#011 Lost patience … 

Dinsdag 23 augustus. Dag 10

Zonder bagage.

Vandaag … is er geen wind … Wel warmte. Langzaamaan begint wat bruin ons blank te overwinnen. Dat zie je het mooist als we net uit zee zijn, de wind onze huid droogt en wat wit van het zout op ons achterlaat.
Indigo krijgt blonde strepen door zijn bruin met blauwe lokken. Zijn langste pluk wordt langzaam nog lichter dan de rest. Mijn blauw is uit mijn grijs gespoeld. Het wordt echt de hoogste tijd voor een dagje kapper in september.

We hebben een lui dagje. Een dagje ‘niks’. Om 19.30 nog steeds geen bericht over de bagage. Dat vind ik ook niks … want stiekem hadden we dat wel verwacht na de positieve berichten van gisteren. De bagage is in Rome …

Maar ja … Dat is reeds de derde keer … Dat ‘beloofd’ werd dat de bagage zou gaan arriveren. Straks heeft de bagage meer gereisd dan wij. Haha. Galgenhumor.
Niks doen is niks voor mij. Maar wel even nodig. Een dagje zonder klauterpartijen, zonder bakken vol culturele informatie, zonder drukte, zonder busritjes en zonder lange wandelingen.
Even niks. Beetje zwemmen. Beetje wachten en heel veel hopen eigenlijk ook. Verdorie elke keer dat iemand iets ‘zegt’ of ‘toezegt’ of ‘verwacht’ dan gaan we serieus in de wachtstand.
Van onze vakantie planning komt niets meer terecht. Die was als volgt:

Santorini sunday 14 – wednesday 15
Amorgos wednesday 17 – saturday 20

Koufounisia / Schinousa (misschien nog wat meer Kleine Cycladen) saturday 20 – wednesday 24

Paros wednesday 24 – thursday 25

Anti Paros thursday 25 – Saturday 27

Siros Saturday 27 – tuesday 30

Mykonos teusday 30 – Friday 2 … en dan naar huis.

Mooi idee toch? Deze planning?
Het eerste deel kunnen we wel overslaan. Dat redden we nooit meer. En het lullige is: eigenlijk willen we morgen op pad gaan. Naar een volgend eiland. Maar wat als … we niet weten of de beloofde bagage echt komt … als we nog steeds geen bagage hebben, dan moeten we op hoteljacht. En dat is pittig. Sowieso om iets te vinden. En de prijzen zijn ook sky-high. Het is namelijk giga-druk op deze honeymoon-locatie.

En als we wel bagage hebben dan zijn we vrij als een vogel. Dan is het vinden van een plaatsje peanuts.
Vanmiddag werd ik ook boos toen ik een ‘plingggg’ er is mail-bericht kreeg. Verdomme.

Dinsdag 16 augustus had ik een hele aardige mevrouw aan de telefoon van DeltaLloyd. We zouden 350 euro per verzekerde krijgen voor de noodzakelijke kosten voor toiletartikelen, kleding en dergelijke. Ik heb extra gecheckt of Indigo en ik beiden 350 euro vergoeding krijgen. De polis werd gecheckt. En ja, Indigo is gewoon een verzekerde en tenslotte heeft hij ook zijn eigen bagage. Ze adviseerde 2 setjes voor ons allebei, zodat we konden wisselen. En toiletspullen. Dus 700 euro in totaal. Klopt he? Kan ik een beetje tellen als 350 x 2 neerkomt op 700 euro?
Vanmiddag. Een alleraardigste mail. Binnen nu en 5 werkdagen krijgen we 350 euro op de rekening. Dat is het maximale bedrag. WTF. Ik heb natuurlijk meteen een mail teruggestuurd … ik hoop dat ze deze serieus gaan nemen. Want we zijn, naast de kosten voor noodzakelijke toiletartikelen, noodzakelijke kleding, noodzakelijke schoenen, noodzakelijke tassen … Die tezamen echt wel boven de 700 euro uitkomen … Ook nog eens extra kosten kwijt voor hotel, gigantisch veel … wat niet gepland was. Kamperen kost zo’n 15 euro per nacht voor ons 2. Lekker zelf koken met natuurlijk af en toe lekker uiteten kost ook niet de hoofdprijs.

Ondertussen al 10 dagen een hotel in het hoogseizoen wat niet van te voren gepland was, en elke avond uiteten … Kortom wij zijn al dik 2.000,- boven het totale budget uit gekomen. Het is maar goed dat mijn moeder bij de rekeningen kan, anders zaten we serieus klem. En dat kan niet de bedoeling zijn van een vakantie. Pffff … straks op het einde van 2,5 week ‘backpacken’ maar eens de uiteindelijke ‘schade’ opnemen.
Van Aegean zelf hebben we nog geen reactie. Niet van customer services en niet van Central Baggage Tracing … Vrij irritant en onbeschoft en klant-onvriendelijk. Behalve een automatisch nummer en de melding dat ze binnen 10 werkdagen zullen reageren. Feestdagen en weekenden zijn hier van uitgesloten.

Als wij een kort reisje hadden gedaan dan waren we namelijk allang weer thuis of onderweg naar huis. Grrrrr… Kortom … vandaag is het soms even een baaldag.

