#010 Lost the date … Found hope and some Ancient treasures … 

Maandag 22 augustus … Dag 9.
Vanochtend in alle vroegte heb ik een blog aangemaakt ‘Lost and Found’ … Er staat nog niets in… Ik durf dit natuurlijk eigenlijk helemaal niet he haha … Ondertussen hebben we nog geen nieuws van Aegean of van de #luchthaven over onze #bagage. Ik raak bijna de tel kwijt.

Het is maandag. Dag 9 ondertussen. We hebben wat vertraging opgelopen de eerste dagen, door het gedoe … zodat we ook ieieiets of wat langer op Santorini zijn dan gepland. We hadden al 2 eilanden verder moeten zijn.

Er zijn nog een paar dingen die we hier willen gaan zien. Want de eerste dagen waren compleet ‘in de war’ met niets doen. Regelen. Bellen. Vliegveld. Winkelen … Maar nu zijn we weer een beetje meer mens. Dus gaan we verder. De drukte uit. Mèt of zonder bagage. We horen nu niets meer. De bagage is ‘uit zicht’ en blijkbaar niet traceerbaar. Proberen los te laten … Morgen ga ik boottickets kopen en een hotel proberen te vinden voor overmorgen. In omgekeerde volgorde. Amorgos we komen eraan … Een weekje later dan gepland … En we kijken er naar uit! Mini Cycladen …

De wegen in Griekenland zijn fraai. Vol voetstappen. Uitstekende afgezaagde pijpen. Soms stopt de stoep ineens. Of is de afstap of opstap 30 centimeter.11.00 we zitten bij de busstop. De telefoon gaat. Olga belt. Kalimera! Ze heeft ‘goed nieuws’ de bagage komt morgen vanaf Amsterdam naar Athene en dan naar Santorini … We juichen! Euhm we juichen nog niet echt, maarrrr … we zijn wel hoopvol. Okay … Dan blijven we tot morgen! Jippie … Zou het echt? Dat zou fijn zijn! Dan gaan we alsnog kamperen! Drie maal is tenslotte scheepsrecht. Dit is de derde keer dat we horen dat de bagage morgen ‘echt’ naar ons gaat komen. Met vluchttijden. Met luchthavens … Nu moet het toch ook echt lukken zou je zeggen? Wij hebben er goede hoop op, want we zijn plannen aan het maken om overmorgen te verkassen, naar een volgend eiland 😃

We gaan straks maar alvast een doos zoeken om een pakket te maken met overtallige spullen om naar huis te sturen. Tenslotte passen die spullen niet allemaal in onze backpacks. Die waren strak bepakt.

Oh een bericht uit Rome! Jippie er komt nog meer hoop … Anniek en Ewout vliegen vanmiddag vanaf Rome terug naar #Schiphol en gaan bij #Aegean langs om te informeren voor onze bagage. Zo te gek en fijn dat iedereen meedenkt, meeleest, meeleeft. ❤️

Gisteren heb ik de volgende declaraties van noodzakelijke aankopen weer verzonden naar Aegean en #DeltaLloyd. Wie het gaat vergoeden maakt me niet uit. Dat het hoe dan ook vergoed gaat worden is uiteraard wel het noodzakelijke streven… En wel een beetje met tempo als het kan … Gekkenhuis …

Het kost wel elke dag flink wat tijd om alles te archiveren, checken, declareren etc. Pfff … Maar goed … Er blijft gelukkig ook wat tijd over om avonturen te beleven, cultuur te snuiven en flinke wandelingen te maken, nu we iets meer rust kregen omdat we nog even in pension George kunnen blijven, en dat onze rekeningen even gespekt zijn. Geleend uiteraard … Maar alles beter dan hier en nu zonder geld en zonder bagage te zijn.

