet terug. Ik vraag de man of hij tips heeft of iets van een hotel ofzo weet … Ik had al gehoord dat het superrrrrdruk was, sowieso in deze periode, en juist vandaag extra ivm een vrije dag morgen vanwege een Maria-viering. Hij doet een belletje en …

Even later gaan de gesloten deuren toch open … ‘You can ask the manager’

Mevrouw The Manager Olga Valma ❤️ blijkt een leuke dame met ontdeugende oogjes. Ze belt een aantal hotels … alles is vol … Balen. Ze belt een groot aantal hotels … vol. Er zijn nog wel wat kamers van 1.000,- euro per nacht. Haha. Grapje … dat gaan we dus niet doen. Een uur of anderhalf later is het dan zover. Olga belt naar een plekje een stuk verderop in #Perissa. Studio Halaris. We kunnen daar terecht. Doen of niet doen. Of wachten op de volgende vlucht waar de bagage ‘misschien’ in zit? Geadviseerd word om dat niet te doen, want voor dat de bagage die vertraagd op Transfer is gegaan verwerkt is … dat duurt uuuuuren.

Indigo is moe. Snap ik. Ik heb zin in ‘simpel’  We kunnen met het openbaar vervoer… Of met de taxi. En morgen ook dat hele eind terug … ff denken … De eerste stressvolle uren op het vliegveld en dan meteen uitzoeken hoe dat ook alweer gaat met de bus en een overstap ergens …

Plotseling zegt ze ‘maar als jullie 5 minuten wachten breng ik jullie’. Wauw! Dat is lief …’Ik ben vaak in het buitenland geweest en was altijd blij als mensen me hielpen’ zegt Olga. That’s true. Dus even later zitten we in de blauwe mobiel. Net zo blauw als ze zee. Net zo blauw als Indigo’s ogen … En we scheuren door de straten en straatjes. Kletsen wat. Over van alles. Over het leven zelf. En hebben lol. We worden gestopt door een man die zegt dat we een slappe band hebben … Aha … Dus op naar ‘some air’ …


Even later brengt Olga ons bij het appartement … Indigo blij. Ik blij. Het is niet alles, maar we hebben een bed onder ons lijf en een dak boven ons hoofd. Er wordt nog geschilderd, zien we, want de het geschilderde randje is nog niet af. De dame die ons ontvangt is vriendelijk. Dat is fijn! We hoeven geen 60 euro te betalen, maar 50 euro … omdat ze het verhaal zo lullig vind.


En Olga en ik wisselden nummers uit. So we became friends. Olga is juist een poos terug uit Sri Lanka, werkt tot eind oktober in Santorini en is eigenlijk op zoek naar een nieuwe job in het toerisme in Europa … Iemand een idee? Tip?
Mooi hoe, als je open staat voor al wat het leven brengt … En je uit paniek blijft … er mooie mensen op je pad komen.

De bagage? Morgen weer een dag. Als het goed is is onze bagage ergens tussen Amsterdam, Athene en Santorini … en zijn de rugzakken morgenvroeg op Santorini Airport.
20:30 Wij gaan lekker eten …


En Indigo … die is weer blij. ‘Mama wij zijn altijd optimistisch he?’ – meestal wel.

Indigo echt jongen … Ik ben zo trots op jou … op je veerkracht en je vermogen om te incasseren …


‘Mag ik een slokje prosecco proeven’ euhm ja dat mag dan ook … een heel klein minuscuul nipje dan.


Toch vat ik deze nacht de slaap niet goed. Pffff backpacken zonder bagage, zonder tent op een eiland waar amper een hotel te vinden is… Hoe gaan we dit doen?

❤️ morgen weer een dag.

Bewaren

Bewaren

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s