Indigo heeft vandaag een chill en plons-dag. Zwembad in. Zwembad uit. Het enige wat we gedaan hebben vandaag is slapen, zwemmen, naar de bakker lopen en naar de supermarkt lopen voor een doos, we denken, geloven, hopen namelijk dat de bagage komt en dat we de extra spullen straks of morgen naar het postkantoor gaan brengen. Hoop is eigenlijk een van de naarste gevoelen die ik voelen kan. Dat betekent dat ik wens dat de realiteit anders is dan de werkelijkheid. ‘Hoop doet leven’ zeggen we in Nederland. Nou euh … Ik vind ‘hopen’ niet zo’n levendig gevoel. Incasseren is prima. Als ik ga hopen … dan wordt het hopeloos.
Op het moment dat we naar de bakker lopen is het eigenlijk bijna tijd om iets te eten. Slechte timing voor een boodschap. Haha. We lopen voorbij ‘onze bakker Boras’ naar de grote bakkerij. Hier hebben ze namelijk snoeperige dingen. En bij de bakker Boras is er niks voor glutenvrije mama’s.
Bij Erotokritos kun je naar hartelust kiezen. Hier kun je zelfs in de avond zo de bakkerij inkijken en ziet mannen broden kneden, taartjes maken, chocolade gieten enzovoorts. En bij deze bakker is alles lekker. Vooral als je zin hebt. We kopen troostvoer … yoghurt-achtige taart-achtige dingen die ons roepen vanuit de koeling. Chocolaatjes die vragen om opgegeten te worden. Het lijkt net de wereld onder aan de put van Vrouw Holle, waar alles kan praten. Alles ziet er zo mooi en aantrekkelijk uit. Indigo wordt aangeroepen door iets wat niet thuis te brengen valt. Als we weer ‘thuis’ zijn smikkelen we wat lekkers. Mjammie. Ik zit te denken of ik wat chocolade in de doos ga doen, voor op de post, voor thuis. Met het schaakbord, leesboek en Lonely Planet vertrekken we weer een trapje of 2 naar benee, richting zwembad. Ik oefen of ik nog Atalanta-krachten heb om Indigo door het zwembad te smijten 🏋🏼 dat ‘hoort’ erbij, bij zo’n dagje zwemmen. Hij giechelt en gilt van plezier en genot. Gemakkelijk te vermaken is mijn lieve prins. En 28 kilo is vanuit het water nog wel omhoog te tillen … weg te gooien … onder water te werpen … Alles wat je ‘de papa’s’ meestal ziet doen. De tijd verstrijkt. De Lonely Planet wordt er op nageslagen. Wat zullen we nu doen … komende week …

Het plan was om echt flink wat eilanden aan te doen. Zullen we naar Amorgos en vanuit daar dan de Kleine Cycladen overslaan? Of Amorgos overslaan en direct naar Paros en Anti-Paros? Twijfel twijfel.
We moeten sowieso na dit incident echt een keer terug want ik wou juist graag de kleine eilandjes bezoeken. Maar daar moet je niet te strak voor in een planning zitten. Stom dit. Tijdverspilling al dat wachten.
Grrrr wisten we nu maar iets over die stomme bagage. Adem in. Adem uit. Zo’n dagje lummelen geeft veel te veel ruimte om na te denken.

Het wordt ondertussen alweer avond. En er is nog niets. Mooie oefening voor het neutraal zijn. Geen aversie. Geen verlangen. Pffff moeilijk hoor dat boeddhisme … soms dan 😃
We hadden een gesprekje over wat je het leukst, het grappigst, het stomst vond van de vakantie tot nu toe.

Indigo vond iets heel erg grappig wat ik vergeten was te vertellen vorige week maandag. We gingen toen met de taxi van Perissa naar het vliegveld. De chauffeur vertelde dat hij jaren op en neer naar Duitsland was gegaan. Voor handel.
Wat hij verhandelde was nogal dubieus. Ik dacht nog ‘o jeee wil ik dit weten’ … We hadden een gewoon gesprek over het leven, over werk, over kinderen, over familie etc. Toen ik vroeg wat hij van Duitsland naar Griekenland voor een soort handel had gedreven … was het antwoord: ‘I was selling drugs’ … Ik viel even stil. Ik zei zoiets als: ‘drugs?’ Hij zei: ‘ Many different drugs.’ … Ik zei zoiets als: ‘Okay … was it a good business?’ Hij: ‘very good but since the crisis not so good’ … Ik was wat minder enthousiast en zei zoiets als … ‘Ach ja, iedereen moet ook zelf weten wat hij of zij doet’ …De man keek mij aan. Hij zei: ‘trucks no drugs’ … Hahaha we moesten alle 3 heel hard lachen. Indigo lag opgevouwen op de achterbank. De man ook. Hij zei … ‘Als ik drugs zou hebben verhandelt zou ik het toch niet zomaar zeggen …’ … Ik zei: ‘euhm … geen idee, iedereen is vrij om te vertellen hahaha’ … Dat was echt hilarisch. Zodat je de slappe lach krijgt.

19.43 telefoon!!! Anoniem nummer … Aviapartners. Een aardige stem. Fijn.
Onze bagage is in Amsterdam! Vanuit Rome. Met excuses. ‘Het duurt wel vaker langer als bagage in Rome is’ … (Hoe die in Rome is gekomen is niet interessant blijkbaar)

Ze vroeg waar we nu waren zodat ze de bagage kan opsturen. In Santorini. ‘Zijn jullie nog steeds in Santorini???’ Ik dacht dat jullie thuis zouden zijn? ‘Euhm … ja we zijn in Santorini … want om de dag horen we dat de bagage morgen of overmorgen komt …
Ze verteld dat ze gaat proberen om de bagage vanavond nog op te sturen. En anders morgen. Ik vraag of ze me kan bellen als ze dat zeker weet. Want ik heb genoeg van mensen die dingen proberen. Ik wil dat iemand iets doet!

Ze belt 5 minuten later terug. Morgenochtend gaat de bagage naar Athene en vanaf daar naar Santorini. Dan is het daar morgenochtend als het goed is. Als het de overstap gaat redden. Anders komt het een vlucht later. Morgenavond zouden we de bagage heel erg zeker moeten hebben … Ik schiet een schietgebedje naar de bagagetags … die heb ik in mijn hand.
Bagage zou zooooo fijn zijn! Jippie! Ik voel dat ik meer adem krijg bij dat idee. We komen net uit de douche en waren een beetje aan het lamballen.
We gaan ons maar eens aankleden. En nog even een stuk wandelen. En ergens wat eten. We komen een beetje tot leven! Zin in!
Ik hoop het … Echt zoooo ontzettend. Dat de bagage er is. En ik ben blij dat er gewoon iemand vanuit Nederland belt met informatie waar ik wèl iets mee kan, en die gewoon aardig doet, en die het lijkt te begrijpen dat het ècht heel irritant is als je elke keer òf iets òf niets weet, òf geloofd iets te weten wat uiteindelijk niet uitkomt …

Mijn hart maakt een sprongetje! Zouden we over 1 of 2 nachtjes echt in de tent slapen op een ander eiland?
Onderweg zien we allemaal mensen in witte kleding. Ze lopen richting Fira. Grote groepen stappen in de bus richting Fira. Mooi al dat wit. Mooi met die witte huizen. Witte kleding heeft altijd iets van het feeërieke bij vrouwen, vind ik. Mannen in een goede witte outfit vind ik ronduit charmant. Maar wel een goede witte outfit dan. Het kan ook heel erg trash zijn.

‘Mama zouden ze naar een bruiloft gaan?’ … Het wordt langzaam donker. Als we teruglopen naar Pension George is het donker. Er is altijd gespreksstof met Indigo. Over vanalles. Ditmaal over trouwen. Over liefde. We verzinnen dat als hij of ik ooit gaat trouwen dat iedereen dan in het blauw komt. Bij mij in het turquoise, bij Indigo natuurlijk in indigo. Of ik ooit ga trouwen … dat weet ie nog zo zeker niet … ‘Mama ik denk dat ik je mijn tips een keer moet voorlezen uit het ultieme jongensboek’ … Ik raak nieuwsgierig 😃 ‘Ik weet ze niet meer allemaal, maar deze weet ik nog: deze eigenschappen moet je samen met je partner hebben: – beste vrienden – goede compromis- fantastisch zoenen – geweldige sex – goede gesprekken – uitbundig gelach …’ Hahaha, nou op zich prima ingrediënten lijkt me. Misschien moet ik toch dat ultieme jongensboek eens lezen 👌… Haha.
Haha. Nou ik vind het eigenlijk heerlijk met z’n 2. Ik zie heus wel mooie Griekse mannen rondwandelen hier, mijn ogen zitten niet in mijn rugzak 😂 en ik ben ook niet van lavasteen …
Indigo heeft de ultieme geliefde voor zichzelf al bedacht … Hij vind blond wel leuk, en lief en stoer, liefst iemand die houd van de natuur, van spelletjes doen, humor heeft, niet bang is voor slangen, die van zingen houd en van feest vieren. Haha … Top! De ultieme man voor mama heeft hij ook al bedacht: ‘Hij moet lief zijn en goudeerlijk, blij, superknap en stoer vanbuiten met mooie kleren en lang haar, en zacht vanbinnen, grappig met een schaterlach en humor, kinderlijk, slim, niet te serieus maar grappig en hij moet zich niet bemoeien met jou en ook niet met mij want dat vind jij irritant en ik ook (!! Top !!) en hij moet reizen en festivals leuk vinden en tegen chaos kunnen, en hij moet jou de mooiste prinses van de wereld vinden want jij bent de mooiste mama van alles mama’s … En van vissen en van zeilen houden. dan vind ik het ook nog extra leuk … Mama eigenlijk vind ik het wel leuk als jij weer een keer verliefd gaat worden want verliefd zijn is zo’n leuk gevoel met de G-kracht in je buik’ … Etc. Watervallen van verhalen. Altijd weer.

Haha. Mooi. En lief! Nou ik wil graag de G-kracht van blijdschap als de bagage er is. Dat zou super zijn. En iemand die mee op reis zou gaan met Indigo en mij? Ik weet het niet … Het is zo tof zo met z’n twee, simpel. Fijn!

#010 Lost the date … Found hope and some Ancient treasures … 

Maandag 22 augustus … Dag 9.
Vanochtend in alle vroegte heb ik een blog aangemaakt ‘Lost and Found’ … Er staat nog niets in… Ik durf dit natuurlijk eigenlijk helemaal niet he haha … Ondertussen hebben we nog geen nieuws van Aegean of van de #luchthaven over onze #bagage. Ik raak bijna de tel kwijt.

Het is maandag. Dag 9 ondertussen. We hebben wat vertraging opgelopen de eerste dagen, door het gedoe … zodat we ook ieieiets of wat langer op Santorini zijn dan gepland. We hadden al 2 eilanden verder moeten zijn.

Er zijn nog een paar dingen die we hier willen gaan zien. Want de eerste dagen waren compleet ‘in de war’ met niets doen. Regelen. Bellen. Vliegveld. Winkelen … Maar nu zijn we weer een beetje meer mens. Dus gaan we verder. De drukte uit. Mèt of zonder bagage. We horen nu niets meer. De bagage is ‘uit zicht’ en blijkbaar niet traceerbaar. Proberen los te laten … Morgen ga ik boottickets kopen en een hotel proberen te vinden voor overmorgen. In omgekeerde volgorde. Amorgos we komen eraan … Een weekje later dan gepland … En we kijken er naar uit! Mini Cycladen …

De wegen in Griekenland zijn fraai. Vol voetstappen. Uitstekende afgezaagde pijpen. Soms stopt de stoep ineens. Of is de afstap of opstap 30 centimeter.11.00 we zitten bij de busstop. De telefoon gaat. Olga belt. Kalimera! Ze heeft ‘goed nieuws’ de bagage komt morgen vanaf Amsterdam naar Athene en dan naar Santorini … We juichen! Euhm we juichen nog niet echt, maarrrr … we zijn wel hoopvol. Okay … Dan blijven we tot morgen! Jippie … Zou het echt? Dat zou fijn zijn! Dan gaan we alsnog kamperen! Drie maal is tenslotte scheepsrecht. Dit is de derde keer dat we horen dat de bagage morgen ‘echt’ naar ons gaat komen. Met vluchttijden. Met luchthavens … Nu moet het toch ook echt lukken zou je zeggen? Wij hebben er goede hoop op, want we zijn plannen aan het maken om overmorgen te verkassen, naar een volgend eiland 😃

We gaan straks maar alvast een doos zoeken om een pakket te maken met overtallige spullen om naar huis te sturen. Tenslotte passen die spullen niet allemaal in onze backpacks. Die waren strak bepakt.

Oh een bericht uit Rome! Jippie er komt nog meer hoop … Anniek en Ewout vliegen vanmiddag vanaf Rome terug naar #Schiphol en gaan bij #Aegean langs om te informeren voor onze bagage. Zo te gek en fijn dat iedereen meedenkt, meeleest, meeleeft. ❤️

Gisteren heb ik de volgende declaraties van noodzakelijke aankopen weer verzonden naar Aegean en #DeltaLloyd. Wie het gaat vergoeden maakt me niet uit. Dat het hoe dan ook vergoed gaat worden is uiteraard wel het noodzakelijke streven… En wel een beetje met tempo als het kan … Gekkenhuis …

Het kost wel elke dag flink wat tijd om alles te archiveren, checken, declareren etc. Pfff … Maar goed … Er blijft gelukkig ook wat tijd over om avonturen te beleven, cultuur te snuiven en flinke wandelingen te maken, nu we iets meer rust kregen omdat we nog even in pension George kunnen blijven, en dat onze rekeningen even gespekt zijn. Geleend uiteraard … Maar alles beter dan hier en nu zonder geld en zonder bagage te zijn.

Kortom: het gevoel komt een beetje … om alsnog vakantie te vieren met een vakantiegevoel. Als de spullen er zijn.
Wandelen vinden we zo fijn, het in beweging zijn. Een mens schijnt gemaakt te zijn om zich iedere dag minimaal 5 a 10 kilometer fysiek voort te bewegen. Dat mis ik wel in Empel. Toen ik vroeger in Ulvenhout woonde, nabij Breda, was wandelen, fietsen, joggen een dagelijkse activiteit, omdat het daar aan alle kanten mooi is. De bossen. Het landgoed. Het Markdal. In Empel is die neiging om te wandelen niet zo groot. ‘Neem een hond’ hoorde ik laatst al. Een hond? Nee joh dan moet ik voor de hond naar huis … Ik vind honden heeeel leuk. Van een ander. Misschien dat Pokémon Go ons helpt om, als we ooit weer thuis zijn, toch elke dag lange stukken te lopen 😜😂
Akrotiri staat vandaag op de planning. Het zuidelijke deel van Santorini hebben we nog helemaal niet gezien. Daar bevind zich Akrotiri, één van de meest belangrijke archeologische locaties van Griekenland. Dat getuigd van het grote historische belang van Santorini. Daar gaan we weer. Water bij snorrevrouw. Broodje bij de bakker. Hij lacht zich krom om Indigo’s pet met ventilator. Ik ook. Het is echt zo’n raar ding. Een beetje raar is wel leuk 😂 Vandaag krijgt Indigo bubble-gum kadoo. Kauwgom bij de bakker?????

De busstop. Half uur later … : de busstop. Ondertussen hebben we geleerd dat de bus soms een ritje overslaat en wacht tot er meer mensen in zitten.

‘Akrotiri?’ … yessss daar is de bus! Afgeladen vol. Nou … drukker nog dan afgeladen vol. We kunnen er nog net bijgepropt worden. Ik kan Indigo bij wijze van spreke beter in het bagagerek boven ons neerleggen, daar is meer plek. Volgens mij is 80% toerist. Naast de plek waar wij staan zit een oude man. Of hij echt oud is weet ik niet. Daar discussiëren Indigo en ik later over. ‘Dat was een heeeeele oude man he mama?’ … Volgens mij is ie nog geen 65, Indigo denkt wel minstens 80.

Zwarte broek vol vlekken in allerlei tinten wat geen verfspatters zijn. Zwarte tanden tussen de gaten. De voorste 3 tanden mist ie sowieso. Mooie ogen. Hij ruikt. In de zin van ‘niet lekker’. Voor zich houdt ie een platte doos met een scherm of zoiets. Een tv, denkt Indigo. En een plastic tasje. De kaartjesjongen wurmt zich door de mensenmassa heen. Hij heeft een buikje. Mijn tas zit op mijn rug. Ik sta met die tegen een wandje bij het trappetje van de bus aan. Hij verkoopt mij 2 kaartjes. Dan moet ie verder. Mijn tas. Mijn lijf. Zijn buik. Dat moet allemaal tegelijk passen op dat ene plekje. Het is lang geleden dat een man zo dicht bij mij was. Bheee ik vind dat echt te dichtbij. Blijkbaar trek ik een gezicht wat boekdelen spreekt. De jongen naast me bekijkt het tafereel en schiet in de lach. Indigo ook. Ik ook. Met kippenvel. Bheee … niks voor mij, zo dichtbij.
Halverwege de rit stapt er een man in. Hij wil dwars door de bus heen, met een map. O jee daar gaan we weer. Moet dit echt? Hij blijkt de conducteur te zijn. Of hoe heet dat in een bus? Ik herken hem. Hij is de man die gisteren zei ‘Open it’ … Hij wil de kaartjes zien. Iedereen die ze niet in de hand heeft gaat met moeite in de zakken of portemonnee of tas zoeken. Dat valt niet mee als je zo klem staat. Ook hij wil langs iedereen heen. Hij heeft geen dikke buik. Gelukkig. Wat een klote-baan heeft deze man zeg. Haha jeetje. Als hij klaar is stapt hij weer uit. Waarschijnlijk stapt hij bij een volgende bus weer in.

De ‘oude’ man die naast ons in de stoel zit, bestudeerd Indigo en mij. ‘The most stupid thing I’ve ever seen!’ zegt ie met een slissende luide stem. Wijzende op Indigo’s pet. We lachen wat samen. Hij ontbloot zijn tandvlees. Hij vraagt of ik hem wil helpen met uitstappen, bij de volgende halte moet hij eruit. Natuurlijk wil ik dat. Ik neem de doos van hem aan. En wurm mezelf wat verder in een iets kleiner hoekje en dichter tegen de persoon naast me aan. De man moet omhoog. Armpje. Hoppla hij staat. Vallen kan hij niet. Daarvoor is het te druk. Ik houd mijn neus vanbinnen dicht. De walm die hij meedraagt is echt sterk en te goor. Indigo maakt zich nog platter dan hij al is. De bus stopt. De man is slecht ter been. Ik geef de doos over de hoofden van de mensen aan een Japanse (denk ik) jongeman die in het trappengat van de bus opgevouwen staat. De man krijgt een handje van iemand bij het trapje. We zeggen gedag.

Wat een drukte. Zou iedereen naar de opgraving gaan?
Als we stoppen bij de busstop van Archeologica Akrotiri zijn wij de enigen die uitstappen.
Het is wel grappig. In Nederland gaan we nooit met het openbaar vervoer. Ik vermijd dat altijd. Kost teveel tijd en ik vind autorijden heerlijk, en onafhankelijk zijn van vertrektijden en overstappen is een groot goed, naar mijn idee.

Maarrrrr … als je wilt backpacken (ook al heb je geen backpack) dan is het openbaar vervoer dè methode om je te verplaatsen als lopen te ver is.
We zijn in Akrotiri na een flinke rit.

Indrukwekkende opgravingen! Op een supertoffe plek, onder een hele stoere overkapping. Het is inderdaad groot! En supergaaf. We vroegen ons af hoe het zou zijn om te wandelen door de straten van een nederzetting op een eiland, wat 6.000 jaar geleden floreerde en daarna door een vulkaanuitbarsting volledig begraven werd. Vandaag zijn we getuige van één van de meest intrigerende prehistorische opgravingen van Europa. Het was ooit een plaatsje in het Bronzen tijdperk. Met geplaveide straten en kruispunten. Met een ingenieus water aan- en afvoer systeem.  Mooi zijn de foto’s van de mensen die werkten en werken aan het tevoorschijn toveren van deze fantastische bouwwerken. Het geheel, met een oppervlakte van zo’n 12.000 vierkante meter is afgeschermd met een gigantische overkapping die gedragen wordt door stalen pilaren. Naar verwachting is nog maar zo’n 3% van de totale nederzetting onderzocht, ontdekt, schoongemaakt, beschermd … Nog decennia, zo niet, eeuwen mooi werk te doen. Met van die kwastjes enzo.

Indigo en ik stellen ons dat voor, dat engelengeduld waar mensen met kleine verfijnde gereedschappen het oude blootleggen. Er zijn plekken te zien waar je duidelijk kunt zien dat er gewerkt word. We zien bv een vaas die half uit de ‘wand’ tevoorschijn aan het komen is.
Ontdekkingen en vondsten worden gedaan tot op de dag van vandaag en worden getoond in de verschillende musea op het eiland. Supervet!
De huizen die hier ooit stonden hadden 2 en 3 verdiepingen, gebouwd met steen en modder. De Akrotirianen waren welvarend en dreven handel met bv Kreta, Cyprus, Egypte en Syrië. Door deze welvarendheid konden ze zich bekwamen in schone kunsten zoals muurschilderingen en keramische kunsten.
Sinds die eerste inwoners van ‘Strongyli’ (de ronde) zich vestigden werden de eerste historische nederzettingen gecreëerd en werd Santorini een hemel voor liefhebbers van geschiedenis, geologie en archeologie.

De as van de vulkaan heeft het geheel goed geconserveerd.

Na deze fantastische blik in de geschiedenis gaan we op zoek naar ‘the Red beach’ Het Rode strand is één van de meest beroemde en mooie stranden van Santorini. Hup omhoog hup. Na een klim- en klauterpartijtje doemt de grillige rode steile klif voor ons op. Gaaaaaf! De schuinte. De lagen. Het geweld waarmee dit ontstaan moet zijn is zichtbaar. Het rode loopt over in zwart en weer over in blank. Zo ook de stranden.

Indigo verzamelt wat rood zand voor zijn collectie ‘aarde’. Plons!!! Na wat gewiebel over de rode en zwarte keien en kiezels, liggen we languit in het water. Heerlijk afkoelen. Er komt een bootje aan. Met een man voorop die serieus op een schelpenhoorn blaast. Tof. Hij vervoerd mensen van het witte naar het rode naar het zwarte strand.

We spelen een spel met stenen. Torentje bouwen. Wie zorgt dat de steen valt, heeft verloren.

Daarna doen we ‘wie de hoogste toren kan bouwen’ Vervolgens maken we een nederzetting. Deze zal straks worden weggespoeld door de zee. Alles is vergankelijk, ook al houden we de tijd graag vast. Indigo bedenkt dat we het geheel misschien kunnen afdekken met zand. En dat dan mensen over 200 jaar ons bouwwerk vinden en zich afvragen wat het zou zijn geweest. I love it!16.00 We zitten aan een milkshake. Er is bericht van Anniek … Ze is op Schiphol.

‘De bagage is nu in Rome!!! Of al places … En Anniek komt net uit Rome. Nou ja zeg! Ze had het ‘bij wijze van spreken’ mee kunnen nemen!

De backpacks komen morgen met een vlucht naar Amsterdam. Ze sprak met Isabella van #Aviapartners, blijkbaar een organisatie die voor #Aegean Airlines werkt. Het goede nieuws is dat de bagage is gevonden! Het is nu in Rome!!! Of al places dus zij hadden het wel mee kunnen nemen.. Het komt morgen met vlucht A3618 naar Amsterdam. Om 10.30 uur. Ze zag meteen ons dossier en zag ook  dat er een fout gemaakt was, en waar de fout zat. Iets met een verkeerde retourcode ofzoiets. Maar ze wou er niets over kwijt. Ook niet haar achternaam. Als het goed is komt morgenmiddag/avond onze bagage op Santorini. Ze heeft erin gezet dat zij het nu direct doorsturen. Ze konden niet direct vanuit Rome naar Santorini sturen omdat ze dachten dat we weer thuis waren 😁 Anniek heeft Isabella haar laten beloven dat ze het nu naar Santorini doorsturen! En mij zou bellen! Het is blijkbaar heel druk met dit soort klusjes op dit moment bij Aviapartners. Met een beetje geluk hebben we morgen of uiterlijk woensdag je spulletjes en kunnen we nog een weekje hoppen. Dankjewel Anniek en Ewout …

Sjonge jonge wat een gedoe. Het lijkt wel een B-film ondertussen met slecht geklede cast.
Als we weer ‘thuis’ zijn in #Karterados springen we in het zwembad. Indigo gaat snorkelen. Zijn bril wil hij zo strak dat het bijna pijn doet. Even met Anniek bellen. Bij Aviapartners gaven ze aan dat ze van de Madrid-planningen via Iberia niets gevonden hadden, en dat de bagage met een beetje geluk ooit naar Empel zou zijn gestuurd omdat ze niet wisten dat wij nog in Griekenland waren ofzoiets. Dat is ook raar. Al die verschillende verhalen. Terwijl het bij alle organisaties die ons dossier ondertussen hebben, nogal duidelijk zou moeten zijn dat wij op 2 september terug naar Nederland gaan. Vanuit Mykonos. Zucht. Nou ik hoop echt dat het dit keer lukt om de bagage te krijgen.

Over Nederland gesproken … De frames voor 2 kunstwerken zijn vandaag geleverd. Morgen komen de keukenbladen die op maat gemaakt zijn met een rvs omlijsting. Het leven in Empel gaat gewoon door … Thanks to mijn mama en papa die alles draaiende houden, bestellingen aannemen, mijn bus naar de eerste jaarlijkse check-up brengen, de dieren en planten verzorgen … Ze zijn echt te gek ❤️ Dat moet ook, want ik moet zondag de 4de, na onze terugkomst, meteen kunst voor een expositie wegbrengen. En op maandag de 5de beginnen 2 nieuwe stagiair(e)s. Geen tijd voor gedoe nog als we terug thuis zijn. Vanavond gaan we naar CineKamari, daar draait de Big Friendly Giant, naar het boek van Roald Dahl. Onze Olga haalt ons op. Ze parkeert de auto schrijlings tegen een boom aan. Oops. Tijd voor een cocktail. We zitten vooraan, in ligstoelen. Heerlijk buiten. Oooo ik kan hier wel slapen zo! Dit is goed toeven zeg! De film is miracoleuzig enzo. We gaan de film bij terugkomst nog eens bekijken met Nederlandse ondertiteling …

Bedankt weer Olga! Voor de superavond.

#002 Lost luggage… found a friend

Marathon op het vliegveld in de vroege ochtend … 
06.00 laatste mails doen … http://www.annevandenheuvel.nl sluit het atelier en gaat genieten van 3 weken welverdiende vakantie.


07.00 ‘wakker worden Indigo, je bad staat aan, we gaan bijna op vakantie’
07.30 ‘wakker worden Indigo, je bad is vol, we gaan bijna op vakantie’


08.45 in de auto
09.45 bijna bij #Schiphol … file, en niet een beetje file …
10.00 tussen de borden door uit de file geglipt op naar station Hoofddorp, we gaan verder met de trein
10.15 in de rij bij station (want we waren niet de enigen met dat plan)

10.35 in trein naar Schiphol 👍 lol!
10.45 op naar vertrekhal 3, in de incheckbalie 29 #Aegean #Airlines … nog mooi op tijd … relaxxxxxmodus aan …                                                                                 10.55 ‘Mevrouw heeft u extra bewijs dat dit uw zoon is? En dat ie van de vader alleen met u op vakantie mag?’ ‘Euhm … Nou ik heb het oude paspoort waar hij nog bij mij instaat, en ik heb vanochtend de geboorte akte eruit gehaald omdat na 10 jaar alleen met hem reizen nog nooit iemand daar naar heeft gevraagd’                                                                           ‘U moet naar de marechaussee voor een nieuwe geboorte akte in hal 1, daarna kunt u terug naar hier komen en krijgt u de tickets’ ‘En betalen voor uw bagage bij de Aegean desk’ … daar ergens.  ?? … okay let’s go … We betalen. 120 euro voor onze 2 backpacks. Haha. Als ik dat geweten had … was Indigo’s backpack handbagage geworden. De bagage kunnen we pas inchecken als alles compleet is. Amai.

11.00 rennen rennen met bagage (pfff) naar de marechaussee in vertrekhal 1
11.05 hijg hijg puf puf … we zijn meteen aan de beurt. ‘mevrouw wat kan ik voor u doen’ ‘ik heb bewijs nodig dat ik de moeder van mijn zoon ben’
De jongeman kijkt mij lachend aan. ‘Nou behalve dat ik enige gelijkenis zie en jullie allebei een eigen paspoort hebben en een oud paspoort waar hij bij jou in staat … euhm wie heeft jullie gestuurd en waar gaan jullie naar toe?’ ‘Griekenland’                                                                                                                                                           ‘Ik zal eens kijken, ik snap het probleem niet zo van de grondstewardess’ (Ik ook niet haha maar ja ik wil wel vliegen)
Even later komt ie met een uitdraai. Ik vroeg of er kosten aan verbonden waren. ‘Voor een dankjewel en een vriendelijke glimlach is het goed’ ‘Dankjewelllll (in koor!)’ 😃’En nu rennen jullie’
11.10 rennen rennen rennen
11.15 puf puf terug in de rij incheckbalie 29
11.25 nog steeds in de rij
11.30 ik kruip een beetje verontschuldigend doch vriendelijk voor
‘Heeft u nu het bewijs?’ ‘Ja behalve dat ik al een paspoort bij me droeg’
‘Ik ga even bellen mevrouw’
‘Hallo met ‘xxxx’ ik heb hier een mevrouw aan de balie die wil reizen met een kind maar niet kan aantonen dat zij de moeder is’ zegt de Aegean grondstewardess.

… zucht …

Het duurde even, maar de ‘bewijsstukken’ bleken voldoende.
11.40 de bagage wordt eindelijk ingecheckt, de tickets in de hand …
En hup terug rennen naar hal 1!!!
11.45 in de rij. Shit. Niks voor mij om voor te gaan … maar we moesten om 11.30 al boarden … We mogen dus gewoon gelukkig voorkruipen … En daarna: Volgende rij … fouilleren en tassen controleren duurt eeeeeuwen …                                                                                 11.55 uit de rij, met tas en paspoort etc … rennen!!! ‘Kom Indigo tandje bij, het vliegtuig gaat om 12.00’ (ik weet dat er veel meer mensen ‘te laat’ zijn, maar alsnog is rennen de enige optie vind ik) 🏃👫                                                                                 11.59 bij het vliegtuig ‘Is het gelukt mevrouw bij de marechaussee’ zegt een vriendelijke stewardess die mij een uur geleden al bij de incheckbalie had gezien … ‘Ja hoor helemaal gelukt … ‘                                                                                   12.00 we zitten!!!!! Relaxxxxmodus aan … vlucht A3619 kan de lucht in!
12.10 de laatste mensen komen binnen
12.15 boarding completed 👌
12.27 we zijn in de lucht …

Hehe haha nou nou phoe phoe


En na 10 jaar alleen reizen met Indigo blijft men vragen of ouders en kinderen met verschillende achternamen bij elkaar horen, en is het toch zo nodig noodzakelijk dat kinderen een eigen paspoort hebben … ‘Om het gemakkelijk te maken’. Of zoiets.

Ze raden bij het gemeentehuis wel aan om altijd dat oude paspoort te bewaren waar je bij elkaar staat … en buiten Europa de geboorte akte mee te nemen. Griekenland ligt volgens mij nog steeds in Europa.

Maar goed … We vliegen! 27 minuten later dan gepland … Maar dat maakt niet uit 😃 straks hebben we 45 minuten overstaptijd in #Athene, dus met de vertraging erbij is dat zeker nog 15 minuten voordat we in het volgende vliegtuig naar #Santorini behoren zitten. Dus dat moet goed komen. Als de #bagage dat ook gaat redden …


We zitten met z’n drietjes naast elkaar. Een mijnheer, Indigo en ik. We raken in gesprek zoals dat gaat ‘wauw wat een hoge bergen, zouden we nu over Zwitserland vliegen?’ … etc. De jongeman stapt ook over in Athene, hij gaat in Chios werken. Er zijn veel vluchtelingen die de oversteek vanaf Turkije maken terwijl ze geacht worden om veilig aan het vasteland te blijven. Niet dat er de laatste tijd drenkelingen schijnen te zijn, maar toch …

Hij gaat naar de vluchtelingenkampen om met de mensen procedures op te starten. Nu waarheen? Toch verder? Of terug? Wat zijn de consequenties? Wat is reëel? Etc.

Interessante gesprekken. Na 3,5 uur zeggen we gedag. Mooi altijd, vind ik, om een klein kijkje te nemen in iemands leven.

Om 17.05 vertrekt onze volgende vlucht. Ik heb vandaag gezien dat er overal binnendoorwegen gaan. Dus ipv braaf de bordjes ‘transfer’ te volgen die naar rechts gaan, spreek ik een beveiligingsdame aan die links staat, met de vraag hoe ik het snelst weet vanaf welke gate de vlucht naar Santorini gaat. De schuifdeur gaat open. ‘You need to go to gate D7, this is the shortcut’ ‘thanksssss’ en jawel, we hebben zelfs nog tijd om relaxed een drankje te doen en te kijken hoe de bagage verdeeld wordt. Onze backpacks zien we niet … onze ogen speuren naar onze fel-oranje spanbandjes. ‘Ja daar mama!!! O nee, toch niet … haha’ … Ze zullen wel goed op transfer gaan verzekerd de grondstewardess ons. De transfertijden zijn vaker kort.