Kortom: het gevoel komt een beetje … om alsnog vakantie te vieren met een vakantiegevoel. Als de spullen er zijn.
Wandelen vinden we zo fijn, het in beweging zijn. Een mens schijnt gemaakt te zijn om zich iedere dag minimaal 5 a 10 kilometer fysiek voort te bewegen. Dat mis ik wel in Empel. Toen ik vroeger in Ulvenhout woonde, nabij Breda, was wandelen, fietsen, joggen een dagelijkse activiteit, omdat het daar aan alle kanten mooi is. De bossen. Het landgoed. Het Markdal. In Empel is die neiging om te wandelen niet zo groot. ‘Neem een hond’ hoorde ik laatst al. Een hond? Nee joh dan moet ik voor de hond naar huis … Ik vind honden heeeel leuk. Van een ander. Misschien dat Pokémon Go ons helpt om, als we ooit weer thuis zijn, toch elke dag lange stukken te lopen 😜😂
Akrotiri staat vandaag op de planning. Het zuidelijke deel van Santorini hebben we nog helemaal niet gezien. Daar bevind zich Akrotiri, één van de meest belangrijke archeologische locaties van Griekenland. Dat getuigd van het grote historische belang van Santorini. Daar gaan we weer. Water bij snorrevrouw. Broodje bij de bakker. Hij lacht zich krom om Indigo’s pet met ventilator. Ik ook. Het is echt zo’n raar ding. Een beetje raar is wel leuk 😂 Vandaag krijgt Indigo bubble-gum kadoo. Kauwgom bij de bakker?????

De busstop. Half uur later … : de busstop. Ondertussen hebben we geleerd dat de bus soms een ritje overslaat en wacht tot er meer mensen in zitten.

‘Akrotiri?’ … yessss daar is de bus! Afgeladen vol. Nou … drukker nog dan afgeladen vol. We kunnen er nog net bijgepropt worden. Ik kan Indigo bij wijze van spreke beter in het bagagerek boven ons neerleggen, daar is meer plek. Volgens mij is 80% toerist. Naast de plek waar wij staan zit een oude man. Of hij echt oud is weet ik niet. Daar discussiëren Indigo en ik later over. ‘Dat was een heeeeele oude man he mama?’ … Volgens mij is ie nog geen 65, Indigo denkt wel minstens 80.

Zwarte broek vol vlekken in allerlei tinten wat geen verfspatters zijn. Zwarte tanden tussen de gaten. De voorste 3 tanden mist ie sowieso. Mooie ogen. Hij ruikt. In de zin van ‘niet lekker’. Voor zich houdt ie een platte doos met een scherm of zoiets. Een tv, denkt Indigo. En een plastic tasje. De kaartjesjongen wurmt zich door de mensenmassa heen. Hij heeft een buikje. Mijn tas zit op mijn rug. Ik sta met die tegen een wandje bij het trappetje van de bus aan. Hij verkoopt mij 2 kaartjes. Dan moet ie verder. Mijn tas. Mijn lijf. Zijn buik. Dat moet allemaal tegelijk passen op dat ene plekje. Het is lang geleden dat een man zo dicht bij mij was. Bheee ik vind dat echt te dichtbij. Blijkbaar trek ik een gezicht wat boekdelen spreekt. De jongen naast me bekijkt het tafereel en schiet in de lach. Indigo ook. Ik ook. Met kippenvel. Bheee … niks voor mij, zo dichtbij.
Halverwege de rit stapt er een man in. Hij wil dwars door de bus heen, met een map. O jee daar gaan we weer. Moet dit echt? Hij blijkt de conducteur te zijn. Of hoe heet dat in een bus? Ik herken hem. Hij is de man die gisteren zei ‘Open it’ … Hij wil de kaartjes zien. Iedereen die ze niet in de hand heeft gaat met moeite in de zakken of portemonnee of tas zoeken. Dat valt niet mee als je zo klem staat. Ook hij wil langs iedereen heen. Hij heeft geen dikke buik. Gelukkig. Wat een klote-baan heeft deze man zeg. Haha jeetje. Als hij klaar is stapt hij weer uit. Waarschijnlijk stapt hij bij een volgende bus weer in.

De ‘oude’ man die naast ons in de stoel zit, bestudeerd Indigo en mij. ‘The most stupid thing I’ve ever seen!’ zegt ie met een slissende luide stem. Wijzende op Indigo’s pet. We lachen wat samen. Hij ontbloot zijn tandvlees. Hij vraagt of ik hem wil helpen met uitstappen, bij de volgende halte moet hij eruit. Natuurlijk wil ik dat. Ik neem de doos van hem aan. En wurm mezelf wat verder in een iets kleiner hoekje en dichter tegen de persoon naast me aan. De man moet omhoog. Armpje. Hoppla hij staat. Vallen kan hij niet. Daarvoor is het te druk. Ik houd mijn neus vanbinnen dicht. De walm die hij meedraagt is echt sterk en te goor. Indigo maakt zich nog platter dan hij al is. De bus stopt. De man is slecht ter been. Ik geef de doos over de hoofden van de mensen aan een Japanse (denk ik) jongeman die in het trappengat van de bus opgevouwen staat. De man krijgt een handje van iemand bij het trapje. We zeggen gedag.

Wat een drukte. Zou iedereen naar de opgraving gaan?
Als we stoppen bij de busstop van Archeologica Akrotiri zijn wij de enigen die uitstappen.
Het is wel grappig. In Nederland gaan we nooit met het openbaar vervoer. Ik vermijd dat altijd. Kost teveel tijd en ik vind autorijden heerlijk, en onafhankelijk zijn van vertrektijden en overstappen is een groot goed, naar mijn idee.

Maarrrrr … als je wilt backpacken (ook al heb je geen backpack) dan is het openbaar vervoer dè methode om je te verplaatsen als lopen te ver is.
We zijn in Akrotiri na een flinke rit.

Indrukwekkende opgravingen! Op een supertoffe plek, onder een hele stoere overkapping. Het is inderdaad groot! En supergaaf. We vroegen ons af hoe het zou zijn om te wandelen door de straten van een nederzetting op een eiland, wat 6.000 jaar geleden floreerde en daarna door een vulkaanuitbarsting volledig begraven werd. Vandaag zijn we getuige van één van de meest intrigerende prehistorische opgravingen van Europa. Het was ooit een plaatsje in het Bronzen tijdperk. Met geplaveide straten en kruispunten. Met een ingenieus water aan- en afvoer systeem.  Mooi zijn de foto’s van de mensen die werkten en werken aan het tevoorschijn toveren van deze fantastische bouwwerken. Het geheel, met een oppervlakte van zo’n 12.000 vierkante meter is afgeschermd met een gigantische overkapping die gedragen wordt door stalen pilaren. Naar verwachting is nog maar zo’n 3% van de totale nederzetting onderzocht, ontdekt, schoongemaakt, beschermd … Nog decennia, zo niet, eeuwen mooi werk te doen. Met van die kwastjes enzo.

Indigo en ik stellen ons dat voor, dat engelengeduld waar mensen met kleine verfijnde gereedschappen het oude blootleggen. Er zijn plekken te zien waar je duidelijk kunt zien dat er gewerkt word. We zien bv een vaas die half uit de ‘wand’ tevoorschijn aan het komen is.
Ontdekkingen en vondsten worden gedaan tot op de dag van vandaag en worden getoond in de verschillende musea op het eiland. Supervet!
De huizen die hier ooit stonden hadden 2 en 3 verdiepingen, gebouwd met steen en modder. De Akrotirianen waren welvarend en dreven handel met bv Kreta, Cyprus, Egypte en Syrië. Door deze welvarendheid konden ze zich bekwamen in schone kunsten zoals muurschilderingen en keramische kunsten.
Sinds die eerste inwoners van ‘Strongyli’ (de ronde) zich vestigden werden de eerste historische nederzettingen gecreëerd en werd Santorini een hemel voor liefhebbers van geschiedenis, geologie en archeologie.

De as van de vulkaan heeft het geheel goed geconserveerd.

Na deze fantastische blik in de geschiedenis gaan we op zoek naar ‘the Red beach’ Het Rode strand is één van de meest beroemde en mooie stranden van Santorini. Hup omhoog hup. Na een klim- en klauterpartijtje doemt de grillige rode steile klif voor ons op. Gaaaaaf! De schuinte. De lagen. Het geweld waarmee dit ontstaan moet zijn is zichtbaar. Het rode loopt over in zwart en weer over in blank. Zo ook de stranden.

Indigo verzamelt wat rood zand voor zijn collectie ‘aarde’. Plons!!! Na wat gewiebel over de rode en zwarte keien en kiezels, liggen we languit in het water. Heerlijk afkoelen. Er komt een bootje aan. Met een man voorop die serieus op een schelpenhoorn blaast. Tof. Hij vervoerd mensen van het witte naar het rode naar het zwarte strand.