Even later zitten we in het vliegtuig en hangen we vlak boven het water, om na een korte vlucht weer land te vinden.


En dan zijn we er! Yeah!! Santorini … Nice memories. Naast ons zitten 2 (kleine) kinderen die alleen reizen. Superstoer!


Pas op de plaats op het vliegveld in de vroege avond … 

De bagageband loopt meteen … Yessss! Dat gaat voorspoedig! We hebben zo’n zin!!!

De ene na de andere koffer wordt gepakt … Het aantal mensen wordt minder … minder. Indigo wordt zenuwachtig. Ik ook een beetje maar ik heb de ‘act cool’-pet op 😃 … Toch voelen we allebei aan ons water dat de bagage echt niet komen gaat. Shit!
En weldra is iedereen weg …

En zijn er drie koffers die rondjes gaan … En 2 mensen die een rondje lopen. We mogen naar de ‘lost and found’ balie waar ze ons een uur later nog geen steek verder hebben geholpen. Niet echt vriendelijk zijn deze mensen. Indigo raakt bezorgt. ‘Komt goed Indigo, we hebben elkaar, we hebben geld en telefoon en muis, er is niks ernstigs’

Uiteindelijk komt er een aardige dame die zegt dat we maar naar ons hotel moeten gaan … En dat de bagage er waarschijnlijk morgen is. Ik schiet in de lach en zeg dat ons hotel in de backpacks zit. Indigo vind het minder grappig, en … Hij zegt dat ie nog even bij de bagageband wil kijken. We lopen terug naar de andere kant van het vliegveld en vragen aan de mijnheer van de helicoptertours Choose Yafy of hij weet hoe we terug kunnen gaan naar de bagageband. Tranen prikken in Indigo’s zijn ogen. Dat kan namelijk niet. We kunnen niet terug. Ik vraag de man of hij tips heeft of iets van een hotel ofzo weet … Ik had al gehoord dat het superrrrrdruk was, sowieso in deze periode, en juist vandaag extra ivm een vrije dag morgen vanwege een Maria-viering. Hij doet een belletje en …

Even later gaan de gesloten deuren toch open … ‘You can ask the manager’

Mevrouw The Manager Olga Valma ❤️ blijkt een leuke dame met ontdeugende oogjes. Ze belt een aantal hotels … alles is vol … Balen. Ze belt een groot aantal hotels … vol. Er zijn nog wel wat kamers van 1.000,- euro per nacht. Haha. Grapje … dat gaan we dus niet doen. Een uur of anderhalf later is het dan zover. Olga belt naar een plekje een stuk verderop in #Perissa. Studio Halaris. We kunnen daar terecht. Doen of niet doen. Of wachten op de volgende vlucht waar de bagage ‘misschien’ in zit? Geadviseerd word om dat niet te doen, want voor dat de bagage die vertraagd op Transfer is gegaan verwerkt is … dat duurt uuuuuren.

Indigo is moe. Snap ik. Ik heb zin in ‘simpel’  We kunnen met het openbaar vervoer… Of met de taxi. En morgen ook dat hele eind terug … ff denken … De eerste stressvolle uren op het vliegveld en dan meteen uitzoeken hoe dat ook alweer gaat met de bus en een overstap ergens …

Plotseling zegt ze ‘maar als jullie 5 minuten wachten breng ik jullie’. Wauw! Dat is lief …’Ik ben vaak in het buitenland geweest en was altijd blij als mensen me hielpen’ zegt Olga. That’s true. Dus even later zitten we in de blauwe mobiel. Net zo blauw als ze zee. Net zo blauw als Indigo’s ogen … En we scheuren door de straten en straatjes. Kletsen wat. Over van alles. Over het leven zelf. En hebben lol. We worden gestopt door een man die zegt dat we een slappe band hebben … Aha … Dus op naar ‘some air’ …


Even later brengt Olga ons bij het appartement … Indigo blij. Ik blij. Het is niet alles, maar we hebben een bed onder ons lijf en een dak boven ons hoofd. Er wordt nog geschilderd, zien we, want de het geschilderde randje is nog niet af. De dame die ons ontvangt is vriendelijk. Dat is fijn! We hoeven geen 60 euro te betalen, maar 50 euro … omdat ze het verhaal zo lullig vind.


En Olga en ik wisselden nummers uit. So we became friends. Olga is juist een poos terug uit Sri Lanka, werkt tot eind oktober in Santorini en is eigenlijk op zoek naar een nieuwe job in het toerisme in Europa … Iemand een idee? Tip?
Mooi hoe, als je open staat voor al wat het leven brengt … En je uit paniek blijft … er mooie mensen op je pad komen.

De bagage? Morgen weer een dag. Als het goed is is onze bagage ergens tussen Amsterdam, Athene en Santorini … en zijn de rugzakken morgenvroeg op Santorini Airport.
20:30 Wij gaan lekker eten …


En Indigo … die is weer blij. ‘Mama wij zijn altijd optimistisch he?’ – meestal wel.

Indigo echt jongen … Ik ben zo trots op jou … op je veerkracht en je vermogen om te incasseren …


‘Mag ik een slokje prosecco proeven’ euhm ja dat mag dan ook … een heel klein minuscuul nipje dan.


Toch vat ik deze nacht de slaap niet goed. Pffff backpacken zonder bagage, zonder tent op een eiland waar amper een hotel te vinden is… Hoe gaan we dit doen?

❤️ morgen weer een dag.

Bewaren

Bewaren