We spelen een spel met stenen. Torentje bouwen. Wie zorgt dat de steen valt, heeft verloren.

Daarna doen we ‘wie de hoogste toren kan bouwen’ Vervolgens maken we een nederzetting. Deze zal straks worden weggespoeld door de zee. Alles is vergankelijk, ook al houden we de tijd graag vast. Indigo bedenkt dat we het geheel misschien kunnen afdekken met zand. En dat dan mensen over 200 jaar ons bouwwerk vinden en zich afvragen wat het zou zijn geweest. I love it!16.00 We zitten aan een milkshake. Er is bericht van Anniek … Ze is op Schiphol.

‘De bagage is nu in Rome!!! Of al places … En Anniek komt net uit Rome. Nou ja zeg! Ze had het ‘bij wijze van spreken’ mee kunnen nemen!

De backpacks komen morgen met een vlucht naar Amsterdam. Ze sprak met Isabella van #Aviapartners, blijkbaar een organisatie die voor #Aegean Airlines werkt. Het goede nieuws is dat de bagage is gevonden! Het is nu in Rome!!! Of al places dus zij hadden het wel mee kunnen nemen.. Het komt morgen met vlucht A3618 naar Amsterdam. Om 10.30 uur. Ze zag meteen ons dossier en zag ook  dat er een fout gemaakt was, en waar de fout zat. Iets met een verkeerde retourcode ofzoiets. Maar ze wou er niets over kwijt. Ook niet haar achternaam. Als het goed is komt morgenmiddag/avond onze bagage op Santorini. Ze heeft erin gezet dat zij het nu direct doorsturen. Ze konden niet direct vanuit Rome naar Santorini sturen omdat ze dachten dat we weer thuis waren 😁 Anniek heeft Isabella haar laten beloven dat ze het nu naar Santorini doorsturen! En mij zou bellen! Het is blijkbaar heel druk met dit soort klusjes op dit moment bij Aviapartners. Met een beetje geluk hebben we morgen of uiterlijk woensdag je spulletjes en kunnen we nog een weekje hoppen. Dankjewel Anniek en Ewout …

Sjonge jonge wat een gedoe. Het lijkt wel een B-film ondertussen met slecht geklede cast.
Als we weer ‘thuis’ zijn in #Karterados springen we in het zwembad. Indigo gaat snorkelen. Zijn bril wil hij zo strak dat het bijna pijn doet. Even met Anniek bellen. Bij Aviapartners gaven ze aan dat ze van de Madrid-planningen via Iberia niets gevonden hadden, en dat de bagage met een beetje geluk ooit naar Empel zou zijn gestuurd omdat ze niet wisten dat wij nog in Griekenland waren ofzoiets. Dat is ook raar. Al die verschillende verhalen. Terwijl het bij alle organisaties die ons dossier ondertussen hebben, nogal duidelijk zou moeten zijn dat wij op 2 september terug naar Nederland gaan. Vanuit Mykonos. Zucht. Nou ik hoop echt dat het dit keer lukt om de bagage te krijgen.

Over Nederland gesproken … De frames voor 2 kunstwerken zijn vandaag geleverd. Morgen komen de keukenbladen die op maat gemaakt zijn met een rvs omlijsting. Het leven in Empel gaat gewoon door … Thanks to mijn mama en papa die alles draaiende houden, bestellingen aannemen, mijn bus naar de eerste jaarlijkse check-up brengen, de dieren en planten verzorgen … Ze zijn echt te gek ❤️ Dat moet ook, want ik moet zondag de 4de, na onze terugkomst, meteen kunst voor een expositie wegbrengen. En op maandag de 5de beginnen 2 nieuwe stagiair(e)s. Geen tijd voor gedoe nog als we terug thuis zijn. Vanavond gaan we naar CineKamari, daar draait de Big Friendly Giant, naar het boek van Roald Dahl. Onze Olga haalt ons op. Ze parkeert de auto schrijlings tegen een boom aan. Oops. Tijd voor een cocktail. We zitten vooraan, in ligstoelen. Heerlijk buiten. Oooo ik kan hier wel slapen zo! Dit is goed toeven zeg! De film is miracoleuzig enzo. We gaan de film bij terugkomst nog eens bekijken met Nederlandse ondertiteling …

Bedankt weer Olga! Voor de superavond.